[Fic L'Arc] What is Love? - Part 2 (แก้ไข)

posted on 12 Sep 2011 17:45 by hyukkie in MyFiction

 

[Fic L’Arc] What is Love?

 

(Saku/Yukkie, Ken/Tetsu, KAZ/Hyde)

by hyukkie~MAi~

ตอนอื่นๆ ※ My Fiction ※ 

 

Part 2

 

ภายในห้องนอนสีขาวที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงเดินของนาฬิกาที่ยังบ่งบอกว่าเวลายังคงเคลื่อนต่อไปอย่างช้าๆ ร่างบางบนเตียงยังคงนอนหลับสนิทภายใต้ฟูกผ้าห่มผืนหนาสีดำ ที่แทบจะคลุมร่างบางจนมิด ด้วยความที่เป็นคนขี้หนาว และยิ่งดูจะเล็กลงไปอีกเมื่อเตียงนอนนั้นเป็นเตียงขนาดคิงไซส์

ร่างบางเริ่มขยับตัวนิดๆ เมื่อรู้สึกถึงความร้อนของแสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างมา จึงค่อยๆ ขยับเอาผ้าห่มที่คลุมศีรษะตัวเองออก แล้วขยับมือเอื้อมไปคว้านาฬิกาทรงสี่เหลี่ยมที่อยู่ข้างเตียงมา แล้วจึงเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ

ร่างบางจ้องมองนาฬิกาอยู่นานทามกลางความเงียบ กว่าสายตาจะรับรู้เวลาจากนาฬิกา ร่างบางพยุงตัวยกผ้าห่มออกจากร่างกาย แล้วนั่งนิ่งๆ ที่ขอบเตียงครู่นึ่ง จึงตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบน้ำ

เมื่อเสียงในห้องน้ำเงียบไปได้สักพัก ร่างบางก็ก้าวออกมาพร้อมผ้าขนหนูที่พันรอบเอว และผ้าผืนเล็กที่อยู่บนผมที่เปียกชื้น เจ้าตัวค่อยๆ ใช้มือจับผ้าขนหนู และขยี้ผมเรื่อยๆ จนเดินมาถึงโต๊ะหน้ากระจกจึงหยิบไดร์เป่าผมออกจากลิ้นชักใต้โต๊ะมาช่วยอีกแรง เมื่อเห็นผมเริ่มแห้งแล้ว ร่างบางจึงหันไปทางตู้เสื้อผ้าที่อยู่ติดกับโต๊ะที่ตนกำลังใช้งานอยู่แทน พอเลือกเสื้อผ้าได้สักครู่ เจ้าตัวก็หยิบเสื้อกล้ามสีขาว และเสื้อแขนยาวสีดำคอกลมหลวมๆ ออกมา จากนั้นก็ก้มลงไปหยิบกางเกงสีดำขาดๆ ที่แขวนอยู่ในตู้ข้างล่างออกมา

ร่างบางจัดการแต่งตัวเรียบร้อยแล้วจึงหันไปสนใจเครื่องประดับที่อยู่บนโต๊ะอีกครั้ง เจ้าตัวค่อยๆ หยิบสร้อยเงินที่มีจี้ไม้กางเขนขนาดเล็กขึ้นมาสวม ด้วยความที่คอเสื้อนอกสีดำนั้นกว้างมากจึงทำให้เห็นสร้อยสีเงินได้อย่างชัดเจน จากนั้นก็เอื้อมไปเปิดลิ้นชักอีกอัน แล้วหยิบหมวกไหมพรมสีดำ และแว่นสายตาขึ้นมาสวม เนื่องจากวันนี้เขาตั้งใจจะออกไปซื้อของ เมื่อดูความเรียบร้อยหน้ากระจกสักพัก จึงเดินออกจากห้องนอนไป

ร่างบางเดินตรงไปยังโต๊ะกระจกที่ตนวางโทรศัพท์ไว้เมื่อคืนทันที จึงเห็นว่ามีเมล์เข้ามาหลายฉบับ จึงตัดสินใจลบเมล์โฆษณาต่างๆ ออกก่อนที่จะเปิดเมล์ของเพื่อนขึ้นอ่านดู

