[Fic L'Arc] What is Love? - Part 8

posted on 13 Oct 2011 00:36 by hyukkie in MyFiction directory Fiction

 

[Fic L’Arc] What is Love?

 

(Saku/Yukkie, Ken/Tetsu, KAZ/Hyde)

by hyukkie~MAi~

ตอนอื่นๆ ※ My Fiction ※ 

 

Part 8

 

หลังจากที่ไฮค์วุ่นวายจนต้องเปลี่ยนตำแหน่งใหม่หมด......กลายเป็นว่ายุกกี้ต้องเล่นเบส....ซากุตีกลอง....คาซกีต้าร์....จบที่ไฮค์ร้องเพลง......เหมือนเดิม

ไฮค์อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้ เพราะตอนแรกไม่ได้กะจะมาร้องเพลง แต่กลายเป็นว่าเพลงที่จะเล่นกลับไม่ลงตัว สุดท้ายก็ต้องเล่นเพลงของ L’Arc~en~Ciel แล้วไหนกว่าจะเลือกเพลงที่ทุกคนเล่นกันได้หมดก็เสียงเวลาไปนาน แต่สุดท้ายไลฟ์ก็จบลงได้ด้วยดี โดยที่เขาได้นัวเนียแกล้งยุกกี้เป็นทีเรียบร้อย~~~ คาซหึงอีกด้วย~~ เป็นไลฟ์ที่สนุกจริงๆ~~~

“บายๆ ทุกคน~~ วันนี้สนุกมากเลย” ไฮค์ยิ้มหนาบ้านให้ทุกคนอย่างร่าเริง และก่อนที่จะกลับก็วิ่งไปหอมแก้มยุกกี้แกล้งอีกสักที~ คนอะไรจะขี้อายน่าแกล้งได้ขนาดนี้~~

“แล้วเจอกันวันจันทร์.....บายๆ ซากุ” ไฮค์คุยกับยุกกี้เสร็จก็โบกมือลาซากุอีกรอบ ก่อนที่จะออกจากห้องไปพร้อมคาซ

ยุกกี้มองตามร่างเล็กที่วิ่งออกจากห้องไปด้วยความโล่งใจ กว่าจะจบไลฟ์ได้ แค่คิดถึงสายตาคาซ ก็รับรู้ถึงเรื่องเดือดร้อนที่อาจจะมาหาเขาได้แล้ว ไหนจะสายตาจากข้างหลังอีก.....เฮอ....

 ‘ปัง!’

เสียงกระแทกโต๊ะ ทำให้ยุกกี้ต้องหันกลับไปมองด้วยความเหนื่อยใจ.....อีกแล้วสินะ...

“หมายความว่าไง!”

ยุกกี้มองร่างสูงที่จ้องมองตนอย่างเอาเรื่อง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ หันกลับไปตั้งใจจะหยิบเสื้อนอกที่อยู่บนเก้าอี้ แล้วเดินออกไปทางประตูทันที

“จะรีบไปไหน!”

ยุกกี้เซไปตามแรงดึงที่แขนจากแรงของอีกฝ่าย เหตุการณ์เดิมๆ อีกแล้ว.... เขาหันไปมองอย่างเบื่อหน่าย “....ปล่อย....”

“ตอบมา! นายเป็นอะไรกับไฮค์!”

ทั้งแรงกระชาก แรงบีบที่แขน มากจนทำให้เขาต้องขมวดคิ้วเพราะความเจ็บ “....ไม่ใช่ธุระของนาย....”

ทั้งสองสบตากันอย่างเอาเรื่อง แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังไม่มีทีท่าจะปล่อยแล้ว ยุกกี้จึงตั้งใจจะชกอีกฝ่ายเหมือนที่เคยทำ แต่ก็โดนร่างสูงกระชากกระแทกผนังอย่างแรง

“ทำแบบเดิมๆ ไม่ได้ผลกับฉันหรอก! ตอบมา! นายเป็นอะไรกับไฮค์! แล้วยังจะเท็ตสึอีก!”

