[Fic L'Arc] What is Love? - Part 4 (แก้ไข)

posted on 20 Sep 2011 20:17 by hyukkie in MyFiction directory Fiction

 

[Fic L’Arc] What is Love?

 
(Saku/Yukkie, Ken/Tetsu, KAZ/Hyde)

by hyukkie~MAi~

ตอนอื่นๆ ※ My Fiction ※ 

 

Part 4

 

"ซากุซัง! สวัดดีครับ" ร่างสูงหันไปตามเสียงทักอย่างแปลกใจ เมื่อเดินเข้าในคลับ เพราะเขาก็ไม่ได้นัดใครไว้ แต่เมื่อเห็นหน้ารุ่นน้อง ก็ต้องยิ้มออกมา

"ไง วันนี้ขึ้นเล่นรึเปล่า" ซากุมองคิโยะที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาเขา

"ขึ้นอยู่แล้ว~ วันนี้ว่างเหรอครับถึงได้มาเที่ยวเนี่ย" ร่างเล็กจับมือทันทีที่ถึงตัว แถมยังลากเขาให้เดินตามอีกฝ่ายเข้าไปยังมุมในของร้าน

"ก็นิดหน่อย ไม่มีอะไรทำ เลยมาเที่ยวพักผ่อนบ้าง" ซากุเดินตามแรงดึงของร่างเล็ก พร้อมกับคว้านหาบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อนอกของตน

"อืม~ งั้น......" ร่างเล็กหยุดเดินก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้ ทำให้เขาถึงกับชะงักแล้วมองอีกอย่างงงๆ

"อะไร คิโย....." เขามองรอยยิ้มอย่างมีเล่ห์นัยของอีกฝ่ายอย่างเสียวๆ

"อืม~ ก็ว่างอยู่ใช่มะละ งั้นก็ขึ้นไปโชว์กลองหน่อยนะ~" ร่างเล็กยิ้มหวานหยดให้ แต่อย่างไงเขาก็ไม่หลงกลรอยยิ้มแบบนั้นหรอก คนเขาจะมาพักผ่อน ยังจะมาให้ไปตีกลองให้เหนื่อยอีก

"เรื่อง!" ซากุส่ายหน้าอย่างหน่ายๆ แล้วก็คว้านหา lighter ต่อโดยไม่สนใจอีกฝ่าย

"ง่ะ......ซากุซัง ขึ้นไปเล่นเหอะนะ พวกผมไม่ได้เห็นซากุซังโชว์กลองมานานแล้วน่า~" คิโยะยังไม่ยอมแพ้ และตื้อหว่านล้อมเขาอย่างไม่ลดล่ะ ทำให้เขาอดรู้สึกเซงขึ้นมาไม่ได้ จนต้องถอนหายใจออกมา ยังดีที่เขาหา lighter เจอ ถ้าไม่ได้สูบบุหรี่ตอนนี้มีหวังเขาได้หงุดหงิดกันพอดี

"คิโยะ วันนี้ขอมือกลองคนนี้พักผ่อนหน่อยเหอะ" ซากุบอกปัดแบบสบายๆ ไม่ได้จริงจัง แต่พอเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเสียใจเหมือนหมาเหงา ก็อดที่จะสงสารไม่ได้ แต่วันนี้เขาไม่อยากเล่นเลยสักนิด

"ถ้าวันไหนนายมีไลฟ์ เดี๋ยวฉันไปช่วยเล่นให้ OK?" เขารีบยื่นขอเสนอให้เจ้าตัวเล็กทันที จะได้ไม่หาว่าเขาเป็นรุ่นพี่ที่ไม่สนใจรุ่นน้อง พอเจ้าตัวเล็กได้ยินก็ทำหน้าร่าเริงขนาดนั้นอีก ทำให้เขาอดกลัวไม่ได้ คงไม่ได้ให้เขาเล่นทั้งไลฟ์เลยหรอกนะ?

