[Fic L'Arc] What is Love? - Part 13

posted on 06 Jul 2012 14:55 by hyukkie in MyFiction directory Fiction

 

[Fic L’Arc] What is Love?

(Saku/Yukkie, Ken/Tetsu, KAZ/Hyde)

by hyukkie~MAi~

ตอนอื่นๆ ※ My Fiction ※

 

Part 13

 

“ยุกกี้ซังเข้ามาแล้วครับ!” สต๊าฟรีบเดินตามร่างบางเข้าห้องพัก

“ยุกกี้ซัง น้ำครับ”

เขารับขวดน้ำมาจากอีกฝ่าย .....รู้สึกเหนื่อยจนไม่อยากขยับตัวเลย..... ยุกกี้หลับตาลงเอนหลังพิงโซฟา

ไม่นานนักสต๊าฟผู้ดูแลก็เดินเข้ามาในห้องพัก “ไลฟ์จบลงเรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้ผู้ชมกำลังทยอยออกจากโดมครับ ส่วนรถตู้ก็พร้อมอยู่แล้วครับ สามารถออกจากโดมได้เลย”

“เท็ตสึซังกำลังอาบน้ำอยู่ครับ คงสักครึ่งชั่วโมง” สต๊าฟส่วนตัวของเท็ตจังรีบพูดต่อ

ไฮค์พยักหน้ารับคำ “อืม รอเท็ตจังอาบน้ำเสร็จก่อนแล้วค่อยออกพร้อมกันนะ”

ยุกกี้ถอดเสื้อออกให้ความร้อนได้ระบายออก แล้วหลับตาพิงโซฟา หยิบเอาขวดน้ำที่ได้มาแนบที่ลำคอ โดยไม่ได้สนใจคนรอบข้างเลยสักนิด

“ยุกกี้โอเคมั้ย?” ไฮค์ถามด้วยความเป็นห่วง

ยุกกี้ลืมตาและหันไปยิ้มให้ “อืม” แล้วหลับตาลงเหมือนเดิม

‘ฟุ่บ’

“ถ้ามันร้อนขนาดนั้นก็ไปอาบน้ำซะ....” ซากุที่มองตามร่างเล็กตั้งแต่เดินเข้ามาจนถอดเสื้อไม่สนใจสายตาสต๊าฟมากมายที่มองอยู่เลย จนเขาทนไม่ได้ต้องโยนผ้าขนหนูใส่อีกฝ่าย

ยุกกี้กำผ้าขนหนูที่คลุมหน้าตัวเองอย่างแรง มันอะไรนักหนา! ร่างเล็กหันไปจ้องอีกฝ่ายอย่างโมโห

“ไฮค์......บอกเท็ตจังด้วยว่าฉันกลับก่อน......บาย” ยุกกี้พูดกับเจ้าตัวเล็ก แล้วหันไปพยักหน้าให้เคน แล้วก็เดินออกจากห้องพักไป

“เอ๊ะ!!! ยุกกี้!!” ไฮค์รีบวิ่งตามจนทันอีกฝ่าย “เดี๋ยวสิยุกกี้! ทำไมรีบกลับล่ะ! ปกติก็กลับพร้อมกันนะ.....แล้วเดี๋ยวมีงานเลี้ยงด้วยนะ....เค้กของยุกกี้ด้วยนะ.....จะไม่ไปเหรอ?”

เขามองร่างบางที่ทำหน้าเศร้า ใจจริงเขาก็อยากไปงานเลี้ยงนี้เหมือนกัน....แต่คนนั้นคงไปด้วยสินะ....ตัดปัญหาด้วยการไม่ไปคงจะดีกว่า “.....พวกคิชิที่เฝ้าบ้านนะ....จะทิ้งให้พวกนั้นดูแลบ้านทั้งวันไม่ได้หรอกนะ....”

“แต่ว่าเท็ตจังจะ...”

