[Fic L'Arc] What is Love? - Part 14

posted on 20 Jul 2012 17:16 by hyukkie in MyFiction directory Fiction

  

[Fic L’Arc] What is Love?

 

(Saku/Yukkie, Ken/Tetsu, KAZ/Hyde)

by hyukkie~MAi~

ตอนอื่นๆ ※ My Fiction ※

 

Part 14

 

ตอนนี้เข้าเริ่มที่จะเข้าใจอารมณ์ของเท็ตสึละ หมอนั่นไม่กินอะไรเลยจริงๆ พวกเขามาถึงที่โดมก็ตอนเก้าโมงเช้า ทั้งๆ ที่เขาเคยได้ยินจากไฮค์ว่าหมอนั่นชอบกินแฮมเบอร์เกอร์ของแมคฯ เขาก็ซื้อให้แล้ว แต่เจ้านั่นก็หนีไปซ้อมกลอง โดยที่กินแค่น้ำเปล่า.....  ตอนนี้ก็พักเที่ยงแล้ว เขาก็ยังไม่เห็นอีกฝ่ายจะเดินกลับมาห้องพักเลย

“เป็นอะไร ซากุ” เท็ตสึทักร่างสูง เพราะเห็นขมวดคิ้วจ้องประตูอยู่นานละ

“หมอนั่นทำไมยังไม่เข้ามาอีก?”

“ใครเหรอ?” ไฮค์ที่เล่นกับเจ้าฮิเดะข้างๆ ถามขึ้นอย่างสงสัย

ซากุไม่ตอบ แต่ลุกขึ้นเดินไปที่ประตู

เจ้าฮิเดะพอเห็นร่างสูงลุกเดินไป มันก็รีบกระโดดเดินตามไปทันที “อ๊ะ จูเนียร์!”

ซากุหันไปมองตามเสียงร้องของไฮค์ก็พอดีกลับที่เจ้าเหมียวเดินมาคลอเคลียขาเขา ....เอาไปด้วยละกัน... ซากุอุ้มฮิเดะขึ้นมา “เดี๋ยวมา”

ร่างสูงเดินมุ่งไปที่เวทีตามทางที่สต๊าฟบอก เขาคาดว่าจะได้ยินเสียงตีกลองของร่างเล็ก แต่กลับกลายเป็นว่าได้ยินเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายแทน .....ไหนบอกจะมาซ้อมกลอง.....หัวเราะคุยเล่นกับพวกสต๊าฟอยู่ได้..... ซากุมองร่างเล็กที่พูดคุยกับเหล่าสต๊าฟ ทั้งยิ้ม ทั้งหัวเราะ แล้วยังมีเคนจังที่ซ้อมกีต้าร์อยู่ก็เข้าไปพูดคุยเล่นด้วยอีกคน .....สนุกกันเหลือเกินนะ.... เขาเห็นร่างเล็กยืนขวดน้ำให้เคน .....ที่อย่างนี้ละไปห่วงคนอื่น ไม่รู้จักห่วงตัวเอง.... แค่คิดเขาก็หงุดหงิด

ซากุเดินเข้าไปทักทาย “พวกนายไม่ไปกินข้าวกันเหรอไง”

“อ้าว ซากุ.... ไง อลิสซาเบสจูเนียร์~ ทำไมมาอยู่นี้ละ?” เคนอุ้มเจ้าเหมียวมาจากอีกฝ่าย

“ฉันรับฝากเลี้ยงแมวเป็นงานพิเศษนะ หึ” ซากุอดที่จะพูดประชดไม่ได้

“นายเนี่ยนะฝากแมว?” เคนถามอย่างสงสัย เจ้าเหมียวที่อุ้มอยู่ก็พยายามดิ้นร้นไปหาเจ้านายของมัน จนเคนต้องยอมส่งต่อให้ยุกกี้ “เอ้าๆ ติดยุกกี้จริงๆ”

“ใช่ แล้วตอนนี้เจ้าจูเนียร์ก็หิวแล้ว นายจะไปกินข้าวได้รึยัง” ซากุส่งคำพูดไปที่ร่างเล็กตรงๆ

