[Fic L'Arc] What is Love? - Part 5 (แก้ไข)

posted on 25 Sep 2011 02:06 by hyukkie in MyFiction directory Fiction

 

[Fic L’Arc] What is Love?

 
(Saku/Yukkie, Ken/Tetsu, KAZ/Hyde)

by hyukkie~MAi~

ตอนอื่นๆ ※ My Fiction ※ 

 

Part 5

 

"อรุณสวัสดิ์ครับ ยูกิฮิโร่ซัง" เสียงตอนรับจากเหล่าสต๊าฟที่เห็นร่างเล็กเดินผ่านเข้ามาในบริษัทดังขึ้น เขาเลยยิ้มตอบทักทายทุกคนเล็กน้อย

ตั้งแต่ยุกกี้ไปเที่ยวกับคิชิและเท็ตสึครั้งนั้นเขาก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหนอีกเลย เขาใช้วันหยุดที่เหลือไปกับการซ้อมกลอง และออกกำลังกายตลอด วันนี้จะต้องหนักแน่นอน ไหนจะเพลงเก่าที่เขาต้องจำและฝึกอีก เขารีบเข้าไปในสตูดิโอ เพราะกลัวเท็ตจังจะบ่นว่าเขาช้า ทั้งๆที่ยังไม่ถึงเวลานัดก็ตาม แต่ยุกกี้ก็พบแต่ทีมงานรออยู่ในห้องเท่านั้น

"นี้.....เท็ตสึยังไม่เข้ามาเหรอ" ยุกกี้เด็กเข้าไปทักเด็กสาวที่จัดการเอกสารอยู่ในห้องสตูดิโอ

"อะ...คะ...ค่ะ....ก่อนหน้าที่ยูกิฮิโร่ซังจะเข้ามาเท็ตสึซังพึ่งจะโทรมาแจ้งว่าจะเข้าช้านะคะ..... ตอนนี้ก็ยังไม่มีใครเข้ามาเลยค่ะ" เด็กสาวตอบอย่างสุภาพ ด้วยความเกร็งๆ เพราะพึ่งจะได้ทำงานที่นี้เพียงแค่ไม่กี่วัน และยังไม่เคยพบสมาชิกแต่ละคนเลย ความตื่นเต้นเลยออกมาทางสีหน้าหมด ยุกกี้อดที่จะยิ้มไม่ได้ เมื่อเห็นเด็กสาวมาใหม่ประหม่าขนาดนี้

"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก" ยุกกี้ยิ้มให้และเดินมานั่งโซฟาที่อยู่กลางห้อง พลางคิดถึงโทรศัพท์เมื่อเช้าที่ร่างเล็กโทรมาให้เขารีบเข้ามาสตูดิโอก็อดเจ็บใจไม่ได้ ทั้งๆที่บอกให้เขารีบมาแต่ตัวเองก็ยังไม่มานะเท็ตจัง แต่เขาก็ทำอะไรหัวหน้าวงคนนี้ไม่ได้อยู่แล้ว คอยไปแกล้งเจ้าแมวบ้าหวงก้างดีกว่า

พอเด็กสาวออกจากห้องไปแล้ว ในสตูดิโอก็ไม่มีใครอยู่เลยสักคน เขาเลยจะซ้อมเพลงรอคนอื่นๆ ไปพลางๆ ก่อน ยุกกี้ถอดเสื้อนอกออกจนเหลือแต่เสื้อกล้ามสีขาว และเดินเข้าไปยังห้องอัดเสียงที่มีกลองชุดใหญ่ของเขาตั้งอยู่ เขาซ้อมตีกลองแบบเบสิกง่ายๆ แล้วก็นึกถึงโน้ตเพลงเก่าที่ตนไม่มีได้ขึ้นมา จึงเริ่มหาในชั้นที่วางโน้ตเพลงในสตูดิโอ แต่ก็ไม่พบเพลงเก่าเลย เขาเลยเดินไปหาเด็กสาวคนเดิมที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ของชั้นแทน

“ซาดะเข้ามารึยัง?” พอเห็นเด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาเลยอดสงสัยไม่ได้ว่าเด็กคนนี้จะรู้จักซาดะรึเปล่า “รู้จัก sada รึเปล่า?”