"แต่.....เพลงเดียว" เขารีบจัดความคิดของอีกฝ่ายไว้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะเหนื่อยโดยใช่เหตุ

"ครับ! เพลงเดียวก็ไม่เป็นไร~ รักซากุซังจังเลย~" คิโยะตอบรับด้วยความตื่นเต้นพร้อมกับรีบเข้ามากอดเขาอย่างรวดเร็ว

"ปล่อยเลยคิโยะ" เขาละหน่ายเจ้าตัวเล็กที่ไม่เลิกเข้ามากอดสักที จนบางครั้งก็เกือบจะเป็นข่าวไปแล้ว ทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย

"อืมมม ปล่อยก็ได้~ แต่ต้องสัญญามาก่อนนะว่าวันนี้จะตั้งใจดูไลฟ์ ผมอยากได้คำวิจารณ์จากมืออาชีพ" เจ้าตัวเล็กรีบยื่นข้อเสนอด้วยใบหน้างอนๆ เพราะก่อนหน้านี้ที่เคยขอให้ช่วยดูไลฟ์ให้ก็ไม่เคยที่จะทำจริงๆ สักที ครั้งนี้แหละเขาจะต้องได้คำวิจารณ์จากรุ่นพี่ให้ได้

"เออๆ" ซากุตอบส่งๆ ไป เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายกอดนานไปกว่านี้ ถ้าดูจากสายตาของคนที่อยู่ที่โต๊ะที่เข้าคิโยะวิ่งออกมาตะกี้แล้ว เขาอาจจะโดนฆ่าตายก็เป็นได้.... นั้นไงเจ้าคนนั้นเดินเข้ามาหาเขาแล้ว เจ้าคิโยะหาเรื่องวุ่นมาให้เขาอีกแล้ว.....

"คิโยะ" เสียงเรียกจากข้างหลังของร่างเล็ก ทำให้ร่างเล็กต้องรีบหันไปมองทันที

"ชินจัง~" ร่างเล็กผละออกจากซากุก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าไปกอดร่างสูงที่ยืนทำหน้าขึงขังอย่างเอาเรื่องกับเขาเหลือเกิน เขาไม่ได้อยากเข้าไปยุ่งกับเจ้าคิโยะสักหน่อย แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้อยากมีเรื่องด้วย

"ชินจังนี่ซากุซัง....ซากุซังนี่ชินจัง" คิโยะแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกันอย่างร่าเริง ไม่รับรู้ถึงบรรยากาศมาคุรอบๆ ตัวเลย แต่พอชินได้รู้จักชื่อจากอีกฝ่ายเขาก็คลายอารมณ์หึงที่เจ้าตัวเล็กเข้าไปกอดลงได้เล็กน้อย

"ผมได้ยินเรื่องคุณจากคิโยะเยอะแยะเลยทีเดียว ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ชินโค้งทักทายอีกฝ่ายเล็กน้อย เพราะเขารู้จากคนรักของเขาว่าซากุซังเปรียบเสมือนพี่ชายของคิโยะเลยทีเดียว

"เช่นกัน ยินดีที่ได้รู้จัก" ซากุยิ้มทักทายอีกฝ่าย ท่าทางเจ้าคิโยะคงจะเล่าเรื่องเขาได้ถูกต้องสินะ

หลังจากนั้นไม่นานสมาชิกในวงของคิโยะก็เข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยเช่นกัน ขณะที่ซากุยังคงคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันอยู่นั้น เขาก็สังเกตเห็นเพื่อนรักของตน และมือกลองร่างบางเดินเข้ามาในร้าน จึงคิดที่จะเข้าไปทักทาย แต่ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไง บทสนทนาก็ยังคงวนเวียนอยู่ที่เรื่องของตนเอง จึงทำให้ไม่สามารถปลีกตัวออกไปได้เลย

หลังจากที่ทั้งคู่เข้ามาในร้านได้ไม่นาน ซากุก็สังเกตเห็นเคนเข้ามาในร้านด้วยเช่นกัน เขาจึงตัดสินใจที่จะปลีกตัวออกมาทันที ร่างสูงก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังโต๊ะของเพื่อนตน แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นยูกิฮิโร่กำลังหอมแก้มเท็ตจัง! อย่างไม่เกรงกลัวเคน!

ซากุรู้ดีอยู่แล้วเรื่องความสัมพันธ์ของเพื่อนรักของตนทั้งสอง เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเท็ตจังจะเลิกกับเคนแล้ว ไม่มีทางเป็นไปได้ทั้งคู่รักกันมาตั้งนาน ไม่มีทางที่ทั้งคู่จะเลิกกันได้! แล้วไหนจะเคนที่แสนจะร่าเริงกลับชกมือกลองร่างเล็กจนล้มไปกับพื้นอีก!