“อ้าว เที่ยงแล้วเหรอ พวกนายไปกินข้าวได้แล้วละ เดี๋ยวค่อยกลับมาใหม่” เคนส่งกีต้าร์ให้สต๊าฟ และนัดแนะเรื่องมาซ้อมใหม่

ยุกกี้ที่ลูบหัวเจ้าเหมียวอยู่ ไม่ได้สนใจคำพูดของซากุ แต่ส่งเจ้าเหมียวกลับไปที่เคน “เคนจัง ฝากให้อาหารจูเนียร์หน่อย ฉันจะซ้อมต่ออีกหน่อย” ยุกกี้ส่งเจ้าฮิเดะให้เคนแล้วเดินไปที่กลองของตน

ซากุรีบเดินตามไปจับแขนอีกฝ่ายไว้ แล้วพูดให้ได้ยินกันสองคน “นายจะไปดีๆ หรือจะให้ฉันบอกชื่อเจ้าฮิเดะกับไฮค์?”

ยุกกี้จ้องตากลับอีกฝ่าย ต่างคนต่างเงียบ “ฉันบอกนายไปแล้วว่า ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย นายจะบอกไฮค์ก็บอกไป” ยุกกี้ไม่สนใจ ดึงแขนตัวเองจากการจับของอีกฝ่าย

ซากุเห็นอีกฝ่ายไม่ฟัง เขายิ่งโกรธ จับแขนอีกฝ่ายแรงขึ้น “ถ้าจำไม่ผิดตอนปี98 นายก็ทำตัวแบบนี้ ข้าวไม่กิน ซ้อมแต่กลอง แล้วก็ล้มพับไปก่อนจะอังกอร์..... นายอยากจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยหรือไง?”

ยุกกี้จ้องอีกฝ่ายเขม็ง.....แล้วสะบัดแขนให้หลุด “....เพื่อวงหรอกนะ ไม่ใช่ฉันจะฟังนาย....” เขาเดินกลับไปอุ้มเจ้าฮิเดะที่ดิ้นร้นอยู่ในแขนของเคน

________________________________________________________________________

 

ยุกกี้เข้ามาก็ให้อาหารเจ้าฮิเดะ พร้อมรับเบนโตะจากสตาฟมา ไม่รู้ว่าเขากินช้าหรือว่าเจ้าฮิเดะหิว พอเจ้าเหมียวกินอาหารในถาดหมด ก็มาคลอเคลียขออาหารเขาเพิ่ม ยุกกี้ก็ส่งอาหารของเขาให้ ....อย่างไงเขาก็กินไม่หมดอยู่แล้ว

ซากุเห็นอีกฝ่ายนั่งกินข้าวช้าๆ ถ้าจะบอกให้ถูกต้องเรียกว่าเขี่ยไปมาถึงจะถูก.......แล้วยังให้เจ้าฮิเดะช่วยกินอีก..... “กินอย่างกับแมวดม.....” ซากุอดที่จะพึมพำไม่ได้

เท็ตสึที่นั่งข้างๆ ซากุได้ยินคำบ่นพึมพำนั้นชัดเจน “ยุกกี้นะเหรอ?” เท็ตสึถามให้ได้ยินกันสองคน

ซากุพยักหน้า “กินข้าวแค่นั้น แล้วหมอนั่นจะตีกลองได้ไง ตั้งเกือบ 3 ชั่วโมง”

“ยุกกี้ก็อย่างนี้ละนะ..... ถ้าไม่อยากกินเขาก็ไม่กิน.... บอกเขาได้นิดหน่อย แต่อย่าไปวุ่นวายมากๆ เพราะยุกกี้ไม่ชอบให้ใครมาบังคับนะ”

.....ไม่ชอบให้ใครมาบังคับ.... เจ้านั่นก็พูดอย่างนี้ แต่ดูทำตัว....แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ใครไปวุ่นวายได้ไง...