'ยุกกี้วันนี้มีไลฟ์ที่ xxx ตอนสามทุ่ม สนใจจะไปดูรึเปล่า? - โทโมะ' ยุกกี้ยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความ จึงรีบส่งตอบกลับไปสั้นๆ 'ไปครับ แล้วเดี๋ยวเจอกัน' เมื่อส่งเรียบร้อยแล้ว จึงเลือกฉบับต่อไป

'ยุกกี้ซัง เมื่อวานเกมใหม่ออก พี่เล่นยังครับ? ผมยังไม่ได้ซื้อเลย ถ้าไงวันนี้ว่างรึเปล่า? ไปซื้อด้วยกันไหมครับ? - คิชิ' ร่างบางยิ้มกว้างเมื่อเห็นข้อความดังกล่าว แล้วจึงกด 'โทรออก' เมื่อรอสายได้สักครู่ก็มีเสียงทักทายดังขึ้น

"หวัดดีครับ! ยุกกี้ซัง" คิชิรีบพูดอย่างอารมณ์ดีทันที เมื่อเห็นว่าใครโทรมา

"ว่าไง ซื้อเกมมายัง" ยุกกี้ถามกลับเมื่อได้ยิ่งเสียงอารมณ์ดีของอีกฝ่าย แล้วค่อยๆ เดินไปยังประตูหน้าบาน และนั่งลงระหว่างพื้นต่างระดับ แล้วหยิบรองเท้าบูทคู่โปรดออกมา

"ยังเลยครับ แล้วพี่ล่ะ?" คิชิถามอย่างสงสัย

"ก็ยังละนะ พอดีเมื่อวานยุ่งๆ" ยุกกี้เปลี่ยนมือที่ถือโทรศัพท์มาใช้ไหล่แนบกับหูแทน เพราะเจ้าตัวต้องใช้มือช่วยในการใส่รองเท้าอีกแรง

"งั้นตอนนี้ก็ว่างใช่ม่ะ ถึงได้โทรมาเนี่ย~~ งั้นไปซื้อพร้อมผมนะ" คิชิ พูดด้วยเสียงกวนๆ ในตอนแรก ก่อนที่จะเอ่ยชวนอย่างอารมณ์ดี

"ที่จริงก็โทรมาเรื่องเนี่ยละ แล้วตอนนี้ว่างมั้ยละ" ยุกกี้ลุกขึ้นยืน เมื่อความพยายามในการใส่รองเท้าเป็นผลสำเร็จ ก่อนที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูอีกข้าง

"ว่างครับ!!" เสียงตอบรับหนักแน่นดังจากปลายสายทันที

"งั้นอีกสักครึ่งชั่วโมง ไปเจอกันร้านเดิมรึกัน ที่ชิบุย่านะ" ยุกกี้ค่อยๆ เปิดประตูออก โดยที่เจ้าตัวกำลังก้มหน้าสนใจรองเท้าของตนอยู่

"ครับ! แล้วเจอกันครับ" เมื่อคิชิวางสายเรียบร้อย ยุกกี้จึงวางสายลงบ้าง ก่อนที่จะหันไปดูความเรียบร้อยภายในบ้านตนอีกครั้ง แล้วจึงหันกลับมายังหน้าประตู เพื่อที่จะเดินไปออก

"ไง" เสียงทักทายดังขึ้นหน้าประตูทันที ทำให้ยุกกี้ที่กำลังหันหน้ามาถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย

"เท็ตจัง?" ยุกกี้เรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ ด้วยความตกใจ

"วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ? หรือว่ามีงานสำคัญเหรอเท็ตจัง" ยุกกี้ถามด้วยความแปลกใจ อย่างงงๆ คิดว่าตนจำวันเวลาผิด จึงเปิดโทรศัพท์ออก เพื่อดูวันเวลาให้แน่ใจ

"ไม่ใช่หรอก วันนี้วันหยุดแหละ แต่อยากมาหานายสักหน่อยนะ" เท็ตตอบเสียงเหนื่อยๆ เมื่อเห็นยุกกี้ก้มมองโทรศัพท์ตน