"คะ..ค่ะ.. รู้จักค่ะ ยูกิฮิโร่ซัง" เด็กสาวรีบพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “ยังไม่มาเลยค่ะ ถ้ามาแล้วจะตามให้เข้าไปหายูกิฮิโร่ซังค่ะ” เด็กสาวรีบพูด จนทำให้ยุกกี้อดที่จะยิ้มไม่ได้

ช่วยไม่ได้งั้นก็ไม่มีอะไรทำสินะ ยุกกี้เลยหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบในสตูดิโอ พลางมองไปรอบๆ อย่างเหม่อๆ คิดถึงเรื่องเท็ตสึ เมื่อเช้าจากเสียงก็ดูท่าจะคืนดีกันแล้วสินะ ดีไม่ดีที่ช้าเนี่ยก็เพราะเจ้าแมวบ้า.... คิดแล้วก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ ก็ออกจะรักกันขนาดนี้ไม่รู้ว่าเท็ตจังจะไปคิดมากเรื่องเจ้าแมวบ้าทำไม

ซ้อมรออีกสักรอบดีกว่า พอจะเดินเข้าไปในห้องอัด ยุกกี้ก็เห็นแฟ้มมากมายตั้งอยู่ข้างประตู ร่างเล็กจึงคิดว่าเป็นโน้ตเพลงเก่าที่ตนหาอยู่ จึงยกกองแฟ้มทั้งกองไปวางไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟาแทน

ร่างเล็กเปิดแฟ้มแรกไปก็เจอโน้ตเพลงใหม่ที่จะต้องใช้ในไลฟ์ครั้งนี้ จึงเริ่มตนหาไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังคงไม่เจอเพลงเก่าที่ต้องการ จนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาในห้อง ยุกกี้คาดว่าต้องเป็นซาดะคนที่เขาให้เด็กสาวเรียกมา จึงพูดขึ้นในทันที โดยที่ไม่ได้หันำไปมองเลยสักนิด

"ซาดะ.....เพลงเก่ามันอยู่ไหน" ยุกกี้รู้ว่าซาดะเป็นคนสต๊าฟที่ดูแลกลองตั้งแต่แรก เขาเลยคิดว่าซาดะต้องรู้แน่

"หาไม่เจอหรอกกกก ยุกกี้~" เสียงร่าเริงสดใสที่ตอบมาทำให้ยุกกี้ต้องหันไปมองทันที

ยุกกี้มองไฮค์อย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่านักร้องนำร่างเล็กจะเข้าสตูดิโอเช้าขนาดนี้ได้ แต่ก็ยิ่งแปลกใจเมื่อเห็นคนที่ไฮค์พามาด้วย ....มาทำไม?....

"ยุกกี้มาเช้าจังเลย~" เจ้าตัวเล็กว่า พลางเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ยุกกี้ แล้วเอาแฟ้มที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาดูบ้าง โดยที่อีกคนที่เดินตามมาก็นั่งลงตรงที่วางแขนของโซฟาข้างร่างเล็กแทน ทั้งๆ ที่โซฟาตรงข้ามก็ว่างอยู่

"เท็ตจังบอกว่าให้รีบมานะ" ยุกกี้ยังคงตอบอย่างเรื่อยๆ โดนที่สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างสูงอีกคนด้วยความไม่เข้าใจ

"อ้าว!  แล้วเท็ตจังอยู่ไหนละ"  ไฮค์วางแฟ้มลงทันที พร้อมกันหันซ้ายหันขวา มองหาคนที่ว่าอีกคน

"ยังไม่เข้ามาเลย"  ยุกกี้ยิ้มให้ร่างเล็กที่หันซ้ายหันขวาเหมือนเด็ก และรวบเก็บแฟ้มบนโต๊ะให้เป็นกองเหมือนเดิม

"สงสัยไอ้เหมียวคงยังไม่ยอมปล่อยให้ออกมาแน่ๆ พักนี้หัวหน้าวงเรายิ่งไม่ค่อยมีอำนาจจัดการไอ้เหมียวเอาซะเลย~~" ร่างเล็กยังคงพูดอย่างสนุกสนานด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนพาอีกคนมาด้วย

