[Fic L'Arc] What is Love? - Part 3 (แก้ไข)

posted on 17 Sep 2011 04:21 by hyukkie in MyFiction directory Fiction

 

[Fic L’Arc] What is Love?

 
(Saku/Yukkie, Ken/Tetsu, KAZ/Hyde)

by hyukkie~MAi~

ตอนอื่นๆ ※ My Fiction ※ 

 

Part 3

 

"มาช้าจังเลยนะครับ...อ้าว..เท็ตสึซัง...." คิชิทักเมื่อเห็นยุกกี้ แต่แล้วสายตาก็มองเลยไปเห็นอีกคนเดิมตามร่างเล็กมา

"ว่าไง ซื้อเกมส์รึยัง" ยุกกี้ทัก และยิ้มทักทายรุ่นน้อง

"ยังครับ.... แล้ว?..." คิชิตอบรับอย่างงงๆ แต่ก็ไม่ลืมมารยาท โค้งทักทายให้เท็ตสึหนุ่มรุ่นพี่ที่ตนรู้จัก แม้จะไม่ค่อยสนิทกันก็ตาม

"วันนี้เท็ตจังจะมาช่วยลองเกมส์ด้วย แล้วเดียวซื้อเกมส์เสร็จแล้วค่อยไปกินข้าวกัน" ยุกกี้บอกกำหนดการให้คิชิรู้ทันที เพราะตอนที่อยู่ในรถเขาได้คุยกับเท็ตจัง จึงได้รู้ว่าร่างบางไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เช้า ปกติเขาแค่กินช็อคโกแลตก็อยู่ได้ทั้งเช้าแล้ว แต่ด้วยความร่างบางก็มีเรื่องทุกข์ในใจอยู่แล้ว ยิ่งไม่ได้ทานข้าวอย่างนี้อีก เดี๋ยวจะยิ่งกลายเป็นแย่ทั้งกายและใจกันพอดี ยุกกี้เลยจะพาไปร้านอาหารเลย แต่ร่างบางก็ไม่ยอม เพราะเท็ตจังเกรงใจคิชิที่มารอเพื่อซื้อเกมส์ เขาจึงตัดสินใจไปร้านอาหารหลังซื้อเกมส์แทน

"อ้อครับ!" คิชิรับคำ แต่กลับยืนนิ่งเฉยด้วยความงง เขาไม่อยากเชื่อว่าเท็ตสึซังจะเล่นเกมส์!!!

"ไปกันเท็ตจัง" ยุกกี้ลากร่างบางให้เดินตามมา โดยไม่สนใจคิชิที่ยืนเอ๋ออยู่

"รอด้วยสิครับ!" คิชิรู้สึกตัวว่าตัวเองโดนทิ้งเลยรีบเดินตาม

ทั้งสามคนต่างเดินเลือกลองเกมส์อย่างสนุกสนาน แน่นอนว่าคิชิที่เด็กสุดในกลุ่มต้องโดนทั้งสองแกล้งเป็นธรรมดา ยังดีที่เขาไม่ได้ชวนไฮค์มาด้วย ถ้าเจ้าตัวเล็กมาไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะได้ออกจากร้านนี้เมื่อไร แล้วไหนจะขาประจำอย่างยุกกี้และคิชิมาทั้งที เจ้าของร้านย่อมเอาใจเป็นพิเศษ จนได้เกมส์มามากมาย โดยเฉพาะคนที่เด็กที่สุดในกลุ่ม

"คิชิคุง นี้จะเล่นคนเดียวหมดนี้เลยเหรอ?" เท็ตสึอดทักไม่ได้เมื่อเห็นเกมส์มากมายบนเคาน์เตอร์

"แน่นอนครับ! ผมกะว่าคืนนี้จะเล่นให้เคลียร์ทั้งหมดเลย!" คิชิพูดอย่างภูมิใจ แล้วหันมายิ้มให้ทั้งสองคน ทำให้ยุกกี้และเท็ตสึอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"โห่~ ไม่เชื่อใช่มั้ย ว่าผมเล่นได้นะ!" พอเห็นทั้งสองหัวเราะเขาก็อดน้อยใจไม่ได้ จนหูตกคอตก ทั้งสองคนเห็นท่าทางงอยๆ ก็ยิ่งหัวเราะกันเข้าไปใหญ่