เขาก็อยากจะเข้าไปถามเรื่องราวกับเพื่อนของเขาให้เข้าใจ แต่ทว่าทั้งคู่ก็เดินออกจากร้านไปแล้ว พอเขาจะเข้าไปถามเจ้ายูกิฮิโร่ที่เขาไม่ค่อยได้คุยกันสักเท่าไร ก็มีคนอื่นที่เขาไม่รู้จักเข้ามาคุยกับร่างเล็กซะแล้ว เรื่องของเพื่อนเขาทั้งคู่เป็นคนรักกันเป็นความลับ เขาก็คงเดินเข้าไปถามตอนนี้ไม่ได้

เขาเลยตัดสินใจโทรไปหาเคนจัง แต่อีกฝ่ายก็ไม่รับสาย ส่วนเท็ตจังก็ยิ่งแล้วใหญ่ ตอนนี้เขาเลยทำอะไรไม่ได้ นอกจากรอโอกาสเท่านั้น

________________________________________________________________________

"จะรีบไปไหน" พอซากุเห็นยูกิอิโร่อยู่คนเดียวแล้ว เขาจีงรีบเข้าไปทักทายอีกฝ่ายทันที และถือโอกาสนั่งลงโดยไม่ต้องเชิญ

ยุกกี้ที่กำลังจะเดินลุกก็ต้องเงยหน้ามาตามเสียงกวนๆ และก็ต้องประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าคนๆนั้นเป็นใคร

"ว่าไง...จะไม่นั่งคุยกันก่อนรึไง" ซากุหยิบบุหรี่ออกมาสูบ พลางพยักหน้าให้อีกฝ่ายนั่งลง

ยุกกี้มองการกระทำของอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ เพราะเขาทั้งคู่ก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นมานั่งคุยกันสบายๆ แล้วไหนจะอาการสั่งให้นั่งของอีกฝ่าย แต่พอคิดไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เขาก็ได้แต่ยอมไปก่อนเพราะเท็ตจังบอกไว้หรอกนะ ไม่งั้นเขาไม่มาทำตามคำสั่งกวนๆ ของอีกฝ่ายอย่างนี้หรอก ยุกกี้รู้สึกเซ็งจึงหยิบบุหรี่ออกมาสูบระบายความเครียดบ้าง

"แผลนั้น เป็นไรรึเปล่า"

ยุกกี้จ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่สนใจคำถาม ถ้าจะว่างเข้ามาคุยเรื่องแผลของเขาละก็ เชิญนั่งต่อไปคนเดียวละกัน ยุกกี้ดับบุหรี่ที่ตนพึ่งสูบได้ไม่นานกับที่เขี่ยบุหรี่อย่างอารมณ์เสีย

"ถ้าไม่มีธุระก็ขอตัว" ยุกกี้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเดินจากไปไม่สนใจสีหน้าโมโหของอีกฝ่าย

"เดี๋ยว!" ซากุ ตะโกนขึ้นเมื่อเห็นร่างบางเดินจากไป ก่อนที่จะวิ่งตามไปดึงแขนร่างบางไว้

"ธุระนะ มีแน่! สิ่งที่นายทำกับ เท็ตสึนั้นหมายความว่าอย่างไง!" ซากุกระชากแขนให้ร่างบางหันมามองตนอย่างแรง แล้วถามด้วยอารมณ์โกรธ

ยุกกี้มองแขนที่โดนกระชากอย่างหงุดหงิด มีสิทธิ์อะไรมาดึงแขนคนอื่นอย่างไร้มารยาท แถมยังมาขึ้นเสียงอีก ชักจะทำให้เขาหงุดหงิดมากเกินไปละ

"โทษที...นั่นมันเรื่องส่วนตัว....แล้วก็ปล่อย..." ยุกกี้พยายามควบคุมความโกรธด้วยการนึกถึงหน้าเท็ตจังที่บอกให้ญาติดีกันไว้

"หมายความว่าไง" ซากุไม่เข้าใจร่างเล็กนี้เลยให้ตายสิ คนอะไรไม่พูดไม่จา เอาแต่คิดอยู่นั้นแหละ ถามอะไรก็ตอบเขามาสิ! ยิ่งเขาอารมณ์เสียก็ยิ่งบีบแขนร่างเล็กแรงขึ้นกว่าเดิม

