[Fic L'Arc] What is Love? - Part 7

posted on 06 Oct 2011 13:09 by hyukkie in MyFiction directory Fiction

 

[Fic L’Arc] What is Love?

 

(Saku/Yukkie, Ken/Tetsu, KAZ/Hyde)

by hyukkie~MAi~

ตอนอื่นๆ ※ My Fiction ※ 

 

Part 7

 

ตั้งแต่วันนั้นมาซากุก็ไม่มาที่สตูดิโออีกเลย แถมยังส่งโน้ตเพลงส่วนกลองมาให้ยุกกี้ผ่านทางบริษัทอีกต่างหาก เรื่องนี้ทำให้เจ้าตัวเล็กหงุดหงิดน่าดู เพราะทั้งสองก็อยู่ใกล้กันขนาดนั้น.....

แน่นอนว่าโน้ตกลองที่ซากุให้มานั้นมีแต่เขาและทีมงานในส่วนกลองที่ได้เห็น ยุกกี้ได้ดูโน้ตทุกแผ่นแล้วสังเกตเห็นรูปวาดตามมุมต่างๆ ของแต่ละแผ่น ซึ่งเขาจำได้เป็นอย่างดีว่าเป็นรูปวาดของไฮค์......ไหนบอกว่าไม่มีโน้ตเพลง นี้มันดูอย่างไงก็เป็นของเก่าที่เก็บไว้.....

ยุกกี้รู้เรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่อยู่แล้ว จากตอนที่เขาเข้าวงมาใหม่......ตอนนั้นเจ้าตัวเล็กซึมบ่อยๆ จนทำให้เขาอดเป็นห่วงไม่ได้......และจากท่าทางของเท็ตจังและเคน ทำให้เขารู้ว่าซากุเป็นคนรักของร่างเล็ก แต่....ซากุกำลังโดนจับเพราะเรื่องยาเสพติด ทำให้ไฮค์เอาแต่เศร้า....เขาที่พึ่งเขาวงมาใหม่ก็รู้ว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน..... เขาเลยไม่ได้เข้าไปวุ่นวายกับคนอื่น.....แต่พอเห็นเจ้าตัวเล็กซึมไปแบบนั้น ทำให้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง....

พอนึกถึงช่วงตอนนั้น ก็ทำให้ยุกกี้อดที่หันไปมองร่างเล็กในห้องอัดไม่ได้......

“เป็นอะไรไปยุกกี้” เท็ตสึเข้ามาทักอีกฝ่ายที่นั่งโซฟาอยู่ ทำให้ยุกกี้หันมามองร่างบาง และส่ายหน้าเป็นคำตอบ

เท็ตสึสังเกตยุกกี้มาตั้งนานแล้ว ทำไมเขาจะไม่รู้ความรู้สึกของอีกฝ่าย มีแต่นักร้องนำของเขานี้ละ ที่ไม่รู้อะไรเอาซะเลย และดูเหมือนยุกกี้เองก็ไม่ต้องการให้ใครรู้ด้วย.... เขาไม่อยากให้ยุกกี้อึดอัดใจเลยเปลี่ยนเรื่องที่จะคุยแทน

“สร้อยที่โดนเคนจังดึงตอนนั้นเป็นอะไรรึเปล่า” เท็ตสึสังเกตเห็นว่ายุกกี้ไม่ได้ใส่สร้อยเส้นนั้นมานานแล้ว เลยอดที่จะถามไม่ได้ เพราะกลัวว่าเคนจังจะทำให้มันเสียหายจนใส่ไม่ได้อีก เป็นความผิดของเขาแท้ๆ เลย......

ยุกกี้หันมามองร่างบางที่ทำสีหน้าเป็นกังวลก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เท็ตจังนี้ขี้เป็นห่วงจริงๆ

“ไม่เป็นไร ส่งไปให้ร้านซ่อมอยู่นะ” พอคิดถึงสร้อยเส้นนั้นขึ้นมา เขาก็อดที่จะนึกถึงคนที่ให้มาไม่ได้.......เจ้าตัวดูจะยังไม่รู้เลยมั้งว่าเขาไม่ได้ใส่มาเป็นสัปดาห์แล้ว.....

