[Fic L'Arc] What is Love? - Part 15

posted on 14 Aug 2012 10:39 by hyukkie in MyFiction directory Fiction

[Fic L’Arc] What is Love?

 

(Saku/Yukkie, Ken/Tetsu, KAZ/Hyde)

by hyukkie~MAi~

ตอนอื่นๆ ※ My Fiction ※

 

Part 15

 

ยุกกี้อุ้มเจ้าฮิเดะไว้ในอ้อมแขน โดยที่มืออีกข้างก็มีถุงกระดาษของขวัญมากมาย เขาเปลี่ยนถุงข้าวของให้มาอยู่อีกมือที่อุ้มเจ้าฮิเดะไว้ แล้วดึงสร้อยข้างกางเกงที่แขวนกุญแจบ้านไว้ขึ้นมา เจ้าฮิเดะก็ดิ้นไปมาไม่อยู่นิ่ง จนทำให้เขาเปิดประตุไม่ได้สักที “นี่.... อยู่นิ่งๆ หน่อย ฮิเดะ”

“...ประสาท....”

ยุกกี้หันไปทางต้นเสียงคุ้นหู ....หมอนี่ตามมาอีกแล้ว.... หลังจากที่เขาเห็นซากุเดินออกจากร้านไปตอนนั้น เขาก็ไม่เห็นอีกฝ่ายอีกเลย จนกระทั่งเลิกงานเลี้ยงแล้วก็ตาม นี้ก็ตีสองกว่าๆ แล้ว ....มาทำไมกัน?....

ซากุเดินเข้าหาอีกฝ่ายแล้วคว้ากุญแจบ้านไปเปิด แล้วก็เดินเข้าบ้านไป

ยุกกี้มองตามร่างสูงที่เข้าไปบ้านตนไปแล้วอย่างเหนื่อยใจ ....เอาอีกแล้วสินะ... ไม่เคยมีมารยาทสักครั้งเลย...เฮอ.... ยุกกี้เดินเข้าบ้าน แล้วก็ปล่อยเจ้าฮิเดะลง ปิดประตูเสร็จ ก็เดินตามหาร่างสูง ...หมอนั้นต้องการอะไรกัน...

เขาพบอีกฝ่ายอยู่ในห้องนอนของตน โดยที่กำลังรื้อโต๊ะที่เขาวางของขวัญวันเกิดไว้ก่อนหน้านี้

“อยู่ไหน....ของที่ไฮค์ให้นายอยู่ไหน....”

ยุกกี้มองอีกฝ่ายที่ดูนิ่งเกินไปจนเขาเดาอารมณ์ไม่ถูก ....ตามมาเพราะเรื่องแหวนนั้นจริงๆ ด้วยสินะ....ถ้าไม่บอกอีกฝ่ายก็คงจะยุ่งกับเขาไม่เลิก.... อยากรู้อยากเห็นให้ได้ทุกเรื่องสินะ “...กล่องสีขาวอันเล็กๆ...”

ยุกกี้เห็นอีกฝ่ายเปิดกล่องนั้นออก แล้วก็จ้องนิ่งอยู่อย่างนั้น

“สร้อยที่ไฮค์ให้นายละ”

เขาเห็นอีกฝ่ายยังก้มมองแหวนในกล่อง “อยู่ร้านซ่อม”

“ร้านไหน?”

ยุกกี้เริ่มที่จะหงิดหงุดบ้างแล้ว ....อะไรกัน เข้าบ้านเข้าไม่ได้ขออนุญาตไม่พอ ยังจะมารื้อของ ซักถามเรื่องส่วนตัวของเขาอีก..... “...ไม่ใช่เรื่องของนาย...”

ซากุเงยหน้าจ้องร่างเล็กที่อยู่หน้าประตูห้องนอน ร่างสูงกำของขวัญไฮค์ในมือแน่น แล้วเดินเข้าหาอีกฝ่าย “หลีกไป”

ยุกกี้จ้องตอบ “....วางลง....”

ทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างจ้องตากัน

“นายจะไปไหนก็ไป แต่วางนั่นลง .....มันไม่ใช่ของนาย....”

ซากุสติขาดทันที ปล่อยหมัดชกไปที่กำแพงข้างร่างเล็กที่พิงอยู่ “หุบปากของนายซะ!”

....ได้เลย...อยากหาเรื่องกันใช่มั้ย... “....นายต้องการอะไรกันแน่?....”

“ต้องการให้นายเงียบไงละ!!” ซากุขึ้นเสียงและผลักอีกฝ่ายออก เพื่อจะเดินไปที่ประตู

ยุกกี้เซเล็กน้อย ....พูดไม่รู้เรื่องกันแล้วสินะ... ยุกกี้คว้าแขนของร่างสูงไว้ “...วางลง...”

ซากุกระชากแขน แต่ยุกกี้ก็ดึงกลับมา

“....นายจะอาลัยอาวรณ์เรื่องไฮค์ไปอีกนานแค่ไหน?.... นายแยกแยะความเป็นเพื่อนไม่ออกหรือไง?”

“อย่ามาทำเป็นพูด!! นายเองก็เหมือนกัน!! ไหนจะแมวนั่น! แล้วไอ้แหวนนี้!” ซากุเขวี้ยงกล่องแหวนลงพื้น “ถ้านายไม่ได้ชอบไฮค์แล้วจะเก็บของพวกนี้ไว้ทำไม!?”

ยุกกี้มองแหวนของไฮค์ที่กระเด็นออกมาจากกล่อง ความหงุดหงิดที่สะสมไว้เริ่มจะรับไม่ไหวแล้ว .....ที่บอกไปไม่ซึมซับเข้าสมองเหรอหรืออย่างไง?.... เขาปล่อยหมัดเข้าท้องอีกฝ่ายอย่างแรง

ซากุเซไปข้างหลัง จนเกือบจะล้มลง

“นาย....กลับบ้านไปสงบสติอารมณ์จะดีกว่า....” ยุกกี้จ้องตอบ แล้วหันไปก้มเก็บแหวนวงนั้น

ซากุลุกขึ้นเอาคืนทันที เขากระชากอีกฝ่ายล้มลงไปบนเตียง แล้วเอาเข่ากระแทกกดไว้กับเตียง

“.....อึก.....” ยุกกี้รู้สึกจุกขึ้นมาทันที

“ทำไม! ฉันรักไฮค์แล้วต้องการที่จะได้กลับคืนมา!! มันผิดเหรอไง!?” ซากุตวาด

ยุกกี้มองหน้าอีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความสับสน...... จากความโกรธของเขากลัยกลายเป็นว่าเขารู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายมากกว่า “......นายลองคิดถึงความรู้สึกไฮค์ดูแล้วจะเข้าใจ.....ตอนนี้ไฮค์มีความสุขแล้ว....นายจะไปพรากความสุขนั้นมาเพื่ออะไร?.... นายอาจจะเห็นแก่ตัวว่านายก็ทำให้ไฮค์มีความสุขแบบนั้นได้..... แต่ก่อนหน้านี้เป็นนายเองไม่ใช่เหรอ ที่ทำให้ไฮค์เสียใจ และเกือบเสียความฝันของวงไปนะ.....”

ยุกกี้หยุดพูดเรื่องอดีต เมื่อเห็นหน้าช็อคของอีกฝ่าย “.....ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ใช่ว่าจะไขว่คว้ามาไว้ได้หมด แต่ควรคิดถึงผลกระทบถึงคนรอบข้างบ้าง....”

ต่างฝ่าย ต่างเงียบ

“ทำไม.....ทำไม.....แค่ความผิดพลาดครั้งเดียว....ทำไม.....ทำไม......ทำไม....”