"เปล่า แค่นึกถึงใครบางคนที่แต่ก่อนก็เคยเป็นอย่างนี้เหมือนกันนะ" เท็ตสึหยุดหัวเราะก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นยิ้มให้ให้คนที่ตนแซวอยู่

"เอ๊ะ!  ใครเหรอครับ เท็ตซัง" คิชิมองอย่างสงสัย ก็เห็นร่างบางยังคงหัวเราะอยู่ แล้วจึงหันไปมองรุ่นพี่อีกคน เพื่อหาคำตอบ แต่ก็เห็นร่างเล็กหยุดหัวเราะทันที เขาเลยได้แต่มองทั้งสองคนสลับไปมา

".........หรือว่า......" คิชิพูดขึ้นอย่างสงสัย แล้วยกนิ้วชี้ไปที่ใครบางคน แต่ก็มีเสียงเอ่ยขัดขึ้นมาก่อน

"ไปกินข้าวเหอะ นี้มันจะหกโมงแล้ว" ยุกกี้รีบขัดคำพูดอีกฝ่าย ก่อนที่จะเดินนำหน้าไป

"อ่ะ! เดียวก่อนสิครับ ผมยังพูดไม่จบเลย!" คิชิรีบร้อนหยิบถุงเดินตามอีกฝ่ายที่นำหน้าตนไป ก่อนที่จะหันไปมองคนข้างๆ ที่ยังหัวเราะไม่เลิก เท็ตสึยิ่งเห็นปฏิกิริยาของยุกกี้ เขาก็ยิ่งอดที่จะขำไม่ได้

"ไปเร็ว เดียวโดนงอนหรอก" เท็ตสึตบบ่าอีกฝ่ายแล้วส่งยิ้มให้ แล้วเดินตามร่างเล็กไป   ________________________________________________________________________

"คิชิ นายจะเลิกขำได้รึยัง" ยุกกี้รู้สึกอาย เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังหัวเราะไม่เลิกตั้งแต่เข้ามานั่งในร้านราเม็งแล้ว เท็ตจังดันเล่าเรื่องน่าอายให้เจ้าคิชิฟังตอนเขาเดินหนีทั้งคู่ไป

"ฮ่ะฮะฮะ.....อ่ะ....ผมจะเลิกขำ.....หึหึหึ..." คิชิพยายามควบคุมแต่ก็หยุดไม่ได้จึงแอบขำออกมาอีก เขาไม่รู้เลยว่าแต่ก่อนยุกกี้ซัง รุ่นพี่ที่เขาเคารพรักจะเล่นเกมส์ข้ามวันข้ามคืน โดยไม่กินข้าว ไม่ลุกไปไหน เพราะเล่นเกมส์ไม่ผ่าน แถมยังพาลไม่พูดกับใครอีก ทำให้ทุกคนงุนงงกับพฤติกรรมไม่พูดไม่จาของมือกลอง จนเล่นเกมส์เคลียร์นั้นละ ถึงจะหันมาพูดคุยกับคนอื่นเป็นปกติ

ยุกกี้มองคิชิอย่างเจ็บใจเล็กๆ แต่ก็แก้ตัวไม่ออก เพราะเมื่อก่อนนั้นเขาเป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็จะให้เขาพูดอะไร ในสมองเขามีเรื่องเกมส์ให้คิดมากเกินจะไปคิดเรื่องคุยกับคนอื่น แค่ไม่กระทบกับเรื่องงานก็พอแล้ว แต่เห็นรุ่นน้องตัวเองขำขนาดนี้ เขายิ่งอายเข้าไปใหญ่  ยุกกี้จึงเปลี่ยนเรื่องแล้วหันไปสั่งอาหารกับพนักงานแทน ทั้งทีตัวเองยังไม่หิวแม้แต่น้อย เมื่อสั่งของตนเสร็จก็รีบอกให้พนักงานกลับไปที่เคาน์เตอร์  โดยไม่สนใจคนทั้งสองที่ยังหัวเราะกันไม่เลิก

"อ่ะ! เดียวก่อน...เอาเหมือนที่คนนี้สั่งอีกชามนะครับ" คิชิ รีบเรียกพนักงานกลับมา ก่อนที่จะสั่งอาหารแบบอีกฝ่ายด้วยความรีบร้อน

"สองชามเลยครับ" เท็ตสึก็มัวแต่หัวเราะจนไม่ได้สนใจเมนูอาหาร ก็เลยของแบบอีกฝ