“คุยอะไรกัน~” ไฮค์เดินออกมาจากห้องอัด ก็นั่งบนโซฟาข้างยุกกี้อย่างแรง แถมยังเอาคางไปวางบนบ่ายุกกี้อีกต่างหาก

“ไฮโดะ! นั่งดีๆ เลื้อยเป็นงูไปได้” เท็ตสึเห็นไฮค์ซบบ่ายุกกี้ก็อดไม่ได้ที่จะห้าม เพราะเขากลัวว่ายุกกี้จะลำบากใจ เจ้าตัวเล็กไม่เคยจะสังเกตเลยนะ มาเลื้อยกระแซะกับคนที่แอบมีใจให้อย่างนี้ เขาจะคิดมากได้นะสิ

ยุกกี้หันไปมองเท็ตจังที่ดุไฮค์ เขาก็รู้ทันที เท็ตจังต้องรู้แล้วแน่นอน.....ทำให้เขาอดที่จะกังวลไม่ได้

“อะไรอ่ะ เท็ตจังดุ! ยุกกี้ยังไม่ว่าเลย~” เจ้าตัวไม่พูดเปล่ายิ่งเอาแขนมาโอบเอวมือกลองร่างเล็กไว้อีก

“โห ยุกกี้ผอมจัง! ได้กินข้าวบ้างรึเปล่าเนี่ยยยยย!” เจ้าตัวเล็กรีบดึงเสื้อขึ้นสำรวจหุ่นอีกฝ่ายอย่างสงสัยทันที

“ไฮโดะ…..” เท็ตสึเห็นก็อดที่จะปราบไม่ได้ ไอ้ตัวเล็กนี้นิ

“อะไรอ่ะ! ก็ดูสิยุกกี้ผอมมากเลยยยย แขนก็เล็กกว่าฉันอีก” ไฮค์ดูหน้าท้องแบนราบของยุกกี้ พลางดึงแขนอีกฝ่ายมาเทียบกับตัวเองอีก

ยุกกี้เห็นทั้งสองทะเลาะกันแล้วอดไม่ได้ที่จะขำขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้แก้ตัวใดๆ

“ยุกกี้ผอมลงกว่าเดิมรึเปล่า.....” เท็ตสึสังเกตแขนของทั้งคู่แล้วถึงกับคิ้วขมวด ยุกกี้สูงกว่าเจ้าตัวเล็กตั้งเยอะ แล้วไหนจะตีกลองอีก ทำไมแขนเล็กอย่างนี้ละ

ยุกกี้เห็นร่างบางขมวดคิ้วแบบนี้เขาคงต้องตอบคำถามไม่งั้นไม่จบแน่ “ไม่ได้ชั่งนะ แต่คิดว่าคงเท่าเดิมละ”

“เมื่อเช้ากินอะไร” เท็ตสึเห็นอีกฝ่ายตอบแบบไม่ใส่ใจก็ยิงคำถามระบุมื้อไปเลยดีกว่า

ยุกกี้เงียบ......เขาก็ไม่ได้อยากโกหกหรอกนะ แต่ก็กินแค่ช็อกดกแลตบาร์มาแท่งเดียว.... “....ทงคัตสึ....”

เท็ตสึมองหน้าอีกฝ่ายอย่างรู้ทัน กินแค่ช็อกโกแลตมาแน่ๆ ไม่ยอมกินข้าวอีกละ

“อย่ามามั่วเลยยุกกี้~~ นายไม่ได้กินทงคัตสึมาแน่ๆ ไม่งั้นฉันต้องได้กลิ่นแล้วสิ~ มีแต่กลิ่นหวานๆ ของช็อกโกแลตอย่างเดียวเอง” ไฮค์ก้มลงสูดกินจากเสื้อของอีกฝ่ายทันที “ให้ฉันทายว่าเป็นช็อกโกแลตของที่ไหนด้วยม่ะ” เจ้าตัวเล็กยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

ยุกกี้กับเท็ตสึถึงกับอึ้ง เอาอีกแล้วสินะไอ้ตัวเล็กนินี้ ทำแบบนี้อีกละ เท็ตสึอดไม่ได้เลยหิ้วร่างเล็กที่แทบจะนั่งคร่อมตักยุกกี้ ออกมา แถมยังเรียกให้เจ้าแมวมาช่วยอีกคน “เคนจังมาจัดการเจ้าตัวเล็กที” เคนก็รีบทำตามคนรักอย่างเชื่อฟัง