เมื่อยุกกี้ได้ยินคำตอบ จึงเงยหน้าขึ้นมาเท็ตอีกครั้ง จึงเริ่มสักเกตเห็นว่าร่างบางตรงหน้ายังใส่เสื้อผ้าเดิมของเมื่อวานอยู่ แล้วใบหน้าก็ดูโทรมๆ

"เท็ตจังเป็นไรรึเปล่า?" ยุกกี้เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นร่างบางยังคงก้มหน้านิ่งอยู่

เมื่อร่างบางไม่ตอบคำถาม ยุกกี้จึงเปลี่ยนความตั้งใจที่จะออกข้างนอก แล้วจูงมือร่างบางที่ก้มหน้าอยู่ให้เข้ามาในบ้านอย่างช้าๆ และให้ร่างบางนั่งลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนที่ตนจะลงนั่งตามข้างๆ ยุกกี้หันมองดูร่างบางด้วยความสงสัย

"หิวรึเปล่าเท็ตจัง?" ยุกกี้เอ่ยขึ้นเบาๆ เมื่อตนยังไม่ได้คำตอบเมื่อสักครู่ แต่เท็ตก็ยังคงนั่งนิ่ง

"มีอะไรอย่างจะเล่าให้เพื่อนคนนี้ฟังมั้ย?" ยุกกี้ทิ้งช่วงคำถาม เมื่ออีกฝ่ายยังคงนิ่ง เจ้าตัวจึงเอื้อมมือไปจับมืออีกฝ่าย

แต่ก็เกิดเพียงความเงียบเท่านั้น ยุกกี้ยังคงจ้องมองร่างบางหัวหน้าวงของตนอย่างสงสัย เท็ตที่รู้สึกถึงสายตาของอีกฝ่ายจึงเงยหน้าขึ้นมามองช้าๆ  ยุกกี้เห็นอีกฝ่ายเริ่มมีปฏิกิริยารับรู้แล้ว จึงบีบมืออีกฝ่ายเบาๆ เท็ตจ้องตายุกกี้ได้สักครู่ จึงก้มลงอีกครั้ง ก่อนที่จะเอ่ยออกมา

"คือ......ฉันทะเลาะกับ เคน นะ" เท็ตพูดพลางหลับตาลงอีกครั้ง

ยุกกี้มองร่างบางที่มีสีหน้าเศร้าหมอง ต่างจากหัวหน้าของวงของตนที่เคยเข้มแข็งอย่างสิ้นเชิง แล้วจึงบีบมือเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ

"เมื่อวานหลังจากที่ออกจากงานเลี้ยงนั้นแล้ว......พวกเรา.....ฉันกับเคนก็ไปต่อกันที่อื่นอีก..... เคนดื่มหนักมาก ฉันห้ามแล้วก็ไม่ฟัง ฉันเลยตัดสินใจจะจ่ายเงิน แล้วจะได้พาเคนกลับบ้าน ตอนที่ฉันไปจ่ายเงิน แล้วกลับมาที่โต๊ะ......ฉันเห็นเคนกำลัง.......จูบอยู่กับใครก็ไม่รู้..........." เท็ตพูดออกมาช้าๆ และเว้นจังหวะหายใจนานๆ

ยุกกี้เห็นร่างบางยังคงนิ่ง ด้วยสีหน้าเศร้าๆ เหมือนแบบความทุกข์เอาไว้ จึงเอื้อมมือไปจับใบหน้าของร่างบางช้าๆ ให้หันมามองหน้าตน

"ยุกกี้" เท็ตเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ เป็นเหมือนอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ก็เงียบไป ยุกกี้จึงดึงร่างบางเข้ามากอดเพื่อปลอบใจ

"เท็ตจัง บางครั้งให้คนอื่นเห็นความอ่อนแอของเราบ้างก็ได้ ระบายมันออกมาบ้าง อย่าเก็บไว้คนเดียว" ยุกกี้ เอ่ยขึ้นช้าๆ