“ไม่เป็นไรหรอก....เท็ตจังไม่ว่าหรอก” ยิ้มให้อีกฝ่ายที่เหมือนจะกลัวเพื่อนหัวหน้าวงอยู่ไม่น้อยเลย~ “ไปละ บาย” ยุกกี้โบกมือลา โดยมีผู้จัดการเดินตามมาด้วย

“ยูกิซังค่ะ จะไม่ไปรวมงานเลี้ยงจริงๆ เหรอค่ะ?” ผู้จัดการส่วนตัวของเขาถามอย่างสงสัย

“นั้นสินะ....” ยุกกี้เดินไปที่จอดรถด้วยความเคยชินที่จะมีรถตู้มารับกลับที่ออฟฟิค

________________________________________________________________________

 

“ยุกกี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ละเท็ตจัง กลับไปแล้วอ่ะ” ไฮค์รีบฟ้องหัวหน้าวงทันทีที่เห็นเจ้าตัวเข้ามา

เท็ตสึมองไปหาคนที่น่าจะทำให้อีกฝ่ายกลับไปก่อนได้ ซากุสบตาตอบ “ซากุ ขอคุยอะไรด้วยหน่อย” เขาบอกเสร็จก็เดินออกไปรอที่ทางเดิน เมื่อเห็นอีกฝ่ายออกมาเขาก็รีบถามทันที “คราวนี้นายทำอะไรอีกละ....”

ซากุส่ายหน้า “เปล่า”

“ถ้าไม่ใช่นายแล้วใครที่จะกวนโมโหยุกกี้ได้ขนาดนั้น....ยุกกี้ไม่ใช่คนขี้โมโห.....เหมือนนายนะ” เท็ตสึจ้องอีกฝ่าย

“ไม่ขี้โมโหเนี่ยนะ? ฉันโดนหมอนั่นชกใส่หลายครั้งแล้ว นายยังจะบอกว่าไม่ขี้โมโหอีก บอกตรงๆ ว่าเรื่องนี้ฉันไม่รู้เรื่อง ฉันเห็นหมอนั่นถอดเสื้อ นั่งพักเหนื่อยอยู่ ก็แค่ส่งผ้าขนหนูให้แค่นี้.....ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

เขาจ้องอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

‘แกร็ก’

“เท็ตจัง ยุกกี้โทรมาอ่ะ” ไฮค์ยื่นโทรศัพท์ของอีกฝ่ายไปให้

“ไงยุกกี้.....อืม......แต่ว่า......ก็ได้ๆ.......นายไม่ต้องขอโทษ.......เข้าใจแล้ว......อย่าลืมกินข้าวละ พรุ่งนี้เจอกันที่โดมเลยนะ บายๆ” เท็ตสึวางสาย พร้อมสายตาที่จ้องมองมาอีกสองคู่

“ว่าไงอ่ะ เท็ตจัง ยุกกี้พูดไรมั่ง?”

“ก็นะ ยุกกี้บอกว่าเห็นว่าอยากจะซ้อมเพื่อไลฟ์วันพรุ่งนี้ ส่วนเค้กก็กินกันไปได้เลย” เท็ตบอกสร็จก็นึกถึงคำพูดของยุกกี้ได้ขึ้นมา เลยได้แต่จ้องซากุ และถอนหายใจออกมา

“อะไร?” ซากุถามอย่างสงสัย

“แต่ว่างานเลี้ยงอันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของยุกกี้นะเท็ตจัง......เอาไงดีอ่ะ” เจ้าตัวเล็กทำหน้าเศร้า

“เอาเป็น.....เลี้ยงพร้อมกับเคนจังทีเดียวละกัน ฝากไฮโดะไปบอกพวกสต๊าฟด้วยนะ....เดียวฉันบอกเคนจังเอง”

“อืมๆ” ไฮค์ปิดประตู

“ว่าไง อะไร?” ซากุยังคงไม่ยอม

“ไม่มีอะไร ฉันแค่สงสัย......”