“หยุดนะเคนจัง!” ว่าแล้วก็ลากร่างเล็กไปห้องอัดทันที

“ว่างมากไปร้องเพลง” เคนโยนร่างเล็กเข้าห้องอัดเหมือนโยนแมว แล้วปิดประตูทันที โดยไม่สนใจไฮค์ที่โวยวายอยู่ในห้อง แต่เขาไม่ได้ยินเสียงนิ~

ยุกกี้มองตามร่างเล็กที่ถูกขังอยู่ในห้องอัดอย่างขำๆ พอรู้สึกถึงสายตาของเท็ตสึทำให้เขาหันมอง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะถาม “.....รู้มานานแล้วเหรอ....”

เท็ตสึพยักหน้าตอบ แล้วนั่งลงข้างๆ ยุกกี้ ที่เจ้าตัวเล็กนั่งตะกี้ “....ตั้งแต่แรกเลยละ....” และหยิบโทรศัพท์ออกมา “ฉันไม่บอกใครหรอก....เจ้าตัวเล็กก็เหมือนจะไม่รู้ มีแค่ฉันที่รู้ละ เคนจังก็ไม่ได้สังเกต ฉันก็ไม่ได้บอก.....นายโอเครึเปล่าละ” เท็ตจังหมุนมือถือในมือเล่น

“....ตัดใจไปนานแล้วละ.....ขอบใจที่ช่วย...” ยุกกี้ยิ้มให้ร่างบาง เขารู้ว่าเขาต้องตัดใจได้แล้วละ นี้ก็ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว และตอนนี้ร่างเล็กก็มีคนรักที่คบกันได้สองปีอยู่แล้วด้วย ยุกกี้ก็หยิบบุหรี่ออกมาสูบ

“ไม่ต้องขอบใจหรอก....แต่ต่อไปนายต้องทำตามที่ฉันสั่ง” เท็ตจังยิ้มให้พลางโทรศัพท์ทันที พอเห็นยุกกี้สูบบุหรี่ เขาก็ไปคว้ามาดับซะเลย

“ฮัลโหลครับ....ขอชูซิชุดใหญ่สำหรับสิบทีครับ แล้วก็มิโซะใส่เต้าหู้เยอะๆ ชุดใหญ่เลยครับ แล้วก็ขอซูซิไส้แตงกวาเป็นพิเศษด้วยครับ มาส่งที่ตึก ki/oon ตรง xxxxxxx นะครับ ขึ้นมาชั้น 23 ได้เลยครับ..... ขอบคุณครับ” เท็ตวางหูเสร็จก็หันมายิ้มให้ร่างเล็กตรงหน้า

“ห้ามสูบบุหรี่ตอนท้องว่าง เดี๋ยวนายก็ไม่กินข้าวอีก ฉันสั่งเต้าหู้ให้เป็นพิเศษแล้ว ต้องกินด้วยละ” เท็ตยิ้มพลางเดินไปหาเคน เพื่อบอกถึงเมนูกลางวันที่เขาสั่งมาให้ทีมงานกินเรียบร้อย~

ยุกกี้ได้แต่มองตามหัวหน้าวงร่างบางที่สั่งเขาอย่างงงๆ ก็ต้องขำออกมา ยังมีการสั่งแตงกวาให้เจ้าเหมียวเป็นพิเศษอีก เท็ตจังจำของชอบของทุกคนได้หมดเลยสินะ

________________________________________________________________________

หลังจากที่โดนหัวหน้าวงบอกให้กินนู่นกินนี่ ซึ่งก็ออกแนวกึ่งบังคับจนทุกคนทานเสร็จเรียบร้อย พวกเขาก็ซ้อมไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสามทุ่มเข้าไปแล้ว

“เท็ตจัง~~~ ฉันไปละนะ เดี๋ยวจะไปเที่ยวกับคาซต่อ” เจ้าตัวเล็กยิ้มหน้าบาน เมื่อคาซมารับถึงที่