"นี้ๆ ยุกกี้~ โน้ตเพลงที่ ยุกกี้ หาตะกี้อ่ะ ไม่มีหรอก~ ดังนั้นเราต้องใช้คนคนนี้~ซากุจัง~" เจ้าตัวเล็กว่าพลางกวาดมือไปยังคนที่นั่งข้างๆ ตนอีกคน ร่างสูงที่นั่งว่างๆ ก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ แล้วหันไปมองมือกลองร่างผอมที่มองตนอย่างสงสัย ด้วยสายตาเรียบเฉย

".......แล้วทำไมถึงไม่มีโน้ตเพลงละ....." ยุกกี้หันสายตากลับมามองร่างเล็กอย่างสงสัย  สายตาหาเรื่องอย่างนั้นจะไปมองให้เสียสายตาทำไม

"อืมมมมมมมมม............" ร่างเล็กพยายามใช้ความคิด เพราะตนเองก็จำได้ว่าเคยมีโน้ตเพลงเก่าเก็บไว้อยู่ แต่พอไปหาก็ไม่เจอ เลยลองโทรไปถาม ซากุ เพื่อจะมีเก็บไว้บ้างแต่ก็ไม่มีเช่นกัน แล้วพอโทรไปหาซากุ เท็ตจังก็บอกว่าให้ช่วยพาซากุ เข้าสตูดิโอพรุ่งนี้ด้วย ร่างเล็กเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม

"อ้าว~ อยู่กันพร้อมหน้าแล้วเหรอเนี่ย" หัวหน้าวงที่พึ่งเปิดประตูเข้ามา ก็ต้องตกใจที่เห็นนักร้องนำของตนมาก่อนแล้ว ส่วนเคนที่เดินตามหลังร่างบางเข้ามาติดไม่ห่าง ก็รู้สึกถึงสายตาของมือกลองร่างเล็กที่มองมา

พอเห็นเคน ยุกกี้ก็ไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไงดี แผนที่เขาทำให้ทั้งคู่คืนดีกันนั้นมันก็ได้ผลอยู่หรอก ยิ่งเห็นทั้งคู่จับมือกันเป็นหลักฐานแบบนี้ แต่ที่เขาทำไป....จูบกะหอมแก้มเท็ตจัง......ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งทำสีหน้าไม่ถูก ได้โดนชกอีกรอบแน่

เคนเห็นสีหน้าเป็นกังวลของยุกกี้ เขาก็ยิ้มตอบให้ เพราะเท็ตจังเล่าให้เขาฟังแล้ว และส่วนหนึ่งเพราะเขาเองทำให้เท็ตจังเสียใจขนาดนั้น ถ้าไม่ได้ยุกกี้ช่วย เขาคงไม่ได้คืนดีกับเท็ตจังง่ายๆ แบบนี้แน่ๆ ยังไงก็ต้องขอบคุณยุกกี้

ยุกกี้เห็นรอยยิ้มของเคน ก็ค่อยโล่งใจหน่อย สงสัยว่าเท็ตจังคงเล่าให้ฟังหมดแล้ว จึงยิ้มตอบกลับไป

ไฮค์ที่ได้ยินเสียงหัวหน้าวงของตนเอ่ยทัก ก็หลุดจากความคิดที่น่าปวดหัว แล้วรีบเงยหน้าหันไปมองหัวหน้าวงอย่างมีความหวัง

"เท็ตจัง~~ ยุกกี้ ถามอ่าาาาาา ว่าทำไมไม่มีเนื้อเพลงงงงง" ไฮค์รีบโยนคำถามผลักภาระไปให้หัวหน้าวงอย่างไม่คิดในทันที

เท็ตสึที่กำลังจะนั่งลงที่โซฟาอีกตัวที่อยู่ตรงข้ามทั้งสามคน โดยมีเคนจังนั่งด้วยข้างๆ ต้องรีบเงยหน้ามาหาร่างเล็กเมื่อได้ยินเสียงออดอ้อนของอีกฝ่ายที่ไม่เคยเป็นลางดีเลยสักครั้ง ก่อนจะยิ้มออกมากับคำถามที่ตนพอจะดีคำตอบให้ได้