"ยุกกี้....ฉัน...จะทำอย่างไง.....ฉะ...ฉัน...ไม่เข้าใจสิที่ เคน ทะ...ทำเลย..." เท็ตพูดออกมาได้อย่างยากลำบาก เพราะเสียงสะอื้น และน้ำตาที่ไหลออกมานั้นมากมายเหลือเกิน ยุกกี้ยกมือขึ้นลูบศีรษะร่างบางที่วางบนบ่าตนช้าๆ

"ร้องออกมาเถอะเท็ตจัง อย่าเก็บไว้เลยนะ" ยุกกี้กระซิบเบาๆ แล้วกอดร่างบางแน่นขึ้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายร้องไห้ออกมาอีก

ร่างบางร้องไห้ได้อีกสักพัก ก็ค่อยเงยหน้าขึ้นจากบ่าเล็กๆ ตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จะส่งยิ้มบางๆ ให้อีกฝ่าย

"ยุกกี้ ขอบใจนะ" เท็ตออกมาเบาๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายยิ้มให้

"ไม่เป็นไร แค่นี้เอง" ยุกกี้ส่งยิ้มให้ ก่อนจะยกมือลบคราบน้ำตาที่เกาะอยู่บนใบหน้าให้อีกฝ่ายเบาๆ

"เสื้อนายเปียกหมดเลย ขอโทษนะ เดียวนายจะออกไปข้างนอกไม่ใช่เหรอ งั้นฉันไม่รบกวนนายแหละ" เท็ตลุกขึ้นยืนส่งยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนที่จะเดินไปยังหน้าประตู

ยุกกี้เห็นร่างบางที่เดินไปยังหน้าประตู ด้วยสีหน้าเศร้าๆ เขาก็ไม่อยากให้ร่างบางกลับไปคิดมากอยู่คนเดียว แม้ว่าเขาจะยังไม่รู้สาเหตุของเรื่องก็ตาม แต่เขาก็ยังไม่อยากถามให้เท็ตจังต้องคิดเรื่องนั้น และกลับไปเศร้าอีก จึงคิดชวนร่างบางไปเที่ยวอย่างที่ร่างบางชอบดีกว่า

"เท็ตจัง! ไปช้อปปิ้งกัน!!" ยุกกี้รีบลุกขึ้น แล้วเดินไปคว้ามือร่างบางไว้ ร่างบางหันหน้าไปตามแรงดึงช้าๆ ด้วยความงง

"เวลามีเรื่องเศร้าๆ ก็ต้องหาเรื่องสนุกๆ มาทำแก้เครียดนะ เพราะงั้นไปเที่ยวกับฉันรึกัน วันนี้มีโปรแกรมเยอะ รับรองนายหายเศร้าแน่" ยุกกี้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างบางทำสีหน้างงๆ อยู่

"ไป! อาบน้ำซะ!" ยุกกี้ฉุดเพื่อน พลางดันร่างบางเข้าไปยังห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน

"ยุกกี้! ไม่ต้องก็ได้ รบกวนนายเปล่าๆ" เท็ตที่ถูกอีกฝ่ายลากมาถึงห้องน้ำ ก็เริ่มรู้สึกตัวได้หลังจากที่งงๆ อยู่

"ไม่ได้~ ถือว่าไปซื้อของเป็นเพื่อนฉันละกัน" ยุกกี้เอ่ยขึ้น แล้วส่งยิ้มไปให้ พลางดันร่างบางเข้าไปในห้องน้ำ แล้วเอื้อมไปจับลูกบิดประตู แล้วปิดเข้ามาเองซะเลย

"อาบให้เรียบร้อยล่ะ จะได้ออกไปซื้อของกัน" ยุกกี้ตะโกนให้คนที่อยู่ในห้องน้ำได้ยิน ก่อนที่เจ้าตัวจะออกไปหยิบโทรศัพท์ที่ตนวางไว้นอกห้อง บนโต๊ะขึ้นมาโทรออกไปยังเบอร์เดิมอีกครั้ง