ยุกกี้รู้สึกเจ็บหลังที่โดนอีกฝ่ายเหวี่ยงมากระแทก แล้วไหนจะแรงกดตรงหัวไหล่ที่ทำให้เขาหงุดหงิดอีก “....แล้วมันธุระอะไรของนาย.... ฉันจะเป็นอะไรกับใครก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องให้คนอื่นมารับรู้.....”

“เรื่องของนายฉันไม่ได้สนใจ! แต่ที่ฉันสนคือเพื่อนของฉันทั้งสองคน! นายตั้งใจจะทำอะไรกันแน่!”

ยุกกี้มองหน้าอีกฝ่ายอย่างรำคาญ “....ไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรทั้งนั้น.....สองคนนั้นก็เพื่อนฉันเหมือนกัน....ทำไมนายไม่ไปถามไฮค์ดูเอาเองเลยล่ะ....” ยุกกี้กระชากแขนออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย แล้วเดินไปที่ประตู

การที่เขาพูดถึงเรื่องไฮค์ขึ้นมาเหมือนจะทำให้อีกฝ่ายช็อคไปเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้นำมาใส่ใจ

________________________________________________________________________

 

ยุกกี้กลับถึงคอนโดของตัวเอง เขาก็ทำตามกิจวัตรประจำวันตามปกติทันที ออกกำลังกาย ซ้อมเพลง และให้อาหารแมว.....แมวที่เท็ตจังและเคนนำมาให้เขาเลี้ยง เพราะอลิสาเบซของเคนคลอดลูกออกมา....ตอนแรกเขาก็ไม่คิดที่จะเลี้ยง เพราะเขาไม่รู้ว่าจะเลี้ยงเจ้าเหมียวรอดรึเปล่า....แต่ก็เพราะไฮค์บอกให้เขาเลี้ยง เขาเลยเลี้ยง….

ฮิเดะเป็นชื่อของมัน แน่นอนว่าสมาชิกในวงไม่มีใครรู้ว่าเขาตั้งชื่อนี้ให้เจ้าเหมียว....พวกนั้นนึกว่าชื่อ อลิสาเบซ จูเนียร์ ตามที่เคนจังตั้งตอนแรก.....ฮิเดะเป็นตัวผู้....แค่คิดเขาก็เหนื่อยกับเคนจังแล้ว คิดอย่างไงตั้งชื่อแมวแบบนั้น

เจ้าเหมียวเดินมาพันขาเขา เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะให้อาหาร นี้มันก็จะเช้าแล้ว ให้อาหารเจ้าเหมียวไปเลยก็คงไม่เป็นไร พอให้อาหารเสร็จ ร่างเล็กจึงเข้าไปอาบน้ำเพื่อเตรียมจะเข้านอน วันนี้เป็นวันอาทิตย์ อย่างไงก็คงไม่ต้องเขาสตูดิโอวันนี้อยู่แล้ว

‘อ๊อด อ๊อด’ เสียงลำโพงที่หน้าประตูดังขึ้น เมื่อยุกกี้ออกมาจากห้องน้ำ ทำให้เขาอดที่จะแปลกใจไม่ได้ว่าใครจะมาหาเขาเช้าขนาดนี้

ยุกกี้จึงเดินไปทั้งๆ ที่ยังอยู่ในผ้าขนหนู แต่พอเห็นที่มอนิเตอร์ตรงประตู เขาก็ต้องถอนหายใจออกมา....ตามมาถึงบ้านเลยสินะ....

“เปิดประตู! ฉันรู้ว่านายอยู่ในบ้าน!”