"อ้อ~ จำไม่ได้เหรอไง ตอนที่พวกเราต้องย้ายสตูดิโอเพราะไฟไหม้ห้องเก็บของนะ รู้สึกว่าตอนนั้นโน้ตเพลงทั้งหมดที่อยู่ในห้องนั้นก็ไหม้หายไปหมดเลย ไม่มีเหลือสักแผ่น" เท็ตสึพูดไปเคนจังก็ช่วยถอนผ้าพันคอออกให้

".....แล้วพวกนายไม่ได้เขียนเก็บไว้เลยเหรอ...." หวังว่าคงจะมีนะ

"อืมมม... ไม่ได้เขียนใหม่เลย เพราะช่วงนั้นก็ยุ่งๆ เรื่องซากุ....... แล้วไหนก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว เพราะตอนนั้นเพลงเราก็มีอยู่นิดเดียว ก็คิดว่าจำกันได้อยู่แล้วเนอะ~" พอเคนพูดถึงเรื่องซากุ ก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะกลัวจะไปกระทบจิตใจของซากุ เลยให้สะกิดให้คนรักช่วยตอบ

"ใช่ๆ ตอนนั้นคิดว่ายังไงก็จำได้ เลยไม่ได้เขียนโน้ตเพลงไว้เลยสักเพลง แต่พอมาตอนนี้..... ก็นะ...." เท็ตเลยช่วยคนรักอีกแรง

"ตอนแรกก็คิดจะมาแกะกันเองแล้วละ แต่ว่ากลองที่ยุกกี้ใช้กับ ซากุใช้มันไม่เหมือนกัน ก็เลยคิดว่าคงจะลำบากแน่ๆ เลยลองโทรไปปรึกษาซากุดู แล้วซากุก็ว่างอยู่เลยจะมาช่วย เลยให้เจ้าตัวเล็กช่วยพามาซะเลย เพราะไหนๆ ก็อยู่ใกล้กันอยู่แล้ว" เคนรีบพูดตอบช่วยร่างบางอย่างรวดเร็ว

"แล้วก็ไม่ยอมบอกก่อน...ให้ไปพามาอย่างเดียวเลยนะ เคนจัง~" ไฮค์ที่ตอนนี้พึ่งจะถึงบางอ้อ และเริ่มเข้าใจว่าตัวเองโดนหลอกใช้ก็พูดด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ใส่ทันที

"อ้าว~ ก็ไม่ถามนี้หว่า~ เนอะเท็ตจัง เจ้าตัวเล็กมันไม่ได้ถามใช่ม่ะ" เคน ที่เห็นเจ้าตัวเล็กมองอย่างค้อนๆ ก็หันไปถามร่างบางที่อยู่ข้างตัว เพราะตัวเองไม่ได้เป็นคนพูดสายกันเจ้าตัวเล็ก แต่เป็นคนที่นั่งอยู่ข้างๆ คอยบงการแผนอยู่ต่างหาก

ไฮค์เห็นท่าทางเคนที่ร่าเริงจนน่าหมั่นไส้ แถมยังมาปล่อยออร่าสีชมพูหวานกับหัวหน้าวงเพื่อนรักสุดหวงของตน ก็ยิ่งหมั่นไส้  พอเท็ตเห็นท่าไม่ดีก็รีบช่วยห้ามทัพไว้ก่อนที่มันจะกลายเป็นสงครามของลิงกับแมวไปซะก่อน

ยุกกี้ไม่สนใจสงครามน้ำลายที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่หันไปมองร่างสูงที่ยังคงสูบบุหรี่อยู่ และจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน ....สายตาแบบนั้น... สงสัยคงจะเจ็บใจเรื่องวันนั้นอยู่สินะ แค่โน้ตเพลงไม่กี่แผ่นคงเขียนให้ได้อยู่แล้ว แต่นี่เล่นมาถึงสตูดิโอ...... โน้ตเพลงเก่าเขาแกะเองก็ได้ แต่กลัวจะเสียเวลาซ้อม แล้วไหนจะเท็ตจังที่ชวนให้ซากุมาช่วยอีก.....เฮอ ถ้าเขาปฏิเสธไปจะกลายเป็นทำให้เท็ตจังกังวลอีก.... แต่สายตาแบบนั้นมันหาเรื่องกันชัดๆ....คนอะไรจะยั่วโมโหง่ายอย่างนี้ เด็กชะมัด....ยุกกี้จึงขำออกมาเล็กน้อย