"คิชิคงเข้าไปช้านะ นายเลือกไปก่อนได้เลย เดียวตามเข้าไปรึกัน สักครึ่งชั่วโมงนะ" ยุกกี้เอ่ยขึ้นทันที เมื่อเสียงรอสายจบลง

"ห่ะ! อ้อครับ ทางนี้ก็จะเข้าไปช้าเหมือนกัน ดูเหมือนถนน*** รถจะติดมากอ่ะครับ คงไปถึงพร้อมกันพอดี" คิชิรีบตอบอีกฝ่ายทันที

"อืม งั้นเจอกันที่เดิมนะ" ยุกกี้เห็นอีกฝ่ายไม่ถามเหตุผล และกำลังยุ่งๆ อยู่จึงไม่บอกสาเหตุไป ก่อนที่ทั้งสองจะวางสายลง

เมื่อเวลาผ่านไปได้สักครู่ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ยุกกี้จึงหันไปมองตามเสียงนั้นช้าๆ แล้วส่งยิ้มให้ โดยที่ตนกำลังเลือกเสื้อผ้าให้อีกฝ่ายหน้าตู้เสื้อผ้า เท็ตที่ออกจากห้องน้ำก็ส่งยิ้มให้เช่นกัน พร้อมกับเดินเข้ามาหาร่างเล็ก

"เท็ตจัง โทษนะ เสื้อผ้าชั้นมีแต่สีทึมๆ นะ นายคงไม่ว่านะ" ยุกกี้เอ่ยขึ้น  ด้วยความพยายามรื้อค้นตู้เสื้อผ้าอยู่นาน ก็เจอแต่สีดำ ขาว เทา เท่านั้น

"ไม่เป็นไรหรอกยุกกี้ นานๆ ใส่ที ยังไงก็ต้องปลอมตัวอยู่แล้ว ใส่อย่างนี้คนอื่นจะไม่รู้ว่าเป็นฉันไง" เท็ตส่งยิ้มให้ พร้อมเดินไปนั่งลงตรงเก้าอี้ที่อยู่หน้ากระจก

ยุกกี้เห็นเท็ตนั่งลงแล้วขยี้ผมด้วยผ้าขนหนูอยู่ ก็เข้าไปช่วยหยิบไดร์เป่าผมออกจากลิ้นชักแล้วเป่าผมให้อีกฝ่ายอย่างมืออาชีพ

"ขอบใจ" เท็ตเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายเข้ามาช่วยตน แล้วทั้งสองจึงส่งยิ้มให้กันและกัน เมื่อยุกกี้หันไปสนใจผมของร่างบางต่อ เท็ตจึงหันไปมองเครื่องประดับที่อยู่บนโต๊ะอย่างสนใจ

"ลองสวมดูมั้ยล่ะ" ยุกกี้เห็นเท็ตสนใจเครื่องประดับของตนอยู่นาน จึงเอ่ยถามอย่างอามรณ์ดี แล้วจึงเอื้อมไปหยิบสเปรย์มาจัดผมให้

เท็ตเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายที่ส่งยิ้มให้ตน ผ่านกระจกเงา แล้วก้มลงเซตผมให้ตนเองต่อ

"ปลอมตัวไง เท็ตจังไม่ค่อยใส่เครื่องประดับอย่างนี้เท่าไรนิ รับรองแฟนๆ ต้องตกใจแน่ๆ" ยุกกี้พูดพลางเซตผมไป

"อืม!" เท็ตตอบตกลง เมื่อเพื่อนเสนอความคิดดีๆ ให้ เพราะตนก็ไม่อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวายเวลาเที่ยวอยู่เหมือนกัน

"เอ้า! เสร็จแหละ" ยุกกี้ปิดเครื่องเป่าผม จึงทำให้เท็ตที่สนใจเครื่องประดับอยู่เงยหน้าขึ้นมาดู