เสียงอีกฝ่ายที่ตะโกนเข้ามา ทำให้เขาต้องเปิดประตูออก เพราะไม่อยากให้เป็นการรบกวนคนอื่น “มีธุระอะไร”

ยุกกี้มองอีกฝ่ายที่อยู่ในสภาพเมามายอย่างเซง

“นายเป็นอะไรกับไฮค์”

ไม่เลิก......ประเด็นเดิมๆ....เขาเริ่มเหนื่อยที่จะตอบคำถามของอีกฝ่ายแล้ว “เป็นเพื่อน พอใจแล้วสินะ” ยุกกี้ดึงประตูจะปิดทันทีที่ตอบเสร็จ แต่อีกฝ่ายก็ดันประตูเข้ามาจนได้

“อย่ามาโกหก! บนเวทีเมื่อวานมันไม่ใช่แค่เพื่อนกันแล้ว!”

ยุกกี้ชักหมดความอดทนกับอีกฝ่าย “...นายก็รู้จักไฮค์ไม่ใช่เหรอไง....บนเวทีไฮค์ก็ชอบเล่นกับคนอื่นไปทั่วอยู่แล้ว.....ยิ่งกับเท็ตสึ.....ทำไมนายไม่ไปเอาเรื่องกับเท็ตสึด้วยละ”

“กับเท็ตสึ ฉันรู้ว่าเขาเป็นเพื่อนกัน! แต่กับนาย! ฉันไม่รู้!”

“นายจะอยากรู้ไปทำไม” ยุกกี้ยิงคำถามใส่อีกฝ่ายไปทันที เพราะเขาเบื่อกับเรื่องไร้สาระนี้แล้ว

“....ไฮค์คบกับคาซ.... นายจะมาถามคำถามที่มันไม่เกี่ยวกับนายอีกทำไม....” ยุกกี้มองอีกฝ่ายที่จ้องหน้าเขาอย่างหาเรื่อง..... พูดไม่ออกสินะ.....

“....บางทีนายควรจะหักห้ามความรู้สึกของตนเองมากกว่า....ไฮค์ไม่ได้มีนายเป็นเจ้าของ” ยุกกี้ดันตัวออกจากผนัง แล้วเดินไปเปิดประตูให้อีกฝ่าย “.....กลับไปได้แล้ว....”

“นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉัน!”

ยุกกี้เซไปตามแรงผลักของอีกฝ่าย จนกระแทกกับผนัง.....พูดไม่เคยรู้เรื่องเลย

“นายกลับไปคิดให้ดีว่าไฮค์เป็นอะไรกับตัวนายเองดีกว่า” ยุกกี้หันไปมองเจ้าเหมียวที่เดินมาหาอย่างสนใจผู้มาใหม่ นั้นทำให้ร่างสูงมองตามอีกฝ่ายไปด้วย แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร

“เรื่องที่ฉันจะเป็นอะไรกับไฮค์มันก็ไม่เกี่ยวกับนายเหมือนกัน! นายควรอยู่ห่างๆ ไฮค์และเท็ตสึดีกว่า!”

เมื่อฮิเดะเดินเข้ามาพันขาเขา ยุกกี้จึงก้มลงไปคว้าตัวเจ้าเหมียวขึ้นมาในอ้อมแขน เขากลัวว่าอีกฝ่ายอาจจะทำร้ายมันด้วยอารมณ์โมโห เขาไม่อยากให้ฮิเดะต้องเจ็บเพราะคนไร้สาระพรรคนี้

“โทษที นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน......”

“แน่นอนว่าฉันมีสิทธิ์! สองคนนั้นเป็นเพื่อนสนิทของฉัน! และนายอย่าได้เข้าไปยุ่งกับเท็ตสึกับเคน สองคนนั้นเขารักกันดีอยู่แล้ว นายอย่าไปป่วนให้คนอื่นต้องแตกแยกกันเลยดีกว่า! โดยเฉพาะกับไฮค์!”