ยุกกี้รู้สึกถึงแรงชกลงบนเตียงข้างๆ เขา ....หมอนี่....เจ็บปวดกับทุกอย่างเลยสินะ... ถูกกดดันให้ออกจากวง.... ไฮค์มีคนรักใหม่.... ความฝันในเส้นทางดนตรีก็หายไป.... เรื่องวงกับเส้นทางดนตรีคงจะฟื้นคืนกลับมาไม่ได้แล้ว แต่เรื่องไฮค์ยังสามารถที่จะแย่งกลับมาได้...สินะ.... ยุกกี้เริ่มที่จะเข้าใจความคิดของอีกฝ่ายมากขึ้นแล้ว

ซากุทิ้งตัวลงกับเตียงข้างอีกฝ่าย

“.....นายยังเริ่มใหม่ได้....ทั้งเรื่องความรัก และเรื่องดนตรี..... อย่ายึดติดกับสิ่งเดิมๆ”

“....นายจะไปเข้าใจอะไร...” ซากุพึมพัม เอาแขนก่ายหน้าผาก

ยุกกี้หันไปมองร่างสูงข้างกายที่เหมือนจะหมดสิ้นความหวังในชีวิต....

“....ตอนที่เท็ตสึขอให้ฉันมาช่วย.... ฉันไม่ได้คิดที่จะมาแทนที่นายด้วยซ้ำ... แต่ฉันแค่อยากจะช่วยให้ความฝันของเท็ตสึยังดำเนินต่อไปได้....” ยุกกี้เหม่อมองเพดานห้อง แล้วนึกถึงกระแสต่อต้านของแฟนคลับในยุคนั้น “.....แต่มันเหนื่อยจริงๆ......ท้อจนอยากจะออกจากวงไป....แต่พอคิดถึงความสุขของสมาชิกในวง.......ฉันเลยอยู่ต่อ”

ยุกกี้ยกมือเกาคางเจ้าฮิเดะที่กระโดดขึ้นมาขดตัวนอนบนตัวเขา “.....คิดถึงใจคนรอบข้าง....แล้วนายจะเข้าใจสิ่งที่ฉันทำ...”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบนานสองนาน จนกระทั่งยุกกี้ลุกขึ้นไปอาบน้ำ ....กระแทกมาซะแรง.... ยุกกี้ลูบหน้าท้องที่เห็นเป็นรอยแดงเป็นแถบ ....ช่างเถอะ... ยุกกี้ออกมาแต่งตัว ก็นึกขึ้นได้เรื่องแหวน เขามองหารอบห้อง ก็เห็นว่ามันกระเด็นไปอยู่ถึงประตูหน้าระเบียง ฝั่งที่ซากุนอนอยู่ ยุกกี้เก็บแหวนขึ้นมา แล้วเอาไว้วางทีกล่องเครื่องประดับ

“นี่...” ยุกกี้หันไปเรียก แต่ก็ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ขยับ ...เฮอ...เอาเถอะ.... ยุกกี้ไม่ได้สนใจอีกฝ่าย แล้วนอนลงที่เดิม

“....แมว.....เจ้าฮิเดะ...นายให้มันเป็นตัวแทนไฮค์ใช่มั้ย?..... ถ้าฉันจะหาใครสักคนมาเป็นตัวแทนไฮค์.... จะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นรึเปล่า?.....”

ยุกกี้หันไปตามเสียงพึมพัมของอีกฝ่าย “....นั้นสินะ....”

________________________________________________________________________

 

ไลฟ์ฉลองครบรอบ 15 ปีก็ผ่านไปแล้ว หลังจากนี้ก็จะเป็นวันหยุด... ที่ไม่เชิงว่าเป็นวันหยุดอยู่ดี เพราะหลังจากขึ้นปีใหม่ พวกเขาจะเริ่มอัดเสียงเก็บตัวออกเพลงใหม่ และมีแผนจะเล่นไลฟ์ทั่วประเทศอีกตั้ง 30 กว่ารอบ....