"ก็หมายความตามนั่น.........แล้วก็ปล่อย" ยุกกี้ชักจะนึกหน้าเท็ตจังไม่ออก ยิ่งร่างสูงบีบแขนเขามากขึ้นเขาก็ยิ่งอารมณ์เสีย จะบีบไปถึงไหนกัน ถึงเขาจะไม่เจ็บแต่ก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่ง ยุกกี้เลยพยายามแกะมือของอีกฝ่าย แต่ทว่าก็ไม่เป็นผล

"ไม่ปล่อย! ถ้านายยังไม่อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น!" ซากุขึ้นเสียงอย่างหัวเสีย ที่เห็นร่างบางดูจะไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย และยังพยายามจะแกะมือเขาออกอีก เขาเลยยิ่งบีบแขนร่างเล็กตรงหน้า

ความอดทนของยุกกี้สิ้นสุดลงทันที! ท่าทางจะเป็นคนคุยไม่รู้เรื่องสินะ ยุกกี้จึงเงยหน้าส่งยิ้มให้อีกฝ่าย พอซากุเห็นรอยยิ้มของอีกฝ่าย เขาก็คิดว่าร่างเล็กคงจะยอมเล่าเรื่องให้ฟังแล้ว จึงผ่อนแรงที่จับแขนร่างเล็กลง พอยุกกี้รู้สึกถึงแรงที่ผ่อนลง เขาก็สะบัดแขนอย่างแรง และอาศัยช่วงเวลาที่ร่างสูงกำลังงง ชกเข้าที่ท้องของอีกฝ่ายอย่างแรง

ยุกกี้ก้มมองร่างสูงที่ทรุดลงไปกลับพื้นด้วยใบหน้านิ่งๆ ก่อนที่จะหันหน้าเดินออกจากร้านไป ถามกลางสายตาของคนหลายคน แต่พอเขานึกถึงคำพูดของเท็ตจัง

"เรื่องวันนั้น เท็ตสึบอกว่าฉันทำเสียมารยาทกับนาย......งั้นก็คงต้อง....ขอโทษ.." ยุกกี้หันหลับมาพูดกลับอีกฝ่ายเสร็จ ก็หันเดินกลับออกจาร้านไปเลย

ซากุเงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กที่เดินออกจากร้านไปอย่างหัวเสีย ที่เสียรู้ให้กับร้องยิ้มหลอกลวงของอีกฝ่าย แล้วไหนจะคำขอโทษที่ไร้ความจริงในนั้นอีก

"โธ่เว้ย!"

________________________________________________________________________

"เคน! ปล่อย!" เท็ตสึที่ถูกร่างสูงลากออกมาจากร้าน ยังคงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะหยุดอีกฝ่าย แต่ก็ยังไม่มีทีทางว่าจะสำเร็จแม้แต่น้อย

ตั้งแต่ตนเห็นรอยจูบที่คอของร่างบาง ความมีเหตุมีผลของเขาก็มลายหายไปในทันที ตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไง เขาก็ไม่มีทางที่จะปล่อยร่างบางไปอย่างแน่นอน เคนไม่สนใจเสียงสั่งของร่างบางเลยสักนิด ร่างสูงยังคงพาร่างบางเดินไปเรื่อยๆ เท็ตสึที่เห็นร่างสูงไม่สนใจคำสั่งของตนแม้แต่นิด จึงเงียบลงในทันที และเดินตามร่างสูงไปอย่างเงียบๆ จนกระทั่งมาถึงลานจอดรถ

เคนพาเท็ตสึมานั่งอีกด้านของคนขับ และรัดเข็มขัดให้อีกฝ่าย ก่อนที่จะเดินอ้อมรถไปนั่งที่ฝั่งคนขับ พร้อมกับออกรถอย่างแรง

เคนที่ออกรถมาด้วยความโกรธ ก็ขับรถมุ่งตรงกลับบ้านในทันที โดยไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของร่างบางข้างตนเลย ร่างสูงหวังเพียงอย่างเดียวคือเมื่อถึงบ้านเมื่อไรเขาต้องพูดกับ เท็ตสึในเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้รู้เรื่อง! ตอนนี้เขาขอเวลาควบคุมความความหึง และความโกรธก่อน ไม่อย่างนั้นเขาได้ระเบิดอารมณ์ใส่ร่างบางแน่!