เอาเข้าไป......โยงเรื่องนั้นมาผูกเรื่องนี้ ยุกกี้เหนื่อยใจและอดที่จะถอดหายใจไม่ได้ “...ฉันว่านายกลับไปดีกว่า...สร่างเมาเมื่อไรค่อยมาพูดกันให้รู้เรื่อง....” ทั้งๆ ที่บอกไปแล้วว่าเป็นเพื่อนกัน แต่อีกฝ่ายก็เหมือนจะไม่ซึมทราบเข้าไปในสมองสักนิด

“....ฮิเดะ....”

ยุกกี้ลืมเรื่องปลอกคอป้ายชื่อของเจ้าเหมียวไปสนิท.....ให้ตายสิ

“นี้มันคืออะไร!”

ยุกกี้หลบมืออีกฝ่ายที่ยื่นเข้ามา โดยตั้งใจจะคว้าเจ้าเหมียวของเขาแบบรุนแรงทันที

“....กลับไปได้แล้ว...”

“ชื่อนั้นมันหมายความอย่างไง!!”

ยุกกี้จ้องอีกฝ่ายนิ่ง “.....ฉันบอกให้กลับไป...”

“ทำไมแมวตัวนั้นถึงชื่อเดียวกับไฮค์!”

“มันแค่ชื่อฮิเดะ ไม่ได้ชื่อฮิเดโตะ แบบที่นายคิด.....เชิญกลับไปได้แล้ว” ยุกกี้จ้องหน้าอีกฝ่าย และพยักหน้าเป็นเชิงไล่ไปทางประตู ตอนนี้เขาเริ่มเป็นห่วงความปลอดภัยของฮิเดะมากกว่าแล้ว

“อย่ามาโกหก!”

ยุกกี้หลบมืออีกฝ่ายที่จะเข้ามาคว้าเจ้าเหมียวของเขาอีกครั้ง แล้วจึงเห็นโอกาสใช้เข่ากระแทกอีกฝ่ายที่ท้องอย่างแรง จนร่างสูงทรุดลงไปกับพื้น แล้วยุกกี้ก็เดินเอาเจ้าเหมียวไปเก็บที่ห้องนอน

“....ฉันว่านายสร่างเมาแล้วค่อยมาคุยกันจะดีกว่า...” ยุกกี้ยืนมองอีกฝ่ายที่ส่งสายตาเครียดแค้นมาให้ ตอนนี้เขาก็กำลังโมโหเช่นกัน เขาซัดอีกฝ่ายอย่างไม่อ้อมแรงเหมือนก่อนหน้านี้ แน่นอนว่าร่างสูงคงจุกเกินกว่าที่จะลุกขึ้นมาได้

“ไฮค์และเท็ตสึ ทั้งสองคนมอบความรู้สึกเป็นเพื่อนให้ฉัน ฉันก็จะเป็นเพื่อนกับเขา......ส่วนแมวของฉันมันจะชื่ออะไรก็ตามแต่....มันก็เป็นเรื่องของฉัน ไม่ใช่ธุระอะไรของนาย....ฉันตอบคำถามของนายเรียบร้อยแล้วก็เชิญกลับไปได้แล้ว.....” ยุกกี้เดินผ่านอีกฝ่ายไปเปิดประตูให้กว้างขึ้นเป็นเชิงไล่

“และนายไม่ต้องเป็นห่วง.....ฉันแยกแยะความรู้สึกของตนเองได้ ไม่เหมือนใครบางคน.....” ยุกกี้ดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น และผลักออกไปจากประตู

ซากุมองอีกฝ่ายที่ปิดประตูใส่หน้าเขา แมวตัวนั้นอย่างไงก็ต้องเป็นชื่อที่มาจากไฮค์แน่นอน! แล้วไหนจะคำพูดกำกวมที่อีกฝ่ายพูดเรื่องของเท็ตสึและไฮค์อีก เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แบบนี้แน่!