อย่างไงในช่วงวันหยุดนี้ ก็ต้องแต่งเพลงให้ได้สักเพลง....ไฮค์จะได้ไม่เหนื่อยมากนัก

.....เข้าไปเอาสร้อยของไฮค์ที่ซ่อมอยู่เลยรึกัน.... ไหนๆ วันนี้ก็ว่างอยู่แล้ว.... ยุกกี้ทิ้งเจ้าฮิเดะไว้ที่บ้าน เพราะคิดว่าไม่นานก็คงกลับ

ยุกกี้ขับรถออกจากคอนโด .....หมอนั่นคงคิดได้แล้วสินะ... หลังจากวันนั้นมา เขาก็ไม่ได้เจอซากุอีกเลย ก็น่าจะเป็นสัปดาห์ได้แล้ว พอเข้าตื่นมาก็ไม่เจออีกฝ่ายแล้ว ....แหวนของไฮค์กับเจ้าฮิเดะก็ยังคงอยู่..... เขาจอดรถแล้วเดินเข้าย่านการค้า

ยุกกี้คิดอะไรไปเรื่อยๆ หยิบไอพ็อตออกมาฟังเพลง โดยไม่ได้สนใจคนรอบข้าง เพราะอย่างไงก็ไม่น่าจะมีใครสังเกตเห็นเขา ทั้งหมวกไหมพรม แว่นสายตา แล้วก็เสื้อผ้าที่เขาใส่ก็กลมกลืนไปกับผู้คนรอบกาย

“ยินดีต้อนรับครับ” เจ้าของร้านเครื่องประดับทักทาย

ยุกกี้เข้ามาในร้านก็ตรงไปหาเจ้าของร้าน เขาส่งยิ้มให้

ด้วยความที่อีกฝ่ายมาร้านนี้เป็นประจำ ทำให้เจ้าของร้านจำยุกกี้ได้ทันที “สวัสดีครับ ยูกิฮิโร่ซัง นี้ครับ” เจ้าของร้านหยิบกล่องขึ้นมาบนเคาน์เตอร์

“ขอบคุณครับ” ยุกกี้เปิดกล่องแล้วหยิบสร้อยขึ้นดู เสียงเปิดประตูจากหน้าร้านดังขึ้น ทำให้เจ้าของร้านเอ่ยทักทาย แต่ยุกกี้เองก็ไม่ได้สนใจจะหันไปมอง

“อ้าว ยุกกี้ซัง”

ยุกกี้หันไปตามเสียงเรียก ก็เห็นคิชิเดินเข้ามาหาแล้ว “ไง”

“มาซื้ออะไรเหรอครับ?” คิชิมายืนข้างอีกฝ่าย แล้วก้มมองสร้อยคอที่อยู่ในมือ “หืมมมม อ่ะ.... สร้อยที่เคนซังทำขาดวันนั้น?”

“อืม เอามาซ่อมนะ” ยุกกี้พลิกดูรอยซ่อมไปมา แล้วเก็บใส่กล่องเหมือนเดิม เขาส่งบัตรเครดิตให้เจ้าของร้าน

“นี้จี้ที่สั่งทำครับ” เจ้าของร้านส่งจี้บนถาดให้ทางคิชิดู

ยุกกี้มองตามจี้เงินที่อยู่บนถาดสีดำ ....สไตล์แบบนี้......ของโทโมะ?.... คงเป็นแบบที่เขาคิดสินะ

คิชิพลิกจี้ไปมา แล้วส่งยิ้มให้เจ้าของร้าน “ขนาดผมวาดไม่ค่อยสวยยังทำได้ขนาดนี้เลย ขอบคุณครับ”

“เป็นหน้าที่อยู่แล้วครับ ลูกค้าพอใจเราก็ยินดีครับ..... ส่วนสร้อย ถ้าทางเราทำเรียบร้อยแล้วจะแจ้งให้ทราบอีกครั้งนะครับ คิดว่าทันก่อนคริสต์มาสแน่นอน”

ยุกกี้อดยิ้มไม่ได้ .....ของขวัญคริสต์มาสของโทโมะสินะ....