ซากุสบตาตอบอีกฝ่าย

“เดี๋ยวนายก็นั่งรถตู้ไปที่ออฟฟิคพร้อมกันละกัน” เท็ตสึบอกเสร็จก็เดินไปหาสต๊าฟทันที

________________________________________________________________________

 

ก่อนหน้านี้ที่เขาบอกไฮค์ว่าพวกคิชิเฝ้าบ้านให้ ความจริงแล้วพวกนั้นโทรมาบอกว่ากลับไปตั้งแต่ตอนบ่ายแล้ว ยุกกี้กลับมาถึงก็จะเที่ยงคืน เจอเจ้าฮิเดะทำชั้นวางซีดีล่มลงมาเละเทะ ยังดีที่ฮิเดะไม่ได้รับบาดเจ็บ สงสัยครั้งหน้าที่เขาจะไปไหนนานๆ แบบนี้คงต้องเอาไปฝากไว้ที่ใครสักคนสินะ

ยุกกี้ให้อาหารเจ้าเหมียว จัดชั้นซีดีใหม่ อาบน้ำเสร็จก็จะตีหนึ่งแล้ว วันนี้ก็คงไม่ได้ซ้อมอะไรเพิ่มเติม พรุ่งนี้คอยจัดการก็แล้วกัน

ขณะที่ยุกกี้นอนหลับไปแล้วก็ได้ยินเสียงกริ๊งจากหน้าประตู เลยหหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา.....ตีสาม...ใครกัน....อย่าบอกนะว่า....ยุกกิ้นิ่วหน้า แต่ก็ลุกไปดูที่ประตูเพื่อความแน่ใจ พอมองผ่าตาแมวหน้าประตูก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้น.....มาอีกแล้วสินะ.....

“เปิด ฉันรู้ว่านายอยู่หลังประตู มีเรื่องจะคุยด้วย”

ยุกกี้ถอนหายใจ แต่ก็เปิดประตูให้ “เข้ามาแล้วปิดประตูด้วย” ยุกกี้เดินนำเข้าไปห้องนั่งเล่นที่ใกล้ที่สุด “มีอะไรก็ว่ามา”

ซากุมองตามอีกฝ่ายที่ยืนพิงกำแพง จ้องมองเขา “วันนี้นายโมโหเรื่องอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรให้นายสักนิด”

ยุกกี้หลับตา ยกมือกุมหน้าอย่างเหนื่อยๆ และอดที่จะถอนหายใจอีกครั้งไม่ได้

ต่างฝ่ายต่างเงียบ จนซากุเริ่มที่จะหงุดหงิด “ว่ามาสิ ฉันไม่ชอบให้มีเรื่องค้างคา”

ยุกกี้จ้องตอบ ....เอาแต่ใจตัวเอง.... “ถ้าจะมาถามเรื่องแค่นี้.....นายกลับไปเถอะ” เขาดันตัวออกจากกำแพงที่พิงอยู่ แล้วเดินไปทางประตู

“ไม่” ซากุทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟา หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบหน้าตาเฉย

ยุกกี้ชะงัก หันกลับไปมองอีกฝ่ายที่นั่งทำหน้านิ่งใส่ “ตามใจ” เขาไม่สนใจอีกฝ่าย แล้วเดินเข้าห้องนอนไป ....อยากทำอะไรก็ตามใจ..... เขาเบื่อที่จะพูดแล้ว

________________________________________________________________________

 

ยุกกี้ตื่นมาก็ไม่เจอเจ้าฮิเดะแล้ว เขามั่นใจว่าเมื่อคืนฮิเดะก็นอนอยู่ในห้องกับเขา ไม่มีทางที่มันจะเปิดประตูเองได้ นอกจากว่า.....