________________________________________________________________________

 

หลังจากสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ยุกกี้ก็มาสตูดิโอเช้าอย่างเคย

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ยูกิฮิโระซัง”

เสียงหญิงสาวที่ทักทายทำให้ยุกกี้ต้องหันกลับไปมอง เขาจึงยิ้มให้และเดินจะเข้าไปในสตูดิโอ เลยไม่ได้สังเกตว่าหญิงสาวรีบวิ่งเข้ามาหา

“เอ่อ...เมื่อวานฉันเจอเค้กน่าทาน.....ถ้ายูกิฮิโระซังไม่รังเกียจ กรุณารับไว้ด้วยนะคะ”

ยุกกี้หันกลับมามองหญิงสาวและเค้กในมืออย่างแปลกใจ

“คือ....อยากจะขอบคุณเรื่องวันศุกร์นะคะ” หญิงสาวก้มหน้าแล้วผู้แผ่วเบา เหมือนจะเขิน ทำให้เขาอดที่จะยิ้มไม่ได้

“ไม่เป็นไร....กลับถึงบ้านปลอดภัยก็ดีแล้ว....ขอบใจนะ”  เขาก็อยากจะปฏิเสธเค้ก....แต่ก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายเสียความรู้สึก อย่างไงก็แค่เค้ก....

“ยุกกี้~~~”

เสียงทักทายอันคุ้นเคย ทำให้เขาต้องเงยหน้าหันไปมองผู้มาใหม่ทันที

“ทำอะไรอยู่เหรอ?” ไฮค์วิ่งมาถึง ก็ชะโงกหน้าดูเค้กในมือยุกกี้ทันที

“เอ่อ...ขอตัวก่อนนะคะ....” หญิงสาวรีบเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ของตนเองทันทีที่เห็นไฮค์เดินเข้ามา

“ว้าวววว เค้ก~~ ยุกกี้เสน่ห์แรงไม่เบานะเนี่ย~” ไฮค์ยิ้มหน้าบาน แถมยังทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่อีก

ยุกกี้เลยไม่ได้แก้ตัว แต่เดินเข้าไปในห้องสตูดิโอแทน เจ้าตัวเล็กก็เดินตามเข้ามาอย่างอารมณ์ดี

“นี่ๆๆ ยุกกี้ได้เค้กจากเด็กผู้หญิงหน้าห้องล่ะ~~” เจ้าตัวเล็กประกาศเสียงดังให้ทั้งเท็ตสึและเคนรู้ทันที

เฮอ.....ว่าแล้วไฮค์รู้คนอื่นรู้หมด ยุกกี้เลยได้แต่หลบสายตาคนอื่นแล้วเอาเค้กเจ้าปัญหาไปวางที่โต๊ะหน้าโซฟาให้ทุกคนเห็นเลยดีกว่า

“มากิจังนะเหรอ?” เท็ตจังเอ่ยขึ้นมาอย่างแปลกใจ

“อืม” อย่างไงก็ปิดไปก็ไม่มีประโยชน์อยู่แล้ว

“นายจีบเขาหรือเขาจีบนาย” เคนจังไม่พูดเปล่า หยิบเค้กออกมาจากถุงดูอย่างสงสัยอีก

“บ้าน่ะ เคนจัง~ ยุกกี้ไม่ไปจีบเขาหรอก~ เธอเข้ามาจีบใช่ป่ะ?? อย่างไงอ่ะๆ เล่ามาเลยๆ” เจ้าตัวเล็กดึงเค้กที่เค้กกำลังแกะเข้ามาหาตัวเอง แล้วยังแลบลิ้นใส่เจ้าเหมียวอีก

“...เธอแค่มาขอบคุณเรื่องเมื่อวันศุกร์...”