“ขอโทษที่มารบกวนครับ” คาซรีบโค้งให้เท็ตสึกทันทีอย่างรู้มารยาท

“ไปเถอะ ถึงนายอยู่ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เอาแต่กินขนมอยู่นั้นละ” เคนได้ทีก็ไล่เจ้าตัวเล็กกลับเลย เพราะตั้งแต่กินซูซิเสร็จ ไฮค์ก็ใช้คนนั่นคนนู่นทีให้ไปซื้อขนมมากินให้ แต่ตัวเองนั่งเป็นราชินีอยู่คนเดียวเลย ทีมงานไม่ต้องทำงานกันพอดี~

“อย่ามาว่านะ! เคนจัง! ก็คนมันหิวนิ!” “ไฮค์หันควับไปเอาเรื่องเจ้าเหมียวอย่างจริงจัง

เท็ตสึไม่สนใจสงครามที่กำลังเกิดขึ้นเบื้องหลังตน แต่ก็หันไปยิ้มกับคาซแทน “ไม่ได้รบกวนอะไรหรอก นี้ก็จะเลิกซ้อมกันแล้วละ.....อ่ะ” เท็ตสึสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเคนจังดึงให้หันหน้าไปอีกทางที่มีไฮค์มองด้วยสายตาเอาเรื่องอยู่

“ขี้โกง! เอาเท็ตจังมาบังอย่างนี้ได้ไง!” ไฮค์โมโหที่เคนมาขยี้ผมที่เซตไว้อย่างดีจนเสียทรงเลยกะจะเอาคืนบ้าง แต่เคนก็ดันหลบไปอยู่หลังเท็ตจังจนได้

“ไปๆ ได้แล้ว” เคนยิ้มร่าเริงที่เอาชนะอีกฝ่ายได้ เพราะปกติเท็ตจังจะตามใจเจ้าตัวเล็กมากกว่าเขาซะอีก

“เคนจังไปแกล้งไฮโดะทำไมเนี่ย เดียวฉันจัดการให้ ไปเถอะ คาซของนายรอนานละ” เท็ตจังหันไปจะเอาเรื่องคนรักที่ไปแกล้งเจ้าตัวเล็ก แต่ดูท่าเจ้าตัวเล็กจะไม่ยอมท่าเดียวเขาเลยอ้างชื่อคนรักของอีกฝ่ายซะเลย

เจ้าตัวเล็กหันควับไปหาคนรักทันที ก็รีบอ้อนใหญ่ “คาซ~~~ ดูเคนจังซิ มันแกล้งอ่ะ” แน่นอนว่าคาซทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เพราะเขาเป็นรุ่นน้องตั้งหลายปี เลยได้แต่ยิ้มๆ ให้รุ่นพี่ทั้งสองตรงหน้า

“เอาน่า เดียวฉันจัดการให้” เท็ตจังยังคงย้ำให้ร่างเล็กสบายใจ แต่ร่างเล็กก็ยังไม่วายค้อนเจ้าแมวของเขากลับอยู่ดี

“ชิ คอยดูนะจะเอาคืน!” เจ้าตัวเล็กบ่นพึมพำที่ทุกคนในห้องก็ต้องได้ยิน และไม่เคยเห็นเจ้าตัวเล็กเอาคืนได้สักที

“ไปแล้วนะยุกกี้~ บายๆ” พอไฮค์หันมาลายุกกี้ คาซก็ก้มโค้งทักทายอีกฝ่ายที่นั่งอยู่โซฟากลางห้องให้เช่นกัน เขาจึงได้แต่ยิ้มให้ทั้งคู่ จนออกจากห้องไป

“กลับบ้านกัน~” เคนจังพูดอย่างร่าเริงทันที เมื่อเห็นร่างเล็กออกจากสตูดิโอไปแล้ว

“ใครบอกว่าจะกลับบ้าน” แต่เท็ตสึกับไม่เล่นด้วย ไม่รู้เจ้าเหมียวของเขาทำไมชอบไปแกล้งเจ้าตัวเล็กอยู่เรื่อยเลยนะ

“อย่ามาหลอกนะเท็ตจัง ตะกี้ได้ยินนายคุยกะคาซว่าจะกลับบ้านแล้ว~~” เคนไม่พูดเปล่าแต่เดินไปหยิบกระเป๋า เก็บเอกสารของร่างบาง และหยิบโค้ชของทั้งสองมาอีกด้วย

