[Fic L'Arc] What is Love? - Part 1 (แก้ไข)

posted on 06 Sep 2011 21:27 by hyukkie in MyFiction

 

[Fic L’Arc] What is Love?

 

(Saku/Yukkie, Ken/Tetsu, KAZ/Hyde)

by hyukkie~MAi~

ตอนอื่นๆ ※ My Fiction ※ 

 

Part 1

 

เสียงการฉลองดังขึ้นเล็กน้อย ภายในร้านอาหารที่เคยเงียบสงบ ที่วันนี้ถูกสั่งจองไว้จากลูกค้ากลุ่มใหญ่ ที่กระจายนั่งอยู่เต็มร้าน บรรยากาศสบายๆ ของร้าน ที่ตกแต่งแบบสไตล์ญี่ปุ่น ทำให้ร้านดูอบอุ่นไปอีกแบบ

"คัมไป!! คัมไป!!" เสียงตะโกนแสดงความยินดี ดังขึ้นมาจากโต๊ะที่ตั้งอยู่กลางร้าน ทำให้ทุกคนต่างพากันชนแก้วแสดงความยินดีกันทั่ว

"ในที่สุดพวกเราก็เดินทางมาครบ 15 ปี แล้วสินะ..." เสียงพูดเบาๆ ออกมาจากปาก ของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นหัวหน้าวง

"นั้นสินะ ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะเดินทางมาได้ไกลขนาดนี้" เสียงนักร้องประจำวงเอ่ยออกมาเรียบๆๆ แล้วก็ยกเบียร์เข้าปากไปอีกหลายอึก

"ก็บอกแล้วไง พวกเรามันเก่งอยู่แล้ว!!" เสียงมือกีตาร์ของวงโผล่ขึ้นมาทันที เรียกเสียงหัวเราะให้เหล่าสต๊าฟ และสมาชิกในวงได้เป็นอย่างดี

"มั่นใจตัวเองจริงๆๆ นะครับ เคนซัง~" เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังแซวขึ้นมาจากโต๊ะข้างเคียง กระทบเข้ากับโสตประสาทแมวๆๆ ของเคน เข้าอย่างจัง

"อะไรห่ะ! ไอ้เรียว~ มือกีตาร์ระดับนี้แล้วไม่เคยพลาดเฟ้ย ก็ต้องมั่นใจตัวเองอยู่แล้ว!"เคนรีบหันไปหาต้นต่อของเสียง แล้วสวนกลับทันที

"หรอ~~ เคนจัง~~ ไม่เคยพลาดเลยสินะ ว่าแต่ไลฟ์ตอนปี 2003 เนี่ย.... ใครนะที่เลยผิดหว่า~~ นี้เท็ตจังพอจะรู้อะเปล่าอ่ะว่าใคร" พอไฮค์ได้ยินเคนพูดชมตัวเองไม่เลิก ก็รีบหาจุดผิด แซวเคนกลับบ้าง เรียกเสียงหัวเราะ จากเหล่าสต๊าฟที่ทำงานในช่วงปีนั้นได้เป็นอย่างดี

"นั้นสิ ไลฟ์ที่ชิบุยะตอนนั้นนินะ ใครกันน่า~ ที่เล่นผิดเยอะเลยนิ ได้ยินแว่วๆ มาว่าเลี้ยงแมวด้วยนิ แถมยังตั้งชื่อแมวซะเวอร์อีกว่า อลิซาเบซ" เท็ตรับมุขต่อจากไฮค์อย่างรู้ใจ ทุกคนในร้านก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เคนได้ยินก็เริ่มหน้าเสียนิดๆๆ แล้วก็ยกเบียร์ขึ้นดื่ม พลางคิดหาคำแก้ต่างให้ตัวเอง

"อะไรกัน!! แค่ผิดแค่หนเดียวทำมาเป็นว่ากัน ที่คนอื่นไม่เห็นว่าบ้างเลย เชอะ!!" เคนคิดคำแก้ตัวไม่ออก เลยเริ่มออกอาการประชดขึ้นมาแทน