“เท็ตสึ นายเอาช็อคโกแล็ตนี้ไปให้เจ้านั่นหน่อย.... ทำเป็นว่านายเป็นคนเอามาให้รึกัน”

เท็ตสึรับดาร์กช็อคโกแล็ตในมือย่างงงๆ ....อะไรกัน?....รู้ของชอบยุกกี้ด้วย?..... “แล้วทำไมไม่ให้เองละ?”

ซากุได้แต่ส่ายหน้า “เถอะน่า....” ....ให้เอง หมอนั่นก็ไม่กินนะสิ.... ยิ่งไม่ชอบขี้หน้าอยู่.......แล้วทำไมเราต้องเป็นห่วงเจ้านั่นด้วยเนี่ย!?

เท็ตสึถอดหายใจ .....ไหนว่าสนิทกัน? ไปค้างที่บ้านมาก็แล้ว..... เท็ตสึลุกขึ้นเดินเข้าไปอีกด้านที่ยุกกี้นั่งอยู่

“ยุกกี้ไม่ชอบเบนโตะเหรอ?” เท็ตสึยิ้มให้แล้วนั่งลงข้างๆ ขณะที่อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมอง

ยุกกี้ส่ายหัว “แค่ไม่ค่อยหิวนะ”

เท็ตสึมองท่าทางนิ่งๆ ของร่างเล็ก เขาก็รู้ทันที ....เอาอีกแล้วสินะ.... “อย่าฝืนตัวเองขนาดนั้นสิ.... ไม่ต้องเข้มงวดกับตัวเองขนาดนั้น.....”

ตั้งแต่ที่เขารู้จักมือกลองร่างเล็กมา เขารู้นิสัยประจำตัวของอีกฝ่าย .....ถ้ายังไม่ยอดเยี่ยม ไม่มีทางหยุดซ้อม.... บางทีก็ฝืนจนไม่สบาย การที่ให้เลี้ยงแมวก็เป็นวิธีหนึ่งที่เขาคิดได้ อย่างน้อยยุกกี้จะได้รู้เวลากินข้าวบ้าง ยุกกี้ที่มีนิสัยเป็นห่วงคนอื่น ไม่มีทางที่จะปล่อยให้แมวอดข้าวแน่ๆ แต่ทั้งๆ ที่เป็นห่วงและช่างสังเกตท่าทางคนอื่นขนาดนี้ ....ทำไมถึงได้ไม่ห่วงตัวเองบ้างนะ....

“ไม่อยากกินข้าว ก็กินช็อคโกแล็ตหน่อยมั้ย” เท็ตสึยื่นช็อคโกแล็ตที่ซากุให้มา

ยุกกี้รับมา ....ดาร์กช็อคโกแล็ต แบบที่เขาชอบเลย.... “แต้งนะ” ร่างเล็กยิ้มให้

“อืม แล้วไม่ต้องฝืนนะ ฉันเชื่อฝีมือนายอยู่แล้ว ไปละ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จจะคุยกับพวกสต๊าฟหน่อย” เท็ตสึยิ้มให้ แล้วเดินกลับมาที่เดิม

ยุกกี้มองตามหัวหน้าวง จนสายตาเลยไปสบตากับซากุ ....หมอนั่นเป็นอะไรอีกละ โกรธใครอยู่?.... ยุกกี้หันไปมองรอบๆ ก็เห็นไฮค์กินข้าวไปคุยโทรศัพท์ไป ดูจากท่าทางแล้วคงคุยกับคาซอยู่สินะ .....เฮอ...หมอนั่นยังไม่ตัดใจจากไฮค์อีก...ก็ได้แต่หวังว่าที่เขาพูดไป หมอนั่นจะเข้าใจบ้างละนะ.... ร่างเล็กลูบหัวและก้มมองเจ้าฮิเดะบนตัก แล้วนึกถึงคำพูดตัวเองขึ้นมา

.......ถ้าการสู้นั้นมันทำให้ไฮค์เสียใจ....ฉันก็จะไม่ทำ....ถ้านายรักเขาจริงนายก็น่าจะเข้าใจ.....