"ก็น่าจะบอกก่อน เดียวให้มากิ ไปบอกซาดะให้หากลองให้อีกชุดละกัน" ยุกกี้ลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตู พลางนึกถึงเด็กสาวที่เคาน์เตอร์ที่เขาจำได้ว่าชื่อมากิ จากป้ายชื่อที่ติดไว้

"เดี๋ยวก่อน! มากินี้ใช้เด็กที่อยู่หน้าห้องรึเปล่า?" เท็ตสึที่เหมือนจะคุ้นๆ กับชื่อที่ร่างเล็กเอ่ยออกมา จึงอดที่จะสงสัยไม่ได้

“อืม” ยุกกี้ยิ้มให้อีกฝ่าย และเปิดประตูเดินออกจากห้องไป

เท็ตสึเห็นร่างเล็กเดินออกจากห้องไป เขาก็รีบลุกเดินตามออกมาทันที เพราะเขารู้เลยว่าสีหน้าแบบนั้น......ยุกกี้ต้องกำลังโกรธอยู่แน่ๆ

"นี้ยุกกี้.....ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อน...." เท็ตสึที่วิ่งตามร่างเล็ก จนกลายมาเป็นเดินตามช้าๆ อยู่ข้างๆ แทน

ยุกกี้รู้สึกถึงความเศร้าหมองของหัวหน้าวงของตน ก็ต้องรีบหันหน้ากลับมาด้วยสีหน้าตกใจ เพราะไม่คิดว่า เท็ตจัง จะคิดมากไปขนาดนี้

"ไม่ใช่ ฉันไม่ได้โกรธนายหรอก จะมาขอโทษกันทำไมกัน" ยุกกี้ยังคงพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะหันหน้าเดินกลับไปทางเดิม ทำให้คนที่ก้มหน้าเดินตามหลังมาถึงกับชะงัก และรีบคว้ามืออีกฝ่ายไว้  แล้วเงยหน้าขึ้นเหมือนจะเถียงกลับ

"แต่นาย...ต้องโกรธแน่ๆ เลย......เวลายิ้มแบบนั่นนะ...." เท็ตสึที่สังเกตเห็นรอยยิ้มของยุกกี้มานาน อาจจะเป็นเพราะเขาเป็นหัวหน้าวงด้วยก็เป็นได้ ทำให้เขาสังเกตสมาชิกทุกคนในวง ยุกกี้คนที่หลายๆ คนคิดว่าไม่ค่อยแสดงออก ไม่ค่อยโกรธคนอื่นนั้น ที่จริงแล้วเป็นคนที่โกรธคนอื่นเป็นเหมือนกัน ยิ่งโดยเฉพาะรอยยิ้มแบบที่เขาเห็นเมื่อกี้เป็นแบบที่กำลัง 'โกรธมาก' อีกด้วย

ยุกกี้อดที่จะแปลกใจไม่ได้ เพราะไม่มีใครมองสีหน้าเวลาโกรธของเขาออก และยิ่งตอนที่โกหกอย่างนี้ด้วย...... ยุกกี้มองมือร่างบางที่จับมือเขาไว้

“ไม่มีอะไรหรอก เท็ตจัง กลับไปรอที่ห้องซ้อมนะ” ยุกกี้จับมือร่างบางตอบ พลางยิ้มเป็นการยืนยันให้ร่างบางเข้าใจ

เท็ตสึมองหน้ายิ้มแย้มที่หลอกตาของอีกฝ่ายแล้วก็ต้องทำใจ อย่างไงยุกกี้ก็คงไม่พูดตรงๆ อยู่ดี เขาเลยได้แต่เดินกลับสตูดิโอไป

ยุกกี้มองตามร่างบางที่เดินเข้าห้องไปแล้วอย่างแปลกใจ เท็ตจังเป็นคนแรกที่ดูเขาออกขนาดนี้.....ทั้งๆ ที่คนที่เขาแอบชอบยังไม่รู้สึกตัวสักนิด.....หวังว่าเท็ตจังคงไม่รู้หรอกนะ.....