"เอ้า! ก็ใครจะไปหลงตัวเองอย่างนายอีกล่ะ ดูยุกกี้สิ ตีกลองไม่เคยพลาด ยังไม่ชมตัวเองเหมือนเคนจังเลย" ไฮค์พูดเสร็จ ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียงกัน ส่วนยุกกี้ที่นั่งดื่มโค้กอย่างสบายใจ ก็ต้องสะดุ้ง เมื่อตัวเองโดนเข้าไปเอี้ยวในสงคราม (?) ยุกกี้จึงได้แค่ส่งยิ้มบางๆ ให้ทุกคน

"ไรอ่ะ ทำไมต้องมารุมตูคนเดียวด้วยฟ่ะ เชอะ!!" หลังจากที่ใช้ความพยายามแก้ต่างหลายหน ก็ไม่เป็นผล จึงตั้งหน้าตั้งตากินประชดสะเลย พอทุกคนเห็นปฏิกิริยาที่เคนทำ ก็เรียกเสียงหัวเราะดังทั่วร้านได้อีกคร่า

"โอ๋ๆๆๆ แค่นี้ทำเป็นงอน เอ้า! ไปให้ เท็ตจัง ปลอบเลยไป!!" ว่าแล้วก็ถีบ เคน ส่งไปให้ เท็ตดูแลซะเลย

ด้วยความที่เป็นโต๊ะกลม แล้วสมาชิกก็นั่งเรียงกัน เลยทำให้เคนเซเข้าไปชนอย่างจังกับเท็ตที่กำลังถือแก้วเบียร์ในมือ เลยทำให้เบียร์หกใส่เสื้อเท็ตเกือบหมดแก้ว ดีน่ะที่เท็ตดื่มเข้าไปเยอะแล้ว

"อ่ะ! เท็ตจังเป็นอะไรรึเปล่า!" เคนที่นั่งเอ๋ออยู่ เลยโดนลูกถีบเข้าเต็มๆ แล้วจึงหันไปสำรวจคนรักของตนอย่างละเอียด

"ไฮค์นายนี้เล่นอะไรไม่รู้ ดูสิ! เท็ตจังโกรธเลย" เคนหันไปว่าไฮค์ที่ตอนนี้ทำหน้าสบายๆ แบบไม่สะทกสะท้าน เคนเห็นแล้วก็ยอมแพ้ จึงก้มลงไปหยิบกระดาษมาเช็ดเสื้อเท็ตเบาๆ แทน

"เอ้าๆ sweet กันเข้าไป" ไฮค์ได้ทีก็ตะโกนแซวเพื่อนรักต่อไม่เลิก ทางสต๊าฟพอเห็นสถานการณ์ที่เริ่มไม่เกี่ยวกับตนก็หันหน้าหนีไปคุยกันเองทันที

"เคนไม่ต้องแล้ว เดี๋ยวชั้นเช็คเอง พอแล้ว ไม่เห็นรึไงว่าคนอื่นมองอยู่นะ" เท็ตเอ่ยห้าม พร้อมกระซิบประโยคสุดท้ายให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ไม่เห็นเป็นไรเลย ใครอยากดูก็ดูไปสิ อย่างไงเขาก็รู้กันอยู่แล้ว" เคน ไม่สนใจคำห้ามของเท็ต เพียงแค่ส่งยิ้มหวานๆ ให้ แล้วก็ก้มหน้าเช็ดต่อไปอย่างมีความสุข โดยที่ไม่รู้เลยว่าระเบิดกำลังจะมาเยือน

"เหรอ~~ นั้นสินะ...." เท็ตพูดยิ้มๆ ก้มลงมองคนที่ตั้งหน้าตั้งตาเช็คเสื้อตัวเอง

'โป๊ก!!'