.......ถ้าหากคนที่เขารักจะต้องเสียใจ และร้องไห้ เพราะการกระทำของเขา..... สู้ให้เขาเสียใจคนเดียวจะดีกว่า.......

 

…..เชอะ ทีเขาซื้อของกินให้ ขับรถมาส่ง ยังไม่ขอบคุณสักคำ แต่นี้แค่เท็ตสึเอาช็อคโกแล็ตที่เขาซื้อมาไปให้ ดันยิ้มดีใจมีความสุขขนาดนั้น… ซากุไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าจะหงุดหงิดทำไม แค่เจ้านั่นยิ้มให้เพื่อนของเขาเนี่ยนะ?...

ซากุสังเกตร่างเล็กที่อยู่ๆ ก็หันไปมองรอบๆ แล้วทำหน้าเศร้าขึ้นมา.... จนเขาอดสงสัยไม่ได้ เลยมองไปรอบๆ แล้วก็เจอกับไฮค์ที่มีความสุขกับการคุยโทรศัพท์อยู่ ....คงคุยกับคาซอะไรนั้นอยู่สินะ... ซากุมองไฮค์สลับกับมือกลองร่างเล็กที่ลูบหัวเจ้าฮิเดะบนตัก ...ตัวเองยังไม่ตัดใจจากไฮค์เลยไม่ใช่เหรอไง?....ยังมีหน้ามาบอกให้เขาตัดใจจากไฮค์อีก..... เจ้านั่นเลี้ยงเจ้าฮิเดะเป็นตัวแทนของไฮค์.... แต่ไม่คิดแม้แต่จะบอกรักไฮค์..... ไม่คิดที่จะแย่งมา.... มันใช่ความรู้สึกของคนที่แอบชอบเหรอ? อย่างน้อยมันน่าจะมีหึงหวง น้อยใจกันบ้างสิ.... แต่เท่าที่เขาเห็นในงานวันเกิดหรืองานเลี้ยงอะไรก็ตาม ดูยุกกี้ไม่เห็นจะหงุดหงิด หรือน้อยใจเลย.... เจ้านั่นดูจะมีความสุขด้วยซ้ำที่เห็นไฮค์มีความสุข ....เจ้านั่นรักไฮค์จริงเหรอ?

________________________________________________________________________

 

“.....เป็นการเดินทาง 15 ปีที่ยาวนาน ไลฟ์นี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลย.... ขอบคุณทุกคนจริงๆ” เท็ตสึกล่าว

“คัมไป!!” เสียงเฮจากทุกคนดังขึ้นในร้าน

หลังจากจบไลฟ์ฉลองครบรอบ 15 ปี รอบสุดท้ายแล้ว สมาชิกและสต๊าฟทั้งหมดก็มาฉลองกินเลี้ยงที่ร้านอาหาร ยุกกี้ยกแก้วโค้กขึ้นชนกับสต๊าฟที่นั่งโต๊ะเดียวกัน เมื่อทุกคนกำลังจะนั่งลง เขาก็เห็นไฮโดะคุงเดินไปยืนข้างๆ เท็ตสึ

“เอาล่ะ ต่อไป~ เป็นช่วงพิเศษอีกครั้ง เอาละนะ 1 2 3…..” เจ้าตัวเล็กทำหน้าระรื่น

แล้วทุกคนก็ร้องพร้อมกัน “happy birthday to you~ happy birthday to you~ happy birthday dear Yukkie & kenchan~~ happy birthday~~~~ to you~~~~”

ยุกกี้หลุดขำออกมา.....นี้แค่บนเวทียังไม่พออีกเหรอเนี่ย....