เขารีบลุกจากเตียงแล้วเดินไปห้องนั่งเล่น .....หมอนั่นกำลังเล่นกับเจ้าฮิเดะอยู่..... เป็นไปอย่างที่เขาคิด หมอนั่นเข้าห้องนอนโดยพลการ แล้วเอาเจ้าฮิเดะไป

“ไม่มีใครสอนมารยาทนายเหรอ?” ยุกกี้จ้องอีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด

“เรื่องอะไร? ว่าแต่จะตอบเรื่องเมื่อคืนได้รึยัง?” ซากุสะบัดไม้ล่อให้เจ้าเหมียวเล่นไปมา โดยไม่ได้สนใจอีกฝ่ายเลย

ยิ่งเขาเห็นการกระทำของอีกฝ่าย เขาก็ยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้นเท่านั้น ....ทำไมไฮค์คบกับคนแบบนี้ได้เนี่ย.... ยุกกี้ไม่สนใจคำถาม แต่เดินเข้าไปอุ้มเจ้าฮิเดะที่กำลังเล่นอยู่ขึ้นมา ทำให้โดนข่วนที่มืออย่างช่วยไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ

“กลับไปได้แล้ว” ยุกกี้ว่าเสร็จก็เดินจากไปเข้าห้องนอน ปล่อยเจ้าฮิเดะลง แล้วเข้าไปอาบน้ำเลยหวังว่าออกมาหมอนั้นจะกลับไปได้เสียที

________________________________________________________________________

 

“ฮัลโหล โทโมะ วันนี้นายอยู่บ้านมั้ย?......มีไลฟ์เหรอ... ไม่เป็นไรๆ....บาย” เขาหวังจะฝากเจ้าฮิเดะไว้กับโทโมะ แต่อีกฝ่ายก็ดันไม่ว่าง.....เอาไปฝากไว้ที่ไหนดีละที่นี่....หรือบ้านเคนจัง?

ยุกกี้อุ้มเจ้าเหมียวขึ้นแล้วเดินเข้าห้องครัว เพื่อจะให้อาหารฮิเดะ ส่วนเขาขอแค่น้ำเปล่าก็พอ

แต่พอเดินออกมาจากห้อง ผ่านห้องนั่งเล่น.....หมอนั่นยังอยู่อีก.... ยุกกี้ไม่สนใจแล้วเดินเข้าห้องครัวไป ให้อาหารเจ้าเหมียว.....ฝากไว้ที่บ้านเคนจังจะดีมั้ยนะ.....ไม่ดีกว่ารบกวนเปล่าๆ

ยุกกี้นั่งลงที่พื้นเกาหูเจ้าเหมียว “ไง ไปอยู่ที่ไหนดี.....”

“ทำไม นายจะย้ายบ้านเหรอ?” ซากุถามอย่างสงสัย เขาเดินตามร่างเล็กมาตั้งแต่แรก โดยมองอีกฝ่ายจากกรอบประตูห้องครัว

ยุกกี้เงยหน้าจ้องอีกฝ่าย.....เหนื่อยใจ....เขาได้แต่ถอดหายใจออกมา “.....ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย.....ที่นี่กลับไปได้รึยัง?”

“อะไร? หมายถึงเรื่องย้ายบ้านนะเหรอ?” ซากุทำหน้ามึนๆ

ยุกกี้เงียบ เขาจ้องอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องจริงๆ “ฉันหมายถึงเรื่องเมื่อคืน ในเมื่อฉันบอกเหตุผลนายแล้ว ก็หมดธุระของนายแล้วก็กลับได้แล้ว”

“ยังนิ นายยังไม่ได้ตอบคำถามอีกอย่าง นายจะย้ายบ้านเหรอ?” ซากุยักคิ้วถาม

เขาเริ่มที่จะหงุดหงิดมากขึ้นแล้ว นี้ไม่ได้ฟังเลยใช่มั้ยว่าไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายนะ “ไม่ ฉันจะเอาเจ้าฮิเดะไปฝากที่ร้านสัตว์เลี้ยงสักที่ และจะออกจากบ้านตอนนี้แล้ว” ยุกกี้อุ้มเจ้าเหมียวที่กินเสร็จแล้วขึ้น ด้วยความที่เขายังไม่ได้ซื้อกรงก็คงต้องอุ้มเจ้าเหมียวนี้ไปก่อน “นายก็กลับไปได้แล้ว ฉันจะได้ปิดบ้าน”

ยุกกี้เดินนำไปเปิดประตูบ้าน ซึ่งอีกฝ่ายก็เดินตามมาอย่างโดยดี ก็ทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อย เพราะเห็นปกติออกจะดื้อด้าน......