"โห! เหมือนมืออาชีพเลยแหะ ขอบใจนะ" เท็ตเอ่ยชมอีกฝ่าย ที่ช่วยเซตผมให้ตน ด้วยความที่ยุกกี้ไม่ค่อยชอบให้คนอื่นมาทำอะไรให้ตัวเอง จึงทำเองหมดทุกอย่าง รวมทั้งเรื่องทำผมด้วย เลยทำให้เจ้าตัวมีความชำนาญอยู่มากพอควร

"งั้นไปเลือกเสื้อผ้ากัน" ยุกกี้ดึงให้อีกฝ่ายลุกขึ้น พลางเดินไปยังตู้เสื้อผ้าของตนที่อยู่ใกล้กัน

"เอาตัวนี้ล่ะกัน" เท็ตยืนมองอยู่สักครู่ ก่อนที่จะเอื้อมไปหยิบเสื้อยืดสีขาว กับกางเกงยีนอีกตัวออกมา แล้วหันไปมองยุกกี้ ก็เห็นเจ้าตัวทำหน้างงๆ เพราะในตู้มีเสื้อที่สะดุดตา แบบที่ร่างบางชอบมากกว่าเสื้อยืดสีขาวล้วน ร่างบางจึงต้องเอ่ยคำอธิบายออกมา

"ฉันใส่ตัวอื่นไม่ได้หรอก ยุกกี้ตัวเล็กเกินไป" เท็ตพยักหน้าไปทางตู้ก่อนที่จะหันมามองหน้ายุกกี้แล้วส่งยิ้มให้

"มานี้เลย นายต่างหากมาเปลี่ยนเสื้อซะ เป็นคราบเลยเห็นมั้ย" เท็ตจับไหล่ร่างเล็ก แล้วชี้ตรงที่เคยซับน้ำตาตนให้ดูผ่านกระจกเงา

"ใส่ตัวนี้ดีกว่า" เท็ตเลือกเสื้อแขนยาวสีขาว มีเชือกไขว่กันอยู่ข้างหน้าออกมาจากตู้

"เอ๊ะ! หรือว่าตัวนี้ดี" แต่แล้วก็หยิบเสื้อแขนยาวสีดำ คอวีกว้าง และเป็นซิปที่แขนออกมา

"ใส่สองตัวเลยล่ะกัน" ยุกกี้มองตัวเองที่มีเสื้อผ้าทั้งสองทาบอยู่ผ่านกระจก แล้วก็ต้องขำออกมาเมื่อเห็นร่างบางทำหน้างงๆ

"ฉันเป็นพวกขี้หนาวนะ" ยุกกี้จึงต้องอธิบายให้ร่างบางหายสงสัยพร้อมรอยยิ้ม

"เป็นฉันคงไม่ใส่แน่ ร้อนตายพอดี" เท็ตส่งเสื้อผ้าทั้ง 2 ให้ ยุกกี้ไป แล้วหันไปมองตู้เสื้อผ้าอีกหน

ยุกกี้เห็นอีกฝ่ายกำลังสนใจเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ เจ้าตัวเลยตัดสินใจเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอนเลย จะได้ไม่เสียเวลา ส่วนเท็ตที่มองหาเสื้อผ้าตัวอื่นอยู่ก็หันไปเห็นอีกฝ่ายเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ เลยตัดสินใจเปลี่ยนตรงนี้เช่นกัน เมื่อทั้งสองเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วจึงหันไปสนใจเครื่องประดับที่อยู่บนโต๊ะกันบ้าง

"อืม เส้นนี้ดีมะ" เท็ตจังพูดพลางหยิบสร้อยเส้นหนาที่มีจี้ไม้กางเขนห้อยอยู่ ขึ้นมาทาบบริเวณคอตน

ยุกกี้มองเท็ตอยู่สักครู่ แล้วก้มลงไปมองเครื่องประดับอื่นๆที่อยู่บนโต๊ะ ก่อนที่เงยหน้าขึ้นมามองคนที่กำลังลองสร้อยของตนอยู่ ก่อนที่จะยิ้มขึ้นและตัดสินใจถอดสร้อยที่ตนใส่อยู่ออก

