[Fic L'Arc] What is Love? - Part 3 (แก้ไข)

posted on 17 Sep 2011 04:21 by hyukkie in MyFiction directory Fiction

 

[Fic L’Arc] What is Love?

 
(Saku/Yukkie, Ken/Tetsu, KAZ/Hyde)

by hyukkie~MAi~

ตอนอื่นๆ ※ My Fiction ※ 

 

Part 3

 

"มาช้าจังเลยนะครับ...อ้าว..เท็ตสึซัง...." คิชิทักเมื่อเห็นยุกกี้ แต่แล้วสายตาก็มองเลยไปเห็นอีกคนเดิมตามร่างเล็กมา

"ว่าไง ซื้อเกมส์รึยัง" ยุกกี้ทัก และยิ้มทักทายรุ่นน้อง

"ยังครับ.... แล้ว?..." คิชิตอบรับอย่างงงๆ แต่ก็ไม่ลืมมารยาท โค้งทักทายให้เท็ตสึหนุ่มรุ่นพี่ที่ตนรู้จัก แม้จะไม่ค่อยสนิทกันก็ตาม

"วันนี้เท็ตจังจะมาช่วยลองเกมส์ด้วย แล้วเดียวซื้อเกมส์เสร็จแล้วค่อยไปกินข้าวกัน" ยุกกี้บอกกำหนดการให้คิชิรู้ทันที เพราะตอนที่อยู่ในรถเขาได้คุยกับเท็ตจัง จึงได้รู้ว่าร่างบางไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เช้า ปกติเขาแค่กินช็อคโกแลตก็อยู่ได้ทั้งเช้าแล้ว แต่ด้วยความร่างบางก็มีเรื่องทุกข์ในใจอยู่แล้ว ยิ่งไม่ได้ทานข้าวอย่างนี้อีก เดี๋ยวจะยิ่งกลายเป็นแย่ทั้งกายและใจกันพอดี ยุกกี้เลยจะพาไปร้านอาหารเลย แต่ร่างบางก็ไม่ยอม เพราะเท็ตจังเกรงใจคิชิที่มารอเพื่อซื้อเกมส์ เขาจึงตัดสินใจไปร้านอาหารหลังซื้อเกมส์แทน

"อ้อครับ!" คิชิรับคำ แต่กลับยืนนิ่งเฉยด้วยความงง เขาไม่อยากเชื่อว่าเท็ตสึซังจะเล่นเกมส์!!!

"ไปกันเท็ตจัง" ยุกกี้ลากร่างบางให้เดินตามมา โดยไม่สนใจคิชิที่ยืนเอ๋ออยู่

"รอด้วยสิครับ!" คิชิรู้สึกตัวว่าตัวเองโดนทิ้งเลยรีบเดินตาม

ทั้งสามคนต่างเดินเลือกลองเกมส์อย่างสนุกสนาน แน่นอนว่าคิชิที่เด็กสุดในกลุ่มต้องโดนทั้งสองแกล้งเป็นธรรมดา ยังดีที่เขาไม่ได้ชวนไฮค์มาด้วย ถ้าเจ้าตัวเล็กมาไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะได้ออกจากร้านนี้เมื่อไร แล้วไหนจะขาประจำอย่างยุกกี้และคิชิมาทั้งที เจ้าของร้านย่อมเอาใจเป็นพิเศษ จนได้เกมส์มามากมาย โดยเฉพาะคนที่เด็กที่สุดในกลุ่ม

"คิชิคุง นี้จะเล่นคนเดียวหมดนี้เลยเหรอ?" เท็ตสึอดทักไม่ได้เมื่อเห็นเกมส์มากมายบนเคาน์เตอร์

"แน่นอนครับ! ผมกะว่าคืนนี้จะเล่นให้เคลียร์ทั้งหมดเลย!" คิชิพูดอย่างภูมิใจ แล้วหันมายิ้มให้ทั้งสองคน ทำให้ยุกกี้และเท็ตสึอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"โห่~ ไม่เชื่อใช่มั้ย ว่าผมเล่นได้นะ!" พอเห็นทั้งสองหัวเราะเขาก็อดน้อยใจไม่ได้ จนหูตกคอตก ทั้งสองคนเห็นท่าทางงอยๆ ก็ยิ่งหัวเราะกันเข้าไปใหญ่

"เปล่า แค่นึกถึงใครบางคนที่แต่ก่อนก็เคยเป็นอย่างนี้เหมือนกันนะ" เท็ตสึหยุดหัวเราะก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นยิ้มให้ให้คนที่ตนแซวอยู่