เมื่อปิดประตูบ้านเสร็จแล้ว ยุกกี้ก็เดินไปที่จอดรถของตน พร้อมเจ้าฮิเดะ โดยมีอีกฝ่ายเดินตามหลังมา เขาก็ไม่ติดใจอะไร เพราะคิดว่าหมอนั่นคงจอดรถไว้ใต้ตึกเหมือนเขา

ยุกกี้ปลดล็อคแล้ววางเจ้าเหมียวที่เบาะข้างคนขับ แล้วจัดผ้ารองเพื่อฮิเดะจะขับถ่ายไว้ พอดีกับได้ยินเสียงเปิดประตูรถจากอีกด้าน เขาเลยเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “นายขึ้นมาทำไม?”

ซากุนั่งที่เบาะคนขับ พร้อมคว้ากุญแจรถที่อีกฝ่ายวางไว้ที่คอนโซนรถมาสตาร์เครื่องยนต์ “ก็ไปทางเดียวกันไง ประหยัดน้ำมันดี” ซากุพูดอย่างสบายอารมณ์

ยุกกี้จ้องเขม็ง “.....ลงไป....”

“นายก็รีบขึ้นมาสิ เดี๋ยวก็ไปโดมสายหรอก~” ซากุไม่สนใจคำสั่งของอีกฝ่าย แต่หันไปปรับกระจกข้างตามความถนัดของตน

ถ้าไม่ติดที่ว่ายุกกี้รักรถคนนี้ รถคันที่เขาซื้อเป็นคันแรก เขาจะทิ้งรถไว้ แล้วใช้รถคันอื่นไปแล้ว .....หมอนี้มันกวนประสาทไม่พอ ยังจะมาบังคับวุ่นวาย เขาเกลียดคนประเภทนี้เป็นที่สุด.....

ยุกกี้อุ้มเจ้าเหมียวขึ้นแล้วปล่อยให้มันนอนบนตักเขา......

________________________________________________________________________

 

“.....ทำไมมาพร้อมกันได้ละ” เท็ตสึทักเมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้าห้องพักมา

“ซากุหน้านายไปโดนอะไรมา แล้วยุกกี้เอาเจ้าจูเนียร์มาด้วยเหรอ?” เท็ตสึมองแมวในมือยุกกี้อย่างงงๆ แล้วหน้าแดงเป็นปื้ดของซากุนั้นอีก

พอทั้งคู่นั่งรถออกมา ซากุก็ขับเลยผ่านร้านฝากสัตว์เลี้ยงโดยไม่ฟังคำบอกของเขาสักนิด แล้วยังแวะซื้อแมคโดนัลน์แบบ drive in และค่อยมาที่โดม ด้วยความโมโหและหงุดหงิด พอมาถึงที่โดม เขาก็ลงจากรถและตรงดิ่งเข้าโดมเลย ซึ่งแน่นอนว่าอีกฝ่ายต้องเดิมตามมา เขาจึงทำเป็นเปิดประตูค้างไว้ แต่พออีกฝ่ายเดินมาถึงเขาก็ปล่อยประตูให้กระแทกหน้าอีกฝ่าย.....บังคับกันดีนัก แก้แค้นสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร....หมอนั่นมันซุ่มซามเองต่างหาก

“เมื่อวานเจ้าจูเนียร์เล่นซนทำชั้นซีดีหล่น ก็เลยกลัวว่ามันจะบาดเจ็บ.....”

ซากุรีบพูดแทรก “ฉันเลยว่าจะเลี้ยงให้ ในช่วงที่พวกนายซ้อมและแสดงไลฟ์กัน” เขาฝืนยิ้มให้อดีตหัวหน้าวง หมอนั่นเล่นเอาคืนด้วยประตูเนี่ยนะ? เปลี่ยนแผนไม่ใช่กำลัง เพราะกลัวคนอื่นสินะ.....