"เท็ตจัง ใส่เส้นนี้ดีกว่าน่ะ" ยุกกี้ยื่นสร้อยที่ตนถอดออกเมื่อสักครู่ให้คนตรงหน้า เพราะสร้อยเส้นอื่นไม่เหมาะกับร่างบางเลย มีแต่เส้นใหญ่ๆ และหนักๆ ทั้งนั้น

"หืม แต่ว่าเส้นนี้นายใส่เป็นประจำนิ" เท็ตรับสร้อยที่ร่างเล็กยืนมาให้ แล้วก้มลงมองดูอย่างพิจารณา

"อืม แต่เท็ตจังไม่เหมาะกับสร้อยเส้นใหญ่ๆ ใส่เส้นเล็กเข้ากันกว่านะ" ยุกกี้ก้มลงมองสร้อยของตนที่อยู่บนมืออีกฝ่าย ก่อนที่จะส่งยิ้มไปให้ เมื่อร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองตน

"ส่วนเส้นนี้เดียวฉันใส่เอง" ยุกกี้เอื้อมไปหยิบสร้อยที่อีกฝ่ายวางไว้บนโต๊ะขึ้นมา แล้วใส่ลงบนคอของตนอย่างรวดเร็ว

"แต่ว่า" เท็ตเอ่ยขัดขึ้นด้วยความเกรงใจ เพราะสร้อยที่อีกฝ่ายยืนมาให้ตนนั้น เขาจำได้ว่าเห็นร่างเล็กใส่มานานหลายปีแล้ว

"อืม ไม่ต้องแต่น่า มาหันหลังมาเดียวใส่ให้หรือกลัวว่ามันสกปรกหืม? ฉันทำความสะอาดทุกครั้งแหละ" ยุกกี้เอื้อมมือไปหยิบสร้อยที่อยู่บนมืออีกฝ่ายก่อนที่เดินไปข้างหลัง แล้วสวมให้อีกฝ่ายที่ยืนอยู่หน้ากระจก

"เปล่านะ! ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น แต่เห็นนายใส่มานานนะ ฉันเกรงใจ  ขอบใจนะ" เท็ตเอ่ยปฏิเสธทันที  ก่อนที่จะเอ่ยขอบคุณเมื่ออีกฝ่ายสวมสร้อยให้ตนเรียบร้อย

"ไม่เป็นไรหรอก สร้อยเส้นนี้มันคงอยากอยู่บนคอคนอื่นบ้างนะ" ยุกกี้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของอีกฝ่าย

"เอ้า! ใส่เส้นนี้ด้วย" ยุกกี้ เอื้อมไปหยิบสร้อยคอมือที่เป็นเชือกขึ้นมาสวมลงบนแขนอีกฝ่าย

"ขอบใจ" เท็ตเอ่ยขึ้น เมื่ออีกฝ่ายยังคงแต่งตัวให้ตนอยู่

"ไปเหอะ เดี๋ยวเจ้าคิชิมันบ่นแย่" ยุกกี้จูงมือร่างบางให้เดินตามออกมาจากห้องนอน

"ห่ะ! คิชิเหรอ? แล้วเรากำลังจะไปไหนกันเนี่ย? ยุกกี้!" คนที่เดินตามแรงฉุดของอีกฝ่ายเอ่ยขึ้นด้วยความงง แล้วก้มลงมองอีกที่ฝ่ายที่นั่งลงสวมรองเท้าอยู่

"ไปเหอะน่า ใส่รองเท้าเร็ว เจ้าคิชิมันรอนานแล้ว" ยุกกี้ลุกขึ้นยืน แล้วดันไหล่ให้ร่างบางนั่งลงใส่รองเท้าตรงพื้นต่างระดับ เมื่อเห็นอีกฝ่ายใส่เรียบร้อยแล้ว จึงฉุดให้ร่างบางลุกขึ้น

เมื่อออกจากห้องมา ยุกกี้ก็ล็อคประตูเรียบร้อย แล้วทั้งสองก็เดินตามทางระเบียบไปยังลิฟต์ที่ว่างเปล่า เท็ตยังคงมองยุกกี้ ด้วยความสงสัยอยู่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะกล่าวทำลายความเงียบขึ้น