“ฉันบอกแค่เลิกซ้อม แต่ฉันยังมีงานอยู่นะ” เท็ตจังพยายามจะเอาคืนคนรักที่ไปแกล้งเจ้าตัวเล็ก อย่างที่สัญญาไว้ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่สำเร็จ

เคนคว้าแขนร่างบางแล้วดึงให้เดินตามมาเลย แต่ก็ไม่ลืมบอกลามือกลองคนวงด้วย “ไปละยุกกี้” โดยไม่สนใจเสียงต่อว่าของคนรักสักนิด~~

ยุกกี้มองทั้งคู่เดินออกไปก็อดที่จะขำไม่ได้ สงสัยคืนนี้ได้มีงอนกันอีกแน่ หลังจากนั้นทีมงานก็เริ่มลากลับกันเรื่อยๆ จนเหลือเขาอยู่ในสตูดิโอเพียงลำพัง

“อ่ะ.....ขอโทษค่ะ” มากิเด็กสาวที่เคาน์เตอร์ด้านนอกเห็นว่าตอนนี้ก็เกือบจะห้าทุ่มเข้าไปแล้ว และคิดว่าไม่มีใครอยู่ในสตูดิโอแล้วจึงเดินเข้ามาจะปิดห้องให้เรียบร้อย แต่ก็มาเจอยูกิฮิโร่ซังนั่งอยู่ที่โซฟา จึงรีบขอโทษที่มารบกวนทันที

ยุกกี้เงยหน้าขึ้นตามเสียงก็เห็นเด็กสาวที่เขาจำได้จากป้ายชื่อว่าชื่อมากิ เดินกลับออกไปจากสตูดิโอแล้ว ยุกกี้มองนาฬิกาบนผนังจึงเห็นว่าห้าทุ่มแล้ว.... ยิ่งเข้าอยู่เด็กสาวคนนั้นคงไม่ได้กลับบ้านแน่ๆ... ยุกกี้จึงเก็บของและปิดระบบไฟฟ้าภายในห้องทั้งหมดอย่างชำนาญ เพราะเขาก็อยู่ดึกดื่นแบบนี้หลายครั้งแล้ว

“.....เธอกลับอย่างไง....” ยุกกี้ทักเด็กสาวที่หน้าเคาน์เตอร์ที่เหมือนทั้งชั้นจะมีแค่เธอคนเดียว และรู้สึกเป็นห่วงอีกฝ่ายที่ต้องมากลับบ้านดึกดื่นแบบนี้

“ดะ...เดินค่ะ....แมนชั่นอยู่เลยไปไม่กี่ซอยเองค่ะ” มากิรีบเงยหน้าตอบทันที

“....จะกลับรึยัง...”

“เอ่อ....เดี๋ยวเช็คสตูดิโอเสร็จก็กลับแล้วค่ะ” มากิตอบกลับอย่างงงๆ

“...ไม่ต้องเช็คหรอก ผมจัดการเรียบร้อยละ...” ยุกกี้มองหน้าอีกฝ่ายอย่างพิจารณาความปลอดภัยที่จะให้เดินไปคนเดียว...คงไม่ได้ละ หน้าตาแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนฉุดไปพอดี

“.....ไป....เดียวไปส่ง....กลับคนเดียวอันตราย....”  ยุกกี้ว่าพลางเดินไปที่ลิฟต์ทันที

“ตะ....แต่ว่า” มากิรู้สึกเกรงใจที่จะให้ยูกิฮิโรที่เป็นนักดนตรีชื่อดังไปส่งตน

ยุกกี้ไม่ได้สนใจคำคัดค้านของอีกฝ่ายแต่กดรอให้ลิฟต์เคลื่อนมา พอลิฟต์มาก็หันไปมองอีกฝ่ายนิ่ง จนมากิต้องเดินตามมาอย่างช่วยไม่ได้

“...อยู่ซอยไหน...”