________________________________________________________________________

ซากุรู้สึกแปลกใจที่เท็ตจังเดินตามยูกิฮิโร่ออกมา เขาเลยทำเป็น ออกมาเข้าห้องน้ำ.....ก็แค่อยากรู้.....และเขาก็ได้เห็นเจ้ายุกกี้นั้นจับมือเท็ตจังซะแน่น! นี่มันอะไรกัน! พอเห็นเท็ตจังกำลังจะเดินกลับมา เขาก็รีบกลับเข้ามาในสตูดิโออย่างรวดเร็ว ทำให้เพื่อนอีกสองคนสงสัย

"อ้าว ซากุ กลับมาเร็วจัง หาห้องน้ำไม่เจอเหรอ เดี๋ยวพาไปมั้ย" ไฮค์ทีเห็นเพื่อนพลุนพลันกลับเข้ามา ก็เอ่ยถามพลางลุกขึ้นยืนหมายที่จะพาเพื่อนไปส่งให้

"ไม่ต้องๆ ไม่เป็นไร พอดีมันไม่ปวด เลยขี้เกียจไปแล้ว" ซากุว่าพลางยกมือขึ้นห้ามเจ้าตัวเล็กที่กำลังจะเดินมาให้นั่งลง แล้วตนจึงเดินไปยังโซฟาเพื่อจะนั่งลงข้างๆ ร่างเล็ก ตรงที่นั่งที่เคยเป็นของยุกกี้

"อ้าว เท็ตจัง แล้วยุกกี้ละ" เคนเงยหน้าขึ้น เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ก็ถามด้วยความแปลใจ เมื่อไม่เห็นมือกลองร่างผอมอีกคน

เท็ตจังส่ายหน่าย และเดินไปนั่งข้างเคนจังเหมือนเดิม “เดี๋ยวก็กลับมา”

ซากุมองตามการกระทำของเท็ตจังที่ซบบ่าเคนอยู่ ทั้งคู่ก็รักกันดีนิหว่า....แล้วตะกี้มันอะไรกัน แล้วไหนจะเรื่องวันนั้นอีก.....มันต้องมีอะไรแน่นอน.....เขาจะขัดขวางมารความสุขของเพื่อนรักทั้งคู่ให้ได้!

________________________________________________________________________

 

 

 

ถือว่าเราแก้เยอะเหมือนกันนะ ว่าง่ายๆว่าลบเยอะเลยละ
ก่อนหน้านี้เหมือนบุคลลิกของพี่กี้จะไม่ใช่แบบที่เราต้องการนะ
พี่กี้เป็นคนนิ่งๆ ไม่ค่อยพูดเท่าไร ชอบเหม่อคิดเรื่องอื่น (ตัวจริงล้วนๆ Surprised)
แต่เราทำให้กลายเป็นคนขี้เล่นเกินไปหน่อย~
เลยลบๆ ช่องคำพูดของพี่กี้ออก เปลี่ยนความคิำดการกระทำเล่นน้อย
ก็ึิคิดว่าซักตอนที่ 10 คงจะใช่แล้วละ 55555+ (ยังแต่ไม่ถึงเลย 555+)

 

Comment

Comment:

Tweet

เห็นด้วยกับไฮด์นะ แบบว่า หมั่นไส้เฟ้ยยยยยยยยยยย
ซากุที่น่าสงสารยังไม่รู้ความจริงสินะ
แต่ยุกกี้น่าสงสารกว่าเพราะโดนจองล้างจองผลาญจากซากุ
วู้วววววววววววววววววว
การจองล้างจองผลาญนี้จะกลายเป็นการตามจีบกลายๆ หรือเปล่าเนี่ย คิก

#2 By TiGGeR-L on 2011-09-25 20:55

big smile Hot!

#1 By บุรุษนิรนาม on 2011-09-25 03:33

Tags