คิชิร้อนตัวเมื่อเห็นรอยยิ้มของรุ่นพี่ “นี้ของผมเหอะ! ไม่ใช่ของขวัญของโทโมะซังสักหน่อย!?” คิชิหน้าแดง แล้ววางจี้ลงบนถาดเหมือนเดิม

ยุกกี้หลุดขำออกมา ....ยังไม่ได้เอ่ยชื่อโทโมะออกมาเลยสักหน่อย....

ทั้งสองคนเลือกดูเครื่องประดับอื่นๆ อีกเล็กน้อย ก่อนจะออกจากร้านกันมา

“ยุกกี้ซังไปไหนต่อรึเปล่าครับ”

“กลับบ้านนะ......”

“อ่า....โอโคครับ” คิชิทำหน้าเศร้าๆ

ยุกกี้เห็นหน้าอีกฝ่าย ก็อดสงสัยไม่ได้ “เป็นอะไร?”

“ไม่มีอะไรครับ.....แค่ไม่อยากกินข้าวคนเดียว...แหะๆ” คิชิลูบหัวแก้เขิน

ยุกกี้ยิ้มออกมา แล้วมองนาฬิกาของตน ....ก็เกือบจะเที่ยงแล้วนี่นะ.... “อืม...ซื้ออะไรไปกินบ้านฉันละกัน ทิ้งเจ้าจูเนียร์ไว้นะ ยังไม่ได้ให้อาหารเลย.....ไปมั้ย?”

“ไปครับ~!” คิชิยิ้มรับ

ยุกกี้คิดว่าอีกฝ่ายจะแวะซื้ออาหารสำเร็จรูปเข้าไปกินที่บ้านเขาเลย แต่กลายเป็นว่าคิชิเดินเข้าซุปเปอร์มาร์เก็ต ซื้อของสดซะงั้น ......คงได้เวลาเอากระทะที่มีไว้ประดับบ้านมาใช้อีกครั้งแล้วสินะ....

“ยุกกี้ซัง ซื้ออย่างอื่นไปด้วยสิครับ” คิชิมองในตะกร้าที่มีแต่โค้กกระป๋องกับพวกขนมต่างๆ “อาหารกลางวันนะครับ ไม่ใช่ของทานเล่น” คิชิพูดเสร็จก็เดินไปหยิบเนื้อสัตว์ ผัก ไข่ มิโซะ เต้าหู้ และอื่นๆ อีกมากมายใส่ตะกร้าตนเอง

“.....จะซื้อไปกินกี่วันกัน....” ยุกกี้เดินตามอีกฝ่ายอย่างสงสัย

“ถ้าเหลือ เดี๋ยวผมไปทำให้กินจนหมดก็ได้ครับ~” คิชิหันมายิ้มทะเล้น

ยุกกี้อดขำออกมา พร้อมขยี้หัวอีกฝ่ายให้ฟูกว่าเดิม ....ไม่น่า เจ้าโทโมะหวงขนาดนั้น....

________________________________________________________________________

 

ร่างสูงเดินเรื่อยเปื่อยในย่านร้านค้า ตั้งแต่ทะเลาะกับเจ้านั่นวันนั้น เขาก็รีบออกมาก่อนที่อีกฝ่ายจะตื่นด้วยซ้ำ ใครจะอยากอยู่ให้เจ้านั่นมองด้วยความเวทนากัน..... เฮอ แค่คิดก็ขายหน้าละ เจ้านั่นคงหัวเราะเขาอยู่ในใจแน่ๆ

หลังจากนั้นเขาก็ควงกับผู้หญิงผู้ชายไม่ซ้ำหน้า แต่ไม่เห็นจะถูกใจใครสักคน .....น่ารักไม่เท่าไฮค์เลย..... มีแต่คนเอาแต่ใจ..... น่าเบื่อชะมัด