“ซอย xxxxx ค่ะ” มากิรีบตอบ

พอยุกกี้ก้าวออกจากลิฟต์ มือถือก็ดันขึ้นทันที พอเห็นว่าใครโทรมาเขาก็กดรับสาย

“ฮัลโหล ยูกิซัง ตอนนี้ว่างมั้ยครับ?.....” ยาสุโอะเอ่ยถามอย่างเกรงใจ

“...อืม...” ยุกกี้เดินเรื่อยไปจนถึงรถที่จอดไว้ โดยมีหญิงสาวเดินตามมา

“คือ....คือว่า......” ยาสุโอะได้แต่อำอึ้ง จนยุกกี้ได้ยินเสียงที่เปลี่ยนไปของอีกคน

“นายว่างก็ช่วยมาที่คลับxxxxxหน่อยได้มั้ยยูกิ” แอ๊นซ์เห็นเจ้ายาสุโอะมัวแต่อำอึ้งไม่ยอมพูดสักที เขาเลยดึงโทรศัพท์จากอีกฝ่ายมาคุยซะเองเลย

“...ทำไมนายสองคนอยู่ด้วยกันละ....” ยุกกี้รู้สึกแปลกใจ เพราะเขาไม่ค่อยเห็นทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกันตั้งแต่เข้าวงแล้ว ก็มีเห็นจะมีแต่คิชิคนเดียวที่เจ้ายาสุโอะจะสนิทด้วย

“สรุปว่านายว่างสินะ งั้นมาเลยละรีบๆ นะ” แอ๊นซ์ไม่สนใจคำถามของอีกฝ่าย แล้วกดว่างสายเลย

ยุกกี้ที่กำลังจะเปิดประตูรถ ก็ต้องมองโทรศัพท์อย่างงงๆ เมื่ออีกฝ่ายเล่นตัดสายไปกลาง มีอย่างที่ไหนให้เขาไปหา แต่ไม่บอกอะไรสักอย่าง.....

“เอ่อ.....ยูกิฮิโร่ซังไปทำธุระเถอะ เดี๋ยวเดินนิดเดียวก็ถึงแล้วค่ะ” มากิกล่าวอย่างเกรงใจ ขนาดที่ยืนอยู่ข้างหลังอีกฝ่าย

ยุกกี้หันไปมอง จะให้กลับคนเดียวได้อย่างไง..... แต่ดื้ออย่างนี้เขาก็ไม่อยากจะบังคับ.....แล้วก็เป็นเด็กใหม่คงจะกลัวเขาด้วยละนะ ช่วยไม่ได้ “ถึงแมนชั่นคุณแล้ว โทรเข้ามือถือผมนะ xxxxxxxxx”

“เอ๊ะ?” มากิงงไปเลย เพราะไม่คิดว่ายูกิฮิโร่ซังจะไม่ถือตัว และให้เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวมาอย่างนี้

“อย่าลืมละ.... ไม่งั้นคุณหายไป คงกลายเป็นความผิดผมที่ทำให้คุณต้องกลับบ้านช้า....” ยุกกี้มองอีกฝ่ายที่ยังอึ้งอยู่ จึงเดินเข้าไปหา และแบมือเพื่อจะขอมือถือกับอีกฝ่าย เพื่อจะบันทึกเบอร์ตนเองไว้

มากิงงกับการกระทำของอีกฝ่าย แต่ก็คิดขึ้นได้ว่าน่าจะเป็นมือถือ เลยหยิบส่งไปให้อย่างรีบร้อน จนมากิได้ยินอีกฝ่ายขำก็อดที่จะหน้าแดงไม่ได้

ยุกกี้บันทึกเบอร์ตนเองเสร็จก็กลับไปขึ้นรถแล้วขับออกไป แต่ก็ยังจอดรถเปิดกระจกออกมาโบกมือลากับเด็กสาว ก่อนที่จะเลี้ยวหายไป

________________________________________________________________________

พอยุกกี้มาถึงคลับxxxxx ตามที่แอ๊นซ์บอกไว้ก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว ทางมากิก็โทรมาบอกเขาเรียบร้อย และตอนนี้เขาก็กำลังมองสภาพของยาสุโอะที่มีถุงน้ำร้อนประคบที่ข้อเท้าอยู่ พร้อมเสียงทะเลาะของทั้งคู่ไปมา

“ยูกิ นายขึ้นไปตีแทนเจ้ายาสุโอะให้หน่อยได้มั้ย” แอ๊นซ์มองสภาพขาแผลงของยาสุโอะแล้วก็เซ็ง วันนี้เขาได้ข่าวจากเพื่อนมาว่าจะมีไลฟ์ของวงที่รวมตัวกันจากสมาชิกวงอื่นๆ....แต่ไม่คิดว่าจะมีมาเจอเจ้ายาสุโอะ แถมยังบาดเจ็บก่อนขึ้นไลฟ์แบบนี้อีก พอเขาห้ามเจ้านี้ก็ดันไม่ฟังอีก ดื้อชะมัด!