"โอ๊ย!! เจ็บนะ เท็ตจัง!!" เคน เงยหน้าขึ้นมามองคนที่เขกหัวตนสักครู่อย่างเคืองๆ

"อืม  เคนจังเอาเป็นว่าคืนนี้ไปนอนที่อื่นละกัน" เท็ตพูดพลางส่งยิ้มหวานหยดไปให้ แล้วเมินหน้าหนี หันไปคุยกะสต๊าฟที่นั่งข้างๆ ตนแทน

"เหอะ! คืนนี้นายไม่ได้นอนแน่" เคนบ่นพึมพัมกับตัวเองพลางคิดหาวิธีเข้าบ้านอย่างลับๆ ทางด้านไฮค์และยุกกี้ที่นั่งสังเกตเพื่อนทั้งสอง ก็อดขำไม่ได้กลับปฏิกิริยาของเพื่อนทั้งสอง

'กริ๊ง กริ๊ง' เสียงกระดิ่งที่ติดอยู่ตรงประตูหน้าร้านดังขึ้น เรียกความสนใจจากทุกโต๊ะได้เป็นอย่างดี

"อ๊ะ! ขอโทษนะครับ แต่วันนี้ทางร้าน..." เจ้าของร้านที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์รีบเอ่ยขอโทษผู้มาเยือนทันที แต่ทว่าก็มีเสียงแทรกขึ้นมาก่อน

"ไงซากุ!" เสียงทักทายของเจ้าตัวเล็กดังขึ้น พร้อมโบกมือเรียกจากโต๊ะกลางร้าน ทำให้เจ้าของร้านพอจะเข้าใจว่าเป็นแขกอีกคน จึงส่งยิ้มแล้วก้มโค้งให้แกผู้มาเยือน

ซากุเห็นไฮค์ตะโกนเรียกชื่อตน จึงทำท่าจะเดินไป แต่ก็ไม่ลืมมารยาทเบื้องตน แล้วโค้งให้เจ้าของร้านก่อน จึงเดินตรงเข้าไปหายังโต๊ะที่โบกมือเรียกตนอยู่ โดยมีสายตาคู่หนึ่งมองตามทุกอิริยาบท

"โทษทีๆ ลืมบอกไป ชั้นเชิญซากุมารวมฉลองด้วยนะ!!" ไฮค์ พูดพลางส่งยิ้มให้เพื่อนๆ แล้วสตาฟทุกๆ คน

สตาฟทุกคนหันมามอง พร้อมยิ้ม และโค้งให้ด้วยความยินดี ซากุก็ส่งยิ้มและโค้งให้เช่นกัน หลังจากทักทายกันเป็นพิธีสต๊าฟก็หันกลับไปคุยกันเหมือนเดิม

"นั่งๆ " ไฮค์เอ่ยชวนให้ซากุนั่งลง สต๊าฟที่เด็กที่สุดในโต๊ะจึงยืนขึ้นอย่างรู้หน้าที่ เนื่องจากโต๊ะที่นั่งกันอยู่นั้นไม่มีที่ว่างเหลือเลย แต่ทว่าก็มีเสียงหนึ่งพูดห้ามขึ้นมาก่อน

"ไม่ต้องๆ นายนั่งนี้แหล่ะ" ยุกกี้ลุกขึ้นยืน พร้อมรวบเสื้อนอกที่อยู่บนเก้าอี้ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แล้วเงยหน้าส่งยิ้มให้ทุกคน โดยไม่หันไปมองคนมาใหม่เลยสักนิด

"พอดีมีเรื่องงาน ต้องไปคุยกับสต๊าฟหลายคน เดียวลืมซะก่อนนะ..." แล้วจึงเดินจากไป แล้วนั่งลงยังโต๊ะที่อยู่ริมประตูห่างจากโต๊ะที่ตนนั่งเมื่อสักครู่ไกลที่สุด โดยมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองทุกการกระทำ

".........." ทุกคนบนโต๊ะมองการกระทำของ ยุกกี้อย่างงงๆ และไม่มีใครห้ามทัน เมื่อไฮค์กำลังจะกล่าวขึ้น ยุกกี้ก็นั่งลงทักทายคนที่อยู่อีกโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