ซากุหยุดเดิน แล้วสูบบุหรี่ที่หน้าร้านสัก ......สักแขนเพิ่มดีมั้ย....ลายอะไรดี.... ร่างสูงยืนพิงกำแพงมองไปข้างหน้า ถนนบริเวณนั้นไม่ค่อยมีคนเท่าไร ถึงแม้จะเป็นย่านวัยรุ่นมาเดินกันก็ตาม แต่ในเวลาแบบนี้ก็ยังไม่ค่อยมีคนมากนัก

เสียงหัวเราะทำให้ซากุต้องหันไปมอง .....เจ้านั่นกับ....คิชิ? รึเปล่านะ?....

ซากุมองตามคนทั้งสองที่เดินออกจากร้านเครื่องประดับ .....ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำ.... ร่างสูงเดินตามคนทั้งคู่ไปจนถึงซุปเปอร์มาร์เก็ต พลางฟังบทสนทนาไปด้วย

....เจ้านั่นถ้าไม่มีใครบอกก็จะไม่กินข้าวเลยรึไงกัน.... ซากุได้แต่ถอดหายใจ ....ส่วนคิชินี้ก็....ร่าเริงสดใส....ทำให้หมอนั่นยิ้มหัวเราะตลอดเลย...... รู้สึกแปลกๆ แหะ.... ปกติเห็นแต่หน้านิ่งตลอด

“ยุกกี้ซังจะหยิบอาหารแมวไปทำไมเยอะแยะครับ? ผมเห็นวันนั้นที่บ้านมีตั้งเยอะแล้ว” คิชิเห็นอีกฝ่ายหยิบอาหารแมวหลากหลายยี่ห้อใส่ตะกร้า

“จูเนียร์เหมือนจะไม่ชอบ......ซื้อใหม่ให้จูเนียร์เลือกเลยดีกว่า” ยุกกี้นึกถึงเจ้าเหมียวที่ดูจะกินน้อย ไม่ค่อยกินเท่าไร อาจจะพึ่งเปลี่ยนจากกินนมมากินอาหารเม็ดอย่างเดียวด้วย

.....ที่เจ้าฮิเดะละเป็นห่วง....แต่ตัวเองดันไม่กินอะไรเลยสักอย่าง.... ซากุมองตามทั้งสองคนที่เคาน์เตอร์ ก่อนที่จะออกจากร้านไป

________________________________________________________________________

 

 

 

 
 
มาเรื่อยๆ อีกตอน

 

 

Comment

Comment:

Tweet

พอดีหลงมาเจอ อ่านแล้วสนุกมาก ชอบมากๆเลยค่ะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ เขียนมาอีกเยอะๆนะคะ ><
จะคอยติดตามค่าา XD

#3 By vamps (103.7.57.18|118.172.237.167) on 2012-11-13 20:45

เขียนได้เขินมากๆอีกแล้วค่ะ(*≧∇≦*) แล้วก็...ไม่ทราบเลยว่าอัพนานแล้ว#เม้นแบบเลทๆนี่แล๕๕๕๕๕

#2 By YO : อู้ 3_3 on 2012-08-27 01:04

เหะเหะ ถึงกับต้องล็อคอินมาเม้นท์ = //// =
แอบอ่านมาซักพักแล้วค่ะ ชอบยุกกี้ในฟิคนี้มากเลย
ฮ่าๆ อ่านไปแล้วก็แอบคิดว่ายุกกี้ก็คงจะประมาณนี้ล่ะมั้ง ฮา
เลยอ่านแล้วแอบอินหน่อยๆ แฮ่ะๆ
เป็นกำลังใจให้เขียนต่อนะคะ จะรออ่านค่ะ ปุฮิ = //// =♥

#1 By G • E • N • Z • O on 2012-08-15 04:46

Tags