ยุกกี้หันไปจ้องเขม็ง

“นายกินข้าวยังเท็ตจัง กินด้วยกันมั้ย ซื้อแมคฯ มาฝาก” ซากุวางถุงลงที่โต๊ะ แล้วนั่งลง “แล้วเคนกับไฮค์ละ?”

“เคนไปคุยกับสต๊าฟ ไฮโดะยังมาไม่ถึง” เท็ตสึยังคงมองทั้งคู่อย่างสงสัย

“เอ้า นั่งสิ ของนาย กินซะ” ซากุมองยุกกี้ แล้วเอาแฮมเบอร์เกอร์ออกมาวาง “ตื่นมาก็ไม่รู้จักหาอะไรกิน”

ยุกกี้ยังจ้องตอบ แต่ไม่ขยับตามที่อีกฝ่ายบอก .....หมอนี้มันไม่รู้จักฟังจริงๆ.... อารมณ์ดีๆที่ได้เอาคืน เริ่มจะแทนที่ด้วยความหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

เท็ตสึจ้องทั้งคู่สลับไปมา คนหนึ่งนิ่งแต่เขาก็ดูออกมาโกรธจนถึงที่สุดแล้ว อีกคนก็กวนประสาทไม่เลิก.....นี้มันอะไรกัน?

ยุกกี้เดินเข้าหาเท็ตสึ แล้วส่งแมวที่อุ้มไว้ให้อีกฝ่าย “ฝากไว้หน่อย ฉันไปซ้อมก่อน” แล้วก็ผละจากมาเลย

เขามุ่งหน้าไปที่เวที หงุดหงิดจนไม่รู้จะทำอย่างไงแล้ว หมอนั่นมันจะอะไรกันนักหนา.... แต่ตอนนี้เขาต้องการสมาธิมากกว่าจะไปโมโหให้เสียอารมณ์เพราะคนแบบนั้น

“ยุกกี้~~~ เดี๋ยวสิๆๆๆ” เท็ตสึวิ่งตามมือกลองร่างเล็กมา แล้วดึงแขนอีกฝ่ายให้หยุด “นายยังไม่ได้ทานอะไร ไม่ใช่เหรอ? จะซ้อมทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ? กินอะไรก่อนเถอะ.....”

“ไม่เป็นไร....เดี๋ยวจะเสียเวลา...เมื่อคืนยังไม่ได้ซ้อมเลย” เขายิ้มให้ แล้วเดินมุ่งไปที่เวที

________________________________________________________________________

 

“เกิดอะไรขึ้น ซากุ” เท็ตสึเดินกลับมาที่ห้องพัก ก็เห็นซากุเล่นกับจูเนียร์อยู่ ก็รีบถามด้วยความสงสัย

ซากุเงยหน้าขึ้น สายตามองหาร่างเล็กอีกคน “หมอนั่นละ?”

“ไปซ้อมแล้ว สรุปว่าทำไมถึงมาพร้อมกัน?” เท็ตสึยังคงไม่ยอมง่ายๆ

อะไรกัน เมื่อเช้าเขาก็เห็นอีกฝ่ายกินแค่น้ำเปล่า ยังมีแรงไปซ้อมอีก “ก็ไม่มีอะไรนี่ ฉันไปค้างบ้านหมอนั่นมา แล้วก็เลยออกมาพร้อมกันแค่นั้นละ” ซากุตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“แล้วทำไมถึงไปค้างบ้านยุกกี้ได้?” เท็ตสึยังสงสัย เพราะดูจากท่าทางของยุกกี้แล้วทั้งคู่ก็ไม่น่าจะสนิทกันขนาดนั้น

ซากุคิดคำแก้ตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว “ก็นายบอกว่าหมอนั่นจะซ้อม ฉันเลยไปช่วยซ้อมกลองให้ไง”

เท็ตสึจ้องตอบ.....ตะกี้ยุกกี้พึ่งบอกมาอยู่ว่าไม่ได้ซ้อมเมื่อคืน....