"อืม ไปรถฉันละกัน นายจะได้ไม่หนีกลับไปก่อน" ยุกกี้เอ่ยขึ้นเมื่อลิฟต์เริ่มเคลื่อนที่ลง แล้วหันไปส่งยิ้มให้คนข้างๆ ตน พร้อมจูงมือร่างบางออกมา เมื่อลิฟต์เปิดออก แล้วจึงเดินไปยังลานจอดรถใกล้ๆ

"นี่ยุกกี้ ฉันไม่หนีไปไหนหรอกน่า เดี๋ยวฉันไปรถฉันก็ได้" เท็ตเอ่ยขึ้น เมื่อตนถูกลากมาถึงลานจอดรถ แต่ยุกกี้ก็ยังไม่สนใจ จูงร่างบางเดินมายังรถของตน แล้วปลดล็อค

"เอาเหอะน่า วันนี้ฉันบริการเป็นคนขับรถให้เอง" ยุกกี้เปิดประตูอีกด้านของคนขับ แล้วดันให้ร่างบางเข้าไปนั่ง พร้อมกับปิดประตูลงให้เรียบร้อย โดยไม่สนใจเสียงห้ามที่ดังออกมาจากปากอีกฝ่ายเลย

"ติ้ด...ติ้ด..." เสียงโทรศัพท์มือถือของร่างเล็กที่กำลังอ้อมรถไปยังด้านคนขับดังขึ้น เมื่อร่างเล็กเห็นชื่อที่ปรากฏ จึงหยุดชะงักครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกดรับสาย

"ยุกกี้!! นายเห็นเท็ตจังบ้างรึเปล่า" เสียงเคนดังมาตามสายทันที เมื่อร่างเล็กรับสาย

"ฟังนะเคน วันนี้ตอนสามทุ่มเจอกันที่ xxx มาให้ได้ล่ะกัน" ยุกกี้พูดรัวเร็ว แล้วก้มลงมองกระจก ส่งยิ้มให้อีกฝ่ายที่มองตนอยู่ในรถ แล้วเปลี่ยนมายืนมาพิงรถแทน

"อะไรของนาย ยุกกี้!" เคน ถามกลับอย่างสงสัย

"ถ้านายไม่มาแล้วจะเสียใจ แค่นี้นะ" ยุกกี้วางสายลง ก่อนที่จะปิดโทรศัพท์ แล้วเปิดประตูออก แล้วเข้าไปนั่งประจำที่

"ใครโทรมาเหรอ ยุกกี้" เท็ตถามอย่างสงสัย เมื่ออีกฝ่ายเข้ามานั่งในรถ และกำลังจะสตาร์ทรถ

"เจ้าคิชิโทรมาตามนะ" ยุกกี้หันมายิ้มให้ก่อนที่จะเคลื่อนรถออกจากลายจอดรถช้าๆ

______________________________________________________

 

มัวแต่บ้าเรื่อง single ใหม่ เลยไม่ได้เอาตอนที่สองมาลงสักที~~ ขอโทษค่ะ Foot in mouth
แนะนำติชมได้เลยนะคะ

บทนำและตอนอื่นๆ เข้าไปที่นี่ได้เลย -> ※ My Fiction ※  

 
 
 
 
@TiGGeR-L
5555+ เราว่าแล้ววว ตอนเราเขียนเราก็ว่ามันยืดมากมาย~~
แต่ต้องการให้อิมเมจว่าเป็นคนรอบคอบชัดๆ นะ~ แต่มันก็ยังยืดไป 555+
เดียวเราจะเอาไปปรับปรุงค่ะ Smile 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

แหมมมมมมมมมมมมมม
ยุกกี้ขา กว่าจะได้ออกไปไหน พ่อคุณเล่นแต่งตัวซะลืมโลก ฮ่า
แม๊ววววววววววววว
ไปทำอะไรให้เท็ตโกรธเนี่ย ไม่ไหวๆๆๆ แม๊วแย่มว๊ากกกกกกก

#1 By TiGGeR-L on 2011-09-12 22:01

Tags