"เอ่อ.." ไฮค์กล่าวออกมาทำลายความเงียบที่เกิดขึ้นเล็กน้อย

"อ่า... ซากุ นั่งก่อนนะ เดียวมา" ไฮค์พูดขึ้นให้ซากุนั่งลงข้างตน แล้วจึงเดินตรงไปยังโต๊ะที่ยุกกี้นั่งอยู่ แล้วทั้งสองคนก็พูดกันได้ 3-4 ประโยค โดยที่ซากุมองการกระทำของทั้งคู่ตลอด จนเมื่อเห็นยุกกี้ส่งยิ้มสบายๆ ให้ ไฮค์ก็เดินคอตกกลับมาที่โต๊ะด้วยใบหน้าบึ้งๆ งอนๆ

"ง่ะ.. ยุกกี้ บอกว่ามีเรื่องสำคัญมากจะคุยกับซาดะ ที่เป็นคนดูแลเครื่องดนตรีนะ" ไฮค์เล่าเหตุการณ์เมื่อสักครู่ให้เพื่อนๆ ได้ฟังกันทันทีที่นั่งลง

"ยุกกี้นี่ละนะ จริงจังกับเรื่องดนตรีจริงๆ คงไม่อยากจะให้มีอะไรผิดพลาดกับไลฟ์ที่จะมาถึงนี้สินะ" เท็ตเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นหน้าเพื่อนแต่ละคน

"นี่ซากุ! งานนายตอนนี้เป็นไงบ้าง ได้ข่าวมาว่ากำลังไปได้สวย มีไลฟ์ที่ต่างประเทศด้วยนิ" เคนพูดขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดที่เริ่มก่อตัวขึ้นทันที

"อืม ก็พอไปได้ดีละนะ พูดไปก็นึกถึงสมัยก่อนที่ออกไปตะเวนเล่นไลฟ์ในคลับเหมือนกันนะ บรรยากาศตอนนี้ เหมือนตอนนั้นเลยล่ะ" ซากุตอบรับกลับคำถามของเคน พร้อมส่งยิ้มนิดๆ ไปให้

"นั้นสินะ แต่ก่อนเราก็เคยทำอย่างนั้นมาก่อนนิเนอะ เริ่มจากศูนย์เลย" ไฮค์พูดพลางก้มลงมองแก้วเบียร์ของตน

"เอ้า! มาระลึกความหลังตามฉันทำไมเนี่ย เล่าเรื่องพวกนายมาดีกว่า ได้ข่าวมาว่าพวกนายทำงานเดี่ยวกันใหญ่โตเลยนิ" ซากุขัดคำพูดของไฮค์ไว้ แล้วเริ่มเปลี่ยนเรื่อง พลางจุดบุหรี่ขึ้นมาสูดเข้าปอดลึกๆ แล้วจึงค่อยปล่อยควันสีขาวออกมาช้าๆ

"ไอ้ใหญ่โตเนี่ย ใครเล่าให้ฟัง ไม่ใช่ไอ้คนเล่ามันทำใหญ่โตอยู่คนเดียวเหรออออ" เสียงเคนดังแทรกขึ้นมา ทำให้ซากุและ เท็ตหัวเราะกัน

"ฮ่าๆ รู้รึว่า ใครเล่าให้ชั้นฟัง" ซากุพูดยิ้มๆ แล้วสูบบุหรี่อีกครั้ง

"ก็มันจะใครอีก~ ถ้าไม่ใช่ไอ้เปี๊ยกนี้นะ!" เคนได้โอกาสก็แขวะ ไฮค์กลับทันที หลังจากเมื่อก่อนหน้านี้โดนมาเยอะ แล้วก็ได้รับปฏิกิริยาตอบกลับอย่างรวดเร็ว

"อะไร! ใครเปี๊ยกห่ะ! พูดออกมาดีๆ นะไอ้แมว!" ไฮค์หันขวับไปทางเคน ด้วยสีหน้าเอาเรื่อง แต่เคนก็ยิ้มรับอย่างสบายๆ เท็ตเห็นจึงช่วยผสมโรงเข้าไปอีก