เขากับเคนถูกเท็ตสึดึงให้ไปด้านหน้า ส่วนไฮค์เข็นเค้กก้อนใหญ่ออกมา คราวนี้ไม่ใช่รูปเครื่องดนตรีแล้ว แต่เป็นเค้กผลไม้ และช็อกโกแล็ต ของชอบของเขาและเคนจัง แถมยังมีเทียนปักไว้อีก

“ยุกกี้~ เคนจัง~ เป่าเลยๆ” ไฮค์ทำตาโตสนุกสนาน

“พวกนายนี้นะ” เคนอดยิ้มไม่ได้ ยุกกี้สบตากับเคน แล้วก็เป่าเค้กพร้อมกัน

“เย้ๆ เซอร์ไพร์ใช่มั้ยล่ะ~~ มีแค่พวกนายสองคนที่ไม่รู้ ฮะฮะฮ่า~”

ยุกกี้ยิ้มรับ จากนั้นเขาก็หันไปรับของขวัญจากสต๊าฟมากมาย ที่ไม่ได้ไปบ้านเขาก่อนหน้านี้ กว่าเขาจะได้นั่งอีกทีก็ผ่านไปนาน จนสังเกตเห็นว่าเจ้าฮิเดะหายไป ก่อนหน้านี้เขาวางเจ้าเหมียวไว้บนเก้าอี้ ....ทิ้งไว้นาน ซนขนาดนั้นคงไม่อยู่กับที่อยู่แล้ว.... ยุกกี้มองหาเจ้าเหมียว คิดว่าคงจะอยู่ที่กับสต๊าฟคนไหนสักคน......

เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างหลังยุกกี้ “หาเจ้าฮิเดะอยู่เหรอ?”

เขาหันไปมองร่างสูงที่อุ้มเจ้าฮิเดะ .....ฮิเดะดูจะสบายกับการถูกร่างสูงเกาคางเหลือเกิน... ยุกกี้อดจะหงุดหงิดไม่ได้

“เจ้านี้วิ่งพรวดมาหาฉัน ตอนนายเป่าเค้กอยู่ เอ้า...” ซากุส่งเจ้าเหมียวให้

ยุกกี้รับฮิเดะมา แต่เขาก็รู้สึกได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ เลยสังเกตดูตามตัวเจ้าเหมียว....กระดิ่ง? ก่อนหน้านี้เขาถอดป้ายชื่อของฮิเดะออกแล้วทิ้งไว้ที่รถแล้ว แต่จำไม่เห็นได้ว่ามีกระดิ่งด้วย.....มาจากไหนกัน?....

“ฉันใส่ให้เอง สลักชื่อ E.J. ไว้ด้วย นายจะได้มีป้ายชื่ออีกอัน ไม่ต้องถอดไปมาไง... แล้วเวลามันเดินไปไหนนายจะได้ได้ยินด้วย....” ซากุบอก ก็จะเอ่ยขึ้นใหม่ “....happy birthday....”

ยุกกี้งุนงง ...ของขวัญวันเกิด?...ปลอกคอของฮิเดะ?... “....อะ...เออ...ขอบใจ..” เขายิ้มอย่างงงๆ...ให้ปลอกคอฮิเดะเป็นของขวัญวันเกิดเนี่ยนะ เขาควรจะดีใจหรือไม่ดีใจเนี่ย.....

“ยุกกี้ ซากุ เค้กๆ รับไปๆ” ไฮค์ส่งจานเค้กให้ทั้งสองคน คนละจาน แล้วก็รับเจ้าฮิเดะมาอุ้มเอง “กินเลยนะยุกกี้ อย่ามาบอกว่าไม่หิวๆ ของโปรดนายด้วย~ เนอะจูเนียร์” เจ้าตัวเล็กอุ้มเจ้าเหมียวขึ้นคุยด้วย

“เอ๊ะ ยุกกี้ติดปลอกคอให้แล้วเหรอ~ กระดิ่งสวยจัง~ สั่งทำเหรอยุกกี้?”

“อืม สั่งทำ” ซากุตอบ

“อ้าว ของซากุเหรอเนี่ย~ ลายคุ้นๆจังน่า ....ใช่ร้าน XXXX รึเปล่าอ่ะ?”

“ใช่” ซากุแปลกใจที่เจ้าตัวเล็กรู้

“ว่าแล้วๆ เคยเห็นลายนี้ในตัวอย่างลายอ่ะ ร้านนี้ไปบ่อยๆ สร้อยที่ให้ยุกกี้ครั้งที่แล้วก็สั่งทำที่ร้านนี้~” ไฮค์มองไปที่คอของยุกกี้ แล้วทำหน้ามุ้ย “....ยุกกี้ไม่ใส่แล้วอ่ะ ไม่ชอบเหรอ?....”