"เอ๊ะ!  ใครเหรอครับ เท็ตซัง" คิชิมองอย่างสงสัย ก็เห็นร่างบางยังคงหัวเราะอยู่ แล้วจึงหันไปมองรุ่นพี่อีกคน เพื่อหาคำตอบ แต่ก็เห็นร่างเล็กหยุดหัวเราะทันที เขาเลยได้แต่มองทั้งสองคนสลับไปมา

".........หรือว่า......" คิชิพูดขึ้นอย่างสงสัย แล้วยกนิ้วชี้ไปที่ใครบางคน แต่ก็มีเสียงเอ่ยขัดขึ้นมาก่อน

"ไปกินข้าวเหอะ นี้มันจะหกโมงแล้ว" ยุกกี้รีบขัดคำพูดอีกฝ่าย ก่อนที่จะเดินนำหน้าไป

"อ่ะ! เดียวก่อนสิครับ ผมยังพูดไม่จบเลย!" คิชิรีบร้อนหยิบถุงเดินตามอีกฝ่ายที่นำหน้าตนไป ก่อนที่จะหันไปมองคนข้างๆ ที่ยังหัวเราะไม่เลิก เท็ตสึยิ่งเห็นปฏิกิริยาของยุกกี้ เขาก็ยิ่งอดที่จะขำไม่ได้

"ไปเร็ว เดียวโดนงอนหรอก" เท็ตสึตบบ่าอีกฝ่ายแล้วส่งยิ้มให้ แล้วเดินตามร่างเล็กไป   ________________________________________________________________________

"คิชิ นายจะเลิกขำได้รึยัง" ยุกกี้รู้สึกอาย เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังหัวเราะไม่เลิกตั้งแต่เข้ามานั่งในร้านราเม็งแล้ว เท็ตจังดันเล่าเรื่องน่าอายให้เจ้าคิชิฟังตอนเขาเดินหนีทั้งคู่ไป

"ฮ่ะฮะฮะ.....อ่ะ....ผมจะเลิกขำ.....หึหึหึ..." คิชิพยายามควบคุมแต่ก็หยุดไม่ได้จึงแอบขำออกมาอีก เขาไม่รู้เลยว่าแต่ก่อนยุกกี้ซัง รุ่นพี่ที่เขาเคารพรักจะเล่นเกมส์ข้ามวันข้ามคืน โดยไม่กินข้าว ไม่ลุกไปไหน เพราะเล่นเกมส์ไม่ผ่าน แถมยังพาลไม่พูดกับใครอีก ทำให้ทุกคนงุนงงกับพฤติกรรมไม่พูดไม่จาของมือกลอง จนเล่นเกมส์เคลียร์นั้นละ ถึงจะหันมาพูดคุยกับคนอื่นเป็นปกติ

ยุกกี้มองคิชิอย่างเจ็บใจเล็กๆ แต่ก็แก้ตัวไม่ออก เพราะเมื่อก่อนนั้นเขาเป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็จะให้เขาพูดอะไร ในสมองเขามีเรื่องเกมส์ให้คิดมากเกินจะไปคิดเรื่องคุยกับคนอื่น แค่ไม่กระทบกับเรื่องงานก็พอแล้ว แต่เห็นรุ่นน้องตัวเองขำขนาดนี้ เขายิ่งอายเข้าไปใหญ่  ยุกกี้จึงเปลี่ยนเรื่องแล้วหันไปสั่งอาหารกับพนักงานแทน ทั้งทีตัวเองยังไม่หิวแม้แต่น้อย เมื่อสั่งของตนเสร็จก็รีบอกให้พนักงานกลับไปที่เคาน์เตอร์  โดยไม่สนใจคนทั้งสองที่ยังหัวเราะกันไม่เลิก

"อ่ะ! เดียวก่อน...เอาเหมือนที่คนนี้สั่งอีกชามนะครับ" คิชิ รีบเรียกพนักงานกลับมา ก่อนที่จะสั่งอาหารแบบอีกฝ่ายด้วยความรีบร้อน

"สองชามเลยครับ" เท็ตสึก็มัวแต่หัวเราะจนไม่ได้สนใจเมนูอาหาร ก็เลยของแบบอีกฝ่ายไปเลยดีกว่า

ยุกกี้มองทั้งคู่อย่างเซงๆ ที่ยังหัวเราะเขาไม่เลิก แถมยังไม่คิดจะสั่งอาหาร ทั้งๆที่เขาพามาตั้งไกล เพราะร้านนี้บรรยากาศดีและอาหารอร่อย เท็ตสึจะได้ไม่หงุดหงิดเวลาคนเยอะอย่างทุกที

"ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นเลยครับ ผมเคยทำงานพิเศษร้านนี้มาก่อน ก็เลยรู้ว่าเมนูที่ยุกกี้ซังมันอร่อย" คิชิคิดข้อแก้ตัวให้ตัวเองเสร็จสับ พอเห็นหน้าเซงของรุ่นพี่เขาก็รู้เลยว่าคิดอะไรอยู่

"นายเนี่ยนะทำงานร้านอาหาร" ยุกกี้ไม่อยากจะเชื่อว่าคนอย่างคิชิจะทำร้านอาหาร ดูจากอาการซุ่มซามเป็นปกติแล้วไม่น่าจะทำได้เลย

"ใช่สิครับ ก็ตอนมาโตเกียวใหม่ๆ ผมไม่ค่อยมีเงิน เลยทำงานพิเศษหลายที่ ส่วนใหญ่ก็เป็น live house มากกว่า แต่ร้านนี้ผมก็ทำ...เป็นเด็กเสริฟ์นะ" คิชิพูดอย่างภูมิใจ เพราะตอนที่เขาเข้ามาอยู่โตเกียว โดยหวังว่าจะได้เดบิวและแสดงไลฟ์เป็นของตัวเอง ซึ่งมันไม่ง่ายเลย เขาเลยต้องทำงานพิเศษหาเงินใช้ไปก่อน

"เด็กเสริฟ์เหรอ.....หึหึหึ" ยุกกี้อดที่จะขำไม่ได้ เพราะตอนแรกๆ ที่เข้ามาอยู่ในวง acid android ที่เป็นวง solo ของเขา เจ้าคิชิก็ตื่นเต้นซุ่มซ่ามชนนู่นชนนี้ในห้องซ้อมตลอด

"นั้นสิ เป็นเด็กเสริฟ์จริงเหรอ?" เท็ตสึก็อดที่จะสงสัยไม่ได้เช่นกัน เพราะแค่อยู่ในร้านเกมส์ตะกี้ เขาก็พอที่จะรู้พฤติกรรมของอีกฝ่ายแล้ว

"ไปเป็นเด็กล้างเขายังไม่กล้ารับเลย ทำจานเขาแต่หมดร้านเลยรึเปล่า หึหึหึ" ยุกกี้รีบเอาคืนที่โดนหัวเราะตะกี้ทันที

"อะไรกันครับ! ผมก็ทำได้นะ ไม่เชื่อถามเถ้าแก่ดูก็ได้!" คิชิงอนที่ทั้งสองไม่เชื่อในฝีมือของเขาเลยยยยยย

"หึหึหึ...เชื่อ.....เชื่อ....หึหึหึหึ" เท็ตสึเห็นท่าทางของคิชิ ก็ยิ่งขำมากกว่าเดิม

"มาแล้วครับ" พนักงานเสิร์ฟอาหารให้เสร็จ คิชิก็รีบสั่งเครื่องดื่มทันที โดยไม่สนใจคนทั้งคู่ “เบียร์สามแก้วเลยครับ” คิชิรีบสั่งเบียร์ทันทีทั้งๆที่รู้ว่ายุกกี้ซังไม่ดื่มแอลกฮอล์

“ของผมขอเป็นน้ำชาครับ” เท็ตสึรีบแก้เมนู เมื่อรู้ว่าตนโดนเด็กแกล้ง

ยุกกี้นั่งด้านในเลยไม่ได้ยินที่คิชิสั่งเลยไม่ได้สนใจ พอพนักงานเดินมาเสิร์ฟเครื่องดื่มอีกรอบ เขาจึงรู้ว่าโดนเด็กแกล้งซะแล้ว “สั่งมาก็กินเอง จ่ายเองนะ” ยุกกี้ส่งแก้วไปให้เจ้าคิชิทันที และสั่งโค้กกับพนักงานทันที

“อะไรอ่ะ ผมอุตส่าห์หวังดีสั่งเพื่อยุกกี้ซัง~~” คิชิได้ทีเอาใหญ่ ยิ้มหน้าบานให้อีกฝ่าย ที่ทำหน้าเซงใส่ตน