ความเงียบเข้าปกคลุมในทันที ในรถไม่มีเสียงใดที่ออกมาจากปากของเท็ตสึเลยแม้แต่น้อย เท็ตสึนั่งหันหลังให้เคนแล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางคิดถึงการกระทำของเคนที่ไม่สนใจความรู้สึกของเขาเลยแม้แต่น้อย .......ฉันไม่มีค่าพอที่นายจะสนใจแล้วใช่มั้ย..... ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งเอ่อล้นจากขอบตาสวยช้าๆ ก่อนที่ร่างบางจะยกมือขึ้นปาดมันออกไป เพราะไม่อยากให้ร่างสูงเห็นความอ่อนแอของตน

จนเมื่ออารมณ์ของเคนเย็นลงแล้ว เขาก็พึ่งคิดได้ว่าตลอดทางที่ขับนั้นมีแต่ความเงียบ บ่อยครั้งที่เขาหันไปมองดูร่างบางที่นั่งหลังให้ให้เขา ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมากขึ้นที่ลากร่างบางมา และไม่ยอมสนใจคำพูดของร่างบาง

เมื่อเคนเคลื่อนรถเข้าที่จอดรถของบ้านตน พอเขาดับเครื่องยนต์ ความเงียบที่น่าอึดอัดก็ยิ่งมากขึ้นอีก ร่างบางก็ยังนั่งนิ่งหันหลังให้เขา แต่เคนก็ไม่รู้ที่จะเริ่มคำพูดอย่างไง ก่อนหน้านี้เขามีแต่ความหึง ความโกรธที่ร่างบางยอมให้เจ้ายุกกี้ทำอย่างนั้น! แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกผิดที่ลากร่างบางมาโดยที่ยังไม่ได้คุยกันให้รู้เรื่อง เขาต้องโดนร่างบางโกรธแน่ๆ ยิ่งคิดเคนจังก็ยิ่งรู้สึกผิด แต่อย่างไงวันนี้ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ไม่มีทางที่เขาจะยอมเลิกกับเท็ตจังและยกให้คนอื่นอย่างแน่นอน

เท็ตสึได้ยินเสียงเปิดประตูของร่างสูงที่ลงจากรถไปแล้ว น้ำตาก็ยิ่งไหล ....เขาไม่มีค่าพอจะให้พูดด้วยแล้วสินะ... เขาไม่น่าเชื่อที่ยุกกี้พูดเลย ทำอย่างที่ยุกกี้ว่าไม่เห็นได้ผลเลย เคนจังไม่ได้หึงหวงเขาสักนิด..... ความสัมพันธ์เรามันจบแล้วใช่มั้ย.... ร่างบางสะอื้นกับตัวเอง หยดน้ำที่เอ่อล้นอยู่ขอบตามากขึ้นเรื่อยๆ

'แกร๊ก'

ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นตรงหน้าของตน จึงรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาในทันที ก่อนจะทำสิหน้านิ่งเหมือนปกติ

"เท็ตจัง.......ลงมาเถอะ...เข้าไปคุยกันในบ้านนะ" เคนที่เปิดประตูออกก็ต้องใจหายในทันที เมื่อเห็นร่างบางตรงหน้าก้มหน้านิ่งไม่สนใจตนเลยแม้แต่น้อย

"เท็ตจัง....ขอร้อง...." เคนพูดด้วยเสียงแผ่วเบา แล้วเอื้อมมือไปจับมือร่างบาง แต่ร่างบางกับไม่สนใจเขาเลยสักนิด แถมยังหันหน้ากลับไปอีกทางด้วยซ้ำ เคนยิ่งรู้สึกปวดใจมากขึ้น ยิ่งเขาสังเกตเห็นรอยคราบน้ำตา และรอยแดงช้ำที่ดวงตาของร่างบาง เขาก็ยิ่งเสียใจกับการกระทำของตัวเองเมื่อวานมากขึ้น

".... เราต้องคุยกันนะ......" เคนยังไม่ยอมแพ้ เพราะถ้าเขายังปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไป เขากลัวเหลือเกินว่าร่างบางตรงหน้าของเขาจะกลายไปเป็นของของคนอื่น! ซึ่งเขาจะไม่มีวันยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น!