“ไม่ใช่อย่างนั้น.....สายสร้อยขาดนะ ส่งไปซ่อมอยู่ ยังไม่มีเวลาว่างไปเอาเลย” ยุกกี้รีบบอก แต่ในใจก็ดีใจเล็กๆ ที่เจ้าตัวยังจำสร้อยเส้นนั้นได้อยู่ .....สังเกตด้วยว่าไม่ได้ใส่.... แค่นี้เขาก็ดีใจแล้ว...

“อืมๆ” ไฮค์สังเกตนิ้วมืออีกฝ่าย “อ่ะ!.... แหวนที่ให้ไปไม่ชอบเหรอ?”

“แหวน?” ยุกกี้ทำหน้างง เพราะจำได้ว่าไฮค์ให้สร้อยเขามาอย่างเดียว ถ้าไม่รวมพวกขนมมากมายนั้นนะ

“ก็ของขวัญวันเกิดที่ให้ไปอ่ะ.... ยุกกี้ยังไม่ได้แกะใช่ม่ะ?” เจ้าตัวเล็กทำหน้าสงสัย

“....อย่างนั้นละ” ยุกกี้นึกถึงกล่องต่างๆ ที่ได้มาแล้วยังวางอยู่ในห้องอย่างไงก็อย่างนั้น...... กล่องสีขาวเล็กๆ นั้นสินะ....

“ของขวัญที่ได้มาก็ควรรีบแกะสิ ยุกกี้นี่นะ....” ไฮค์สั่งอย่างงอนๆ “แหวนนั้นเราดีไซน์เองเลยน่า~~~ แล้วก็สั่งทำจากร้านนี้ละ นี้ไงๆ” เจ้าตัวยกมือขึ้นมาชูให้ดู “คล้ายๆ อันนี้ละ แต่ต่างกันตรงหัวกระโหลกด้านล่างนิดหนึ่ง~ สวยม่ะๆ” ไฮค์ทำหน้าภูมิใจ

“...สวย...” ยุกกี้มองแหวนที่อยู่ในนิ้วของอีกฝ่าย แล้วก็นึกถึงคนที่ยืนนิ่งเงียบมานานข้างหลัง.....หวังว่าคงไม่เป็นเรื่องใหญ่หรอกนะ.....

“ใช่ม่ะๆ อย่าลืมกลับไปแกะของขวัญนะ ลองแกะดูของแวมพ์ดูนะ อิอิ” เจ้าตัวเล็กหัวเราะแบบมีเล่ห์นัย “ไปละ เดี๋ยวคาซงอน~ ช่วงนี้ขี้หึงมากกกก ขอเจ้าจูเนียร์ไปเล่นด้วยนะ~” เจ้าตัวเล็กพูดเสร็จก็เดินลัลลากลับไป

ยุกกี้คิดถึงคนที่อยู่ข้างหลังตนเอย่างเหนื่อยใจ ....มาทิ้งระเบิดไว้แล้วกลับไปเลยนะ... ยุกกี้เตรียมรับมือกับความโกรธของอีกฝ่าย พอเขาหันกลับไปมอง ก็เห็นซากุเดินไปทางประตูด้านหลังร้านแล้ว....

________________________________________________________________________

 

 

 

มาต่อละ กำลังคุกรุ่น Surprised

 

 

Comment

Comment:

Tweet

รู้สึกแบบ ต่างคนต่างเข้าใจกันผิดไปทั้งสองฝ่าย

#2 By TiGGeR-L on 2012-07-22 14:40

ยุกกี้น่ารักจังเลยค่ะ จะละลายแล้วแงงงงง(*≧∇≦*) #ตอนนี้ไม่ค่อยมีฉะกันเท่าไหร่555 รอตอนต่อไปนะคะ!

#1 By YO : อู้ 3_3 on 2012-07-20 22:19

Tags