ยุกกี้ไม่สนใจ แต่กลับกินอาหารต่อ บทสนาต่างๆ ลื่นไหลออกมาเรื่อยตามจังหวะ ทั้งสามพากันพูดคุยเรื่องจิปาถะต่างๆ อย่างสนุกสนาน และคนที่เด็กที่สุดในกลุ่มก็ยังสั่งอาหารอื่นๆ มากินต่อเรื่อยๆ ส่วนคนที่บอกว่าไม่หิวก็เล่นกินเหลือครึ่งชาม จนต้องให้หัวหน้าวงมากำกับสั่งอีกฝ่ายให้กิน

"ไปเถอะ เดี๋ยวมีนัดกับโทโมะอีก" ยุกกี้มองเห็นนาฬิกาที่แขวนอยู่ในร้าน แล้วเรียกพนักงานมาเก็บเงิน

"หืม โทโมะซัง เหรอครับ?" คิชิถามชื่อที่ได้ยินจากปากอีกฝ่ายอย่างสงสัย พลางหยิบกระเป๋าตังค์ออกมา เท็ตสึก็หยิบกระเป๋าเตรียมออกมาจ่ายเงินเช่นกัน

"ฉันจ่ายเอง" ยุกกี้รีบเอ่ยขัดขึ้นมาก่อน และส่งเงินให้พนักงานไป

"แต่ว่า......" เท็ตเอ่ยอย่างลำบากใจ เพราะวันนี้เขารบกวนอีกฝ่ายมาทั้งวันแล้ว

"เอาน่า ฉันเป็นคนชวนให้พวกนายมาเที่ยวนะ เพราะงั้นฉันออกเอง" ยุกกี้ส่งยิ้มให้อีกฝ่าย แล้วจึงค่อยรับเงินถอนมาจากพนักงาน

".......แล้ว เรากำลังจะไปไหนเหรอครับ" คิชิถาม เมื่อเห็นยุกกี้เก็บกระเป๋าตังค์ แล้วลุกขึ้นยืน

ยุกกี้ไม่สนใจคำถามของรุ่นน้อง แต่เดินออกมาจากร้านทันที พร้อมกันหันมาเร่งให้ทั้งสองเดิมตามตนเร็วๆ

"คิชิ นายเอารถมาเองรึเปล่า" ยุกกี้ถามเมื่อทั้งสามเดินมาถึงยังลานจอดรถ

"ครับ" คิชิหยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกงให้อีกฝ่ายดู

"งั้นนายขับไปเองรึกัน ที่คลับ xxx ถ้าถึงก่อนก็เข้าไปหาโทโมะได้เลย" ยุกกี้จูงมือหัวหน้าวงร่างบางให้เดินตามตนมา ปล่อยให้คิชิยืนงงๆ ก่อนที่จะเดินแยกไปอีกทางที่ตนจอดรถของตนทิ้งไว้

ส่วนยุกกี้ก็เดินตรงไปยังรถของตนเช่นกัน ทั้งสองคนต่างขึ้นรถโดยไม่มีคำพูดใดๆ เพราะเท็ตสึคิดว่าถามไปยุกกี้ก็คงไม่ตอบอยู่ดีว่าไปไหน เจ้าตัวเลยเปิดวิทยุเพื่อฟังเพลงแทน โดยที่คิดเรื่องคนที่ทำให้เขาต้องมาหายุกกี้วันนี้....

"เท็ตจัง"

"หืม" เท็ตหันมามองตามเสียงเรียกอย่างสงสัย

"อย่าหนี........เผชิญหน้ากลับมัน.......อย่าเก็บความทุกข์ไว้" ยุกกี้คิดถึงภาพเมื่อเช้าที่เท็ตจังมาหาเขา กับแผนการที่เขาวางไว้ตอนที่เคนจังโทรมา เขาไม่อยากให้ทั้งคู่ทะเลากันแบบนี้เลย

เท็ตสึได้ยินเสียงของอีกฝ่ายไม่ชัด จึงปิดเสียงวิทยุลง “ว่าไงนะยุกกี้”

"เดียวพวกเราจะไปเจอเคนจัง" ยุกกี้หยุดรถเมื่อเห็นสัญญาณไฟจารจร จึงหันไปคุยกับอีกฝ่ายอย่างจริงจัง

เท็ตสึไม่คาดคิดว่าเขาต้องเจอเคนเร็วขนาดนี้ เขายังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเคน ความรู้สึกที่เขามีให้เคนจังมันมากเกินไป.... ยิ่งคิดถึงภาพเมื่อวานที่ได้เห็น อารมณ์ต่างๆ มันก็ยิ่งจะทะลักออกมา

"ปลดล็อคยุกกี้ ฉันจะลง!" เท็ตสึขยับมือไปหมายที่จะเปิด