แกร๊ก

“อ้าวววว จูเนียร์~~~” ไฮค์เดินเข้ามาในห้องพัก ก็รีบทักเจ้าเหมียวก่อนเลย “ทำไมมาอยู่นี้ละ~ หืมๆๆ” ไฮค์อุ้มเจ้าเหมียวขึ้นมาแล้วทำเป็นถาม

“มันคงจะตอบให้หรอกนะ ไฮโดะ” เท็ตยิ้มขำๆ “ยุกกี้เอามาด้วยนะ เห็นว่าจูเนียร์ซนทำชั้นซีดีหล่น ยุกกี้กลัวว่าจะบาดเจ็บ”

ซากุพูดต่อ “ฉันเลยว่าจะเลี้ยงให้ ในตอนที่พวกนายซ้อมกัน”

“ยังงี้ก็เล่นกันได้ทั้งวันเลยสิน่า~” ไฮค์ยิ้มร่าเริง แต่เจ้าจูเนียร์กลับดิ้นไปมา พยายามจะหนี “อยู่นิ่งๆ สิ” แต่เจ้าเหมียวก็กระโดดลงมา แล้วเดินเข้ามาคลอเคลียซากุแทน “เหมียว~~”

“อะไรอ่ะ ขี้โกงอ่ะซากุ จูเนียร์มานี้ๆๆๆ” ไฮค์พยายามจะเรียกให้จูเนียร์หันมาสนใจตน แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผล “ทำไมจูเนียร์ติดซากุจังอ่ะ ฉันอยากให้จูเนียร์อ้อนบ้างงงงงง” ไฮค์เริ่มงอน

เท็ตสึมองเจ้าจูเนียร์กับซากุที่ดูจะสนิทกันเหรอเกิน.....ทำไมจูเนียร์ถึงติดซากุขนาดนั้น.....

ซากุลูบหัวเจ้าฮิเดะเบาๆ แล้วอุ้มขึ้นมาบนตัก.....เมื่อคืนตอนเข้าไปเปิดประตูห้องนอนของอีกฝ่าย เพื่อจะเอาคำตอบ ก็เห็นร่างเล็กนั้นก็หลับไปแล้ว พรุ่งนี้มีไลฟ์เขาเลยไม่อยากจะปลุกอีกฝ่าย ส่วนเจ้าฮิเดะก็เงยหน้าขึ้นมาจ้องเขา พอเขาจะปิดประตู มันก็ร้องเหมียวๆ จนเขาต้องให้ฮิเดะตามออกมา กลายเป็นว่าซากุก็เล่นกับเจ้าฮิเดะจนหลับไปพร้อมกันเลย......ก็คงจะติดเขาเพราะเมื่อคืนนี้นั้นละนะ

________________________________________________________________________

 

 

 

 

 

กว่าจะแต่งต่อ นานมากกกก ขออภัยถ้าใครตามอยู่ Tongue out
ก็หวังว่าจะแต่งจบตั้งแต่ก่อนลาร์คจะเล่นคอนในไทย
แต่เป้าหมายก็เลื่อนมาเรื่อยๆ จากเดือนมีนา จนกรกฏา ก็ไม่มีทีท่าว่าจะแต่งจบ 5555+
ก็โปรเจคจบก็จบไปแล้ว เรียนก็เรียนจบแล้ว ตอนนี้ก็ทำงานเป็นพนักงานกินเงินเดือนก็แล้ว 5555+
ก็จะมาแอบแต่งเรื่อยๆ Surprised นี้ก็แต่งต่อในเวลางาน (หนีความวุ่นวาย 555+)

แล้วเจอกันตอนต่อไปนะ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ และคนอ่านทุกคน Embarassed

 

 

Comment

Comment:

Tweet

#ย้อนอ่านตั้งแต่แรก น่ารักจังเลยค่ะ อยากอ่านต่อแล้ว5555 (*≧∇≦*) ซากุเริ่มตามตื้อยุกกี้แล้วสินะ555

#1 By YO : อู้ 3_3 on 2012-07-07 15:00

Tags