“ยุกกี้ซัง ไม่เป็นไรครับ ผมเล่นได้” ยาสุโอะพยายามที่จะลุกขึ้นยืนให้รุ่นพี่เห็นว่าตนยังไหว แต่ก็ล้มกับไปที่โซฟาเหมือนเดิม..... เขาไม่ได้อยากจะรบกวนรุ่นพี่ยุกกี้เลยแม้แต่น้อย แต่แอ๊นซ์ซังก็มาสั่งให้เขาโทรหายุกกี้ซังไม่เลิก ใครจะไปกล้าใช้ให้รุ่นพี่เล่นแทนตัวเองกัน....

ยุกกี้มองทั้งสองคนอย่างเหนื่อยๆ....ยาสุก็หัวดื้อขาบวมขนาดนั้นจะไปตีกลองได้ไงไหว แต่แอ๊นซ์ก็ชอบบังคับเกินไปอีก.....เฮอ....

“ฉันเล่นให้....เพลงที่นายจะเล่นมันเพลงอะไรกัน” ยุกกี้ออกปากรับคำ เพราะเขาก็ไม่อยากให้ยาสุมือกลองของวงโซโลของเขาบาดเจ็บจนเล่นไม่ได้อีก แต่ก็อดที่จะกังวลเพลงที่จะเล่นไม่ได้ ถ้าเขาไม่รู้จักเพลงพวกนั้นก็.....

“อ้าว ยุกกี้!”

ยุกกี้หันไปทางประตูตามเสียงเรียกทันที

“มาทำไรอ่ะ หรือว่านายก็เล่นไลฟ์เหมือนกัน ไม่เห็นบอกเลย~~ จะได้มาพร้อมกันตั้งแต่แรก~” ไฮค์รีบเข้ามาทักอีกฝ่ายอย่างร่าเริง ทางคาซที่แต่งตัวแต่งหน้าพร้อมเล่นไลฟ์ก็โค้งให้ยุกกี้ด้วย แต่ชุดของไฮค์มัน.....

“....ผมพูดอะไรไม่ได้นะครับ...” คาซรีบเอ่ยเมื่อเห็นสายตาของยุกกี้ที่มองเสื้อผ้าของเจ้าตัวเล็กอย่างอึ้ง

“อะไรของนาย ชุดฉันออกจะเท่ห์~ เนอะยุกกี้~” เจ้าตัวเล็กหมุนตัวให้อีกฝ่ายดูอย่างอวดๆ ยุกกี้ได้แต่มองตามชุดที่ว่า.....กางเกงหนังเดฟแนบตัว...มาก......และสายหนังที่พันอยู่ตามตัวจนไล่ไปถึงสะโพก......แค่เห็นเขาก็เครียด......แต่อย่างไงเขาก็คงห้ามไม่ได้....

“....เล่นไลฟ์ในนาม VAMPS เหรอ” ยุกกี้พยายามไม่สนใจชุดที่อีกฝ่ายใส่ เล่นแต่งตัวยั่วขนาดนี้คงขึ้นไลฟ์แน่นอน แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้เพราะปกติเจ้าตัวเล็กซ้อมในสตูดิโอเสร็จ ก็จะเหนื่อยจนไม่อยากร้องเพลงอีก

“เปล่าอ่ะ~ มาเล่นกีต้าร์~~~ ตอนซ้อม เคนจังก็เล่นอยู่คนเดียว~ เลยอยากเล่นมันส์ๆ บ้าง~” ไฮค์ยิ้มร่าเริงให้ พลางหันไปดูรอบๆ ห้อง พอเห็นสภาพของยาสุเข้าก็อดที่จะกังวลไม่ได้ “อ้าว ยาสุคุง อย่างนี้จะเล่นไลฟ์ไหวเหรอ?” ไฮค์ก้มลงไปดูขาที่บวมจนน่ากลัวของอีกฝ่าย