เท็ตสึที่ได้ฟังคำพูดของเคน ก็ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวที่ตนเก็บไว้ระเบิดออกมาในทันที

"คุยงั้นเหรอ" ร่างบางหันกลับไปมองอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

"นายยังมาบอกว่าคุยกับฉันอีกเหรอ?......ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้นายไม่คิดที่จะทำเนี่ยนะ?....." ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ซึ่งยิ่งทำให้ เคนรู้สึกผิดเข้าไปอีก แต่ตอนนี้เขาคิดออกแค่ว่าต้องเอาใจร่างบาง ยิ่งอากาศหนาวแบบนี้เขาก็อยากพาร่างบางเข้าไปในบ้านด้วย

"เราเข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่านะ" เคนพยายามเบี่ยงเบนคำพูด เพราะเขาสังเกตชุดของร่างบางเขายิ่งเป็นห่วง เพราะร่างบางไม่ใส่เสื้อโค้ชออกมาเลย ถ้าคุยกันตรงนี้ร่างบางได้ไม่สบายแน่ๆ

ความโกรธ ความเสียใจที่เคนจังไม่สนใจคำพูดของเขายิ่งทำให้เท็ตสึเสียใจมากกว่าเดิม "นายเบื่อฉันนายก็บอกมา!.......ฉัน..จะ...จะ..ฮึก..ออกไปจากชีวิตนาย! อะ...อึก..." ความน้อยใจ กับความไม่เข้าในความรู้สึกของเคน ผสมปนเปกันไปหมด ยิ่งทำให้เท็ตสึรู้สึกอึดอัดจนต้องร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

 เคนรุ้สึกผิดเป็นอย่างมาก เขาไม่เคยเห็นร่างบางร้องไห้มากมายอย่างนี้มาก่อน ร่างสูงทรุดตัวลงค่อยโอบกอดร่างที่กำลังร้องไห้นั้นอย่างช้าๆ

"เท็ตจัง...ฉันไม่เคยเบื่อนายเลยแม้แต่น้อย" ร่างสูงผละออกมาร่างบางเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปรั้งให้ร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองตน ก่อนจะค่อยๆ เกลี่ยน้ำตาที่ไหลอยู่อย่างช้าๆ

"รัก.....ไม่ว่าเมื่อไร คำๆ นี้ก็ไม่เปลี่ยนแปลง.......... ฉันรักนาย......เท็ตสึยะ" เคนเกลี่ยผมที่บังหน้าออกอย่างช้าๆ คำพูดของเคน ยิ่งทำให้ร่างบางร้องไห้หนักขึ้นอีก เคนจูบร่างบางด้วยความรักทั้งหมดที่มี เคนถอนจูบด้วยความเสียดาย แต่เขาก็อยากย้ำให้ร่างบางได้เข้าใจความรู้สึกของเขา

“ฉันรักนาย” เคนย้ำคำพูดของตนด้วยสายตาที่จริงจัง และกอดร่างบางในอ้อมแขนแน่นขึ้นกว่าเดิม

"ฉันก็รักนาย เคนจัง" ร่างบางกอดตอบร่างสูงทั้งน้ำตา

________________________________________________________________________

 

แหะๆ แก้ในคาบเรียนเลยนะเนี่ย Cry
ก็ฝากอีกตอนละกัน คิดว่าคงแต่ง NC ไม่ได้แน่นอน
เอาเป็นแนวใสๆ แต่อารมณ์แบบผู้ใหญ่ (รึเปล่า?) แทนนะ Foot in mouth
ไม่สามารถแต่งได้จริงๆ~

 

Comment

Comment:

Tweet

เคนทัตชูชื่นมากๆ อะ
แต่ซากุยุกกี้ โอยยยยยยยยยยยยยยยยย
ซากุทำยุกกี้น้อยๆ เจ็บนะ!!! *ตบตี*
ใจร้าย
ไม่รู้อะไรแล้วอย่าพูดดีกว่า
รู้ว่าเป็นห่วงเท็ตสึ ชิชะ

#1 By TiGGeR-L on 2011-09-25 20:49

Tags