“หืมมมม มีอะไรเหรอวันศุกร์” เจ้าตัวเล็กไม่รอให้เขาพูดจบก็แทรกขึ้นมาก่อน

“เห็นว่ามันดึกแล้ว เลยจะไปส่ง แต่ก็ไม่ได้ไป......เลยให้เธอโทรมาบอกถ้าถึงบ้านแล้วแค่นั้นละ” ยุกกี้เลยต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ไม่งั้นเจ้าตัวเล็กคงซักไซ้ไม่เลิก

“ยุกกี้ให้เบอร์โทรศัพท์มือถือส่วนตัวเลยเหรอ!?” ไฮค์ที่กำลังจะแกะกล่องเค้กออก พอได้ยินที่ยุกกี้พูดก็หันมาทำตาโตใส่

ยุกกี้พยักหน้าให้ “....กินได้เลย....” ยุกกี้รู้ว่าไฮค์ชอบของหวานเลยให้เจ้าตัวเล็กกินได้เลย และเขาคงกินไม่หมด

“แต่ขนาดฉันกว่าจะได้เบอร์ของยุกกี้ก็ตั้งนานอ่ะ ทำไมยุกกี้ให้เบอร์ง่ายจัง?” เจ้าตัวเล็กก็ยังคงสงสัยไม่เลิก แต่มือก็ยังแกะเค้กอยู่ พอเปิดออกกล่องแล้วเห็นเค้กข้างใน เจ้าตัวก็หันไปคว้าถุงจากเคนมาทันที แล้วก็ตาโตขึ้นมาอีก

“โห้ยยยย ยุกกี้นี้มันเค้กสุดยอดเลยนะ เค้กพรีเมียร์ของร้านดังเลยนะ ขายแค่ไม่กี่ชิ้นเอง ต้องเข้าแถวซื้อมาเลยละ ขนาดให้คาซไปซื้อให้ยังไม่ได้เลยยย” ไฮค์ตื่นเต้นดีใจใหญ่

ยุกกี้เองก็พึ่งสังเกตว่าถุงเป็นของร้านดัง เค้กที่เห็นก็เป็นเค้กช็อกโกแล็ตชื่อดังของทางร้านด้วย

“ยุกกี้....ฉันว่านี้ไม่ใช่แค่ขอบคุณแล้วล่ะ” เท็ตจังก็มองเค้ก แล้วหันมามองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

ยุกกี้มองสายตาเท็ตสึอย่างงงๆ ถ้าไม่ใช่ขอบคุณแล้วจะเป็นอะไร......

________________________________________________________________________

 

  

  

 

ตอนนี้ก็เปิดประเด็นมากมาย~~~ ชอบไม่ชอบตรงไหนบอกได้น่ะ~~
มาคร่าวนี้ก็เปลี่ยนให้เป็นมุมมองของยุกกี้คนเดียวแล้วละ เราว่าแบบนี้ลงตัวที่สุด
พยายามเขียนไม่ให้งงสุดๆ หลายๆ มุมมองจะมึนมากๆ ถ้ายังมึนอยู่บอกได้เลย~

ต่อจากนี้ไปก็ตั้งใจละว่าจะลงอาทิตย์ละตอนละ~~~ ตั้งใจสุดๆ อย่างไงก็จะแต่ให้จบ!
พยายามไม่เอาน้ำสุดๆ เนื้อเน้นๆ ประเด็นล้วนๆ Smile 

 

 

  

Comment

Comment:

Tweet

ผะ ผะ ผ้าขนหนู ผะ ผะ ผืนเดียว
*ตายอย่างสงบ*
ซากุเมา อรี๊ เมาแล้วอย่าพาลจิ
ไปสร่างเมาอย่างที่ยุกกี้บอกก่อนนั่นแหละ ไปเลยชิ่วๆ ซากุ
ทำยุกกี้เจ็บอีกตั้งหาก
แต่ ฮิเดะ แค่นี้ ซากุก็นึงถึงชื่อไฮด์ขึ้นมาทันทีเลยนะ
ไอ้เรายังนึกไม่ถึง ฮ่า

#1 By TiGGeR-L on 2011-10-13 23:55

Tags