“ยูกิจะตีแทนนะ” แอ๊นซ์รีบพูดขัดเจ้ายาสุที่กำลังจะพูดแทน

“ว้าว~~~ อย่างนี้ก็ได้ยุกกี้ตีกลอง ฉันกับคาซเล่นกีต้าร์นะสิ” ไฮค์เลิกสนใจยาสุและหันไปหายุกกี้อย่างร่าเริงทันที แต่....เขาอยากให้ยุกกี้ร้องมากกว่า~~ จะได้แกล้งยุกกี้ให้สนุก~ ปกติตีกลองอยู่ก็ไม่ค่อยได้เข้าไปแกล้งเลย~~

“เอางี้ดีกว่า ยุกกี้ไปร้อง~ เดี๋ยวฉันให้ซากุมาตีกลองให้” เจ้าตัวว่าปุ๊ปก็โทรศัพท์ไปหาอีกฝ่ายทันที แล้วก็เดินออกนอกห้องไปโดยไม่สนใจสายตามึนงงของคนอื่นเลย

ยุกกี้ยิ่งคิดมึนเข้าไปใหญ่ แล้วจะให้เข้าร้องทำไมกันละเนี่ย..... ในเมื่อยาสุเองก็มีวงอยู่แล้ว พอเขาจะเอ่ยถามเรื่องวงของยาสุ เจ้าตัวเล็กก็เดินกลับเข้ามาพอดี

“เรียบร้อย~ ซากุอยู่ในร้านอยู่แล้วนะ” เจ้าตัวยิ้มหน้าบานให้

“นายจะให้ฉันร้องได้ไง....นักร้องคนเดิมก็มีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?” ยุกกี้อดขัดอีกฝ่ายไม่ได้ เพราะถ้าปกติไม่มีเขา ก็ต้องมีคนครบวงอยู่แล้วสิ นี้เจ้าตัวเล็กเล่นจับเขาไปร้องแทนเลยเนี่ยนะ.....

“อ่า.........” พอเห็นไฮค์ทำหน้ายุ่งคิ้วขมวดอย่างนั้น ยุกกี้ก็โล่งใจ เขาคงไม่ต้องเล่นแล้ว......

“อืม! ไม่เป็นไร~ เดี๋ยวฉันจัดการเอง~ ยังไงไลฟ์วันนี้ก็เป็นฝีมือฉันอยู่แล้ว~” ไฮค์ยิ้มให้ทุกคน และออกเดินจากห้องไปทันที

ยุกกี้ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ สรุปว่านี้เป็นไลฟ์ของไฮค์?.....แล้วเจ้ายาสุมาเกี่ยวด้วยได้อย่างไง?

“คือ.....อย่างนี้ครับยุกกี้ซัง....ไฮโดะซังอยากจัดไลฟ์สนุกๆ ขึ้น โดยที่ตัวเองไม่ต้องร้อง.....แล้วก็คิดแผนขึ้นมาว่าไม่เอานักดนตรีเดิมที่เคยเล่นให้ตัวเอง.......แล้วก็รู้จักผมที่ไลฟ์ JITB นะครับ....ก็เลยติดต่อมาให้ตีกลองให้ แล้วก็ไปตามคนอื่นๆ มาด้วย” ยาสุรีบบอกเมื่อเห็นรุ่นพี่คิ้วขมวดด้วยความงง

เฮอ....เจ้าตัวเล็กสร้างเรื่องยุ่งอีกละ แล้วจะเล่นเพลงอะไรกันละที่นี่.....

________________________________________________________________________

 

 

 

ยาวสุดๆ ไปเลย~~~ คึคึ ไฮค์ติ้งต๊องเนอะ 5555555555555+ Kiss
ส่วนมากิ สาวคนนั้น เด๋วมีบทนะคะ~~ แต่ก็เป็นน้ำไปหน่อยเนะ~~
เนื่องจากตอนนี้ยาวมากกก ตอนต่อไปก็ยังไม่เสร็จ แหะๆ สักอีก 10 วัน จะแต่งให้เสร็จ~~

 

  

Comment

Comment:

Tweet

ยุกกี้คงหวั่นไหวไปกับลูกแมวน้อยจอมเอาแต่ใจอย่างป๋าไฮด์
เฮ่อ........................อ

เจอซากุอีกแล้ว ยุกกี้หนีไม่พ้นหรอก อัยย่ะ

#1 By TiGGeR-L on 2011-10-06 22:23

Tags