"แล้วเจ้าตัวเล่าเรื่องคนรู้ใจส่วนตัวให้ฟังบ้างรึเปล่าละซากุ" เท็ตหันไปคุยกับซากุ โดยไม่สนใจสงครามเล็กๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น อย่างสบายๆ พร้อมรอยยิ้มเล็กๆ

"ก็มีบ้างละนะ~~ ชื่ออะไรนะ คะเคะ รึไง ใช่มะ" ซากุ ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม ที่เห็นเจ้าตัวเล็กโวยวายอยู่กับเคนไม่เลิก แต่ก็มิวายได้ยินคำนินทาของซากุเข้า

"ไม่ใช่ คะเคะ!! คาซต่างหากเฟ้ย!!!!" เจ้าตัวเล็กตะโกนเสียงดังลั่นและยืนขึ้นด้วยความโมโห ทำให้สายตาทุกคู่หันมามองต้นต่อของเสียงทันที

"ฮ่าๆๆๆๆ" เสียงหัวเราะครึกครื้นดังสนั่นทั่วร้าน เพราะใครๆ ก็รู้ ว่าใครเป็นของใคร (555+)

ไฮค์ ที่ยืนอยู่ก็รีบนั่งลงทันที พร้อมใบหน้าที่แดงก่ำ เมื่อได้ยิ่งเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ

_____________________________________________________________

ยุกกี้หันไปมองต้นต่อของเสียงที่ตะโกนแหวกอากาศ กลบเสียงพูดคุยอื่นๆ จนหมด แล้วก็ยิ้มออกมานิดๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเพื่อนรัก และสายตาก็เหลือบไปยังที่ๆ ตนเคยนั่ง จึงเห็นว่าเขาคนนั้นกำลังหัวเราะสนุกสนานกับท่าทางของไฮค์ มากมายแค่ไหน

'....จะให้ไปนั่งอยู่ตรงนั้นได้อย่างไง......... ไม่มีใครชอบให้คนที่มาแทนตัวเองมานั่งอยู่ข้างๆ หรอก...' ยุกกี้คิดในใจ พลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจากโต๊ะ จุดไฟ สูดเข้าเต็มปอด แล้วปล่อยออกมาช้าๆ

ยุกกี้นั่งสูบบุหรี่ต่อไปอีกหลายม้วน พลางคุยกับสต๊าฟ แต่เรื่องที่คุยนั้นกลับไม่เข้าหัวเลยสักนิด

_____________________________________________________________

"ขอบคุณครับ! โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ!" เสียงตะโกนขอบคุณลูกค้าจากพ่อครัวดังแว่วมา เมื่อทุกคน เริ่มทยอยออกมาจากร้านเรื่อยๆ เสียงบอกลาของทีมงานดังขึ้นเป็นช่วงๆ

สมาชิกทั้ง 5 คน ออกมายืนจับกลุ่มอยู่หน้าร้านพลางบอกลาทีมงาน. ที่จริงแล้วยุกกี้จะปลีกตัวกลับพร้อมทีมงานกลุ่มแรกก่อนแล้ว แต่ทว่าโดนเท็ตห้ามไว้ก่อน จึงมายืนบอกลาทีมงานด้วยใบหน้านิ่งสนิท เมื่อเห็นทีมงานกลับกันหมดแล้ว ซากุจึงขอตัวลาบ้าง

"ไปล่ะ ยังไงก็ขอให้ไลฟ์ที่จะถึงเดือนหน้าประสบความสำเร็จนะ" ซากุหันมาพูดกับทั้งสี่คนที่เหลืออยู่ ด้วยรอยยิ้มบางๆ

"ฝีมืออย่างฉันเนี่ย! นายไม่ต้องมาอวยพรหรอก ยังไงก็สำเร็จชัวร์ๆ!!" เคน พูดขึ้นอย่างมั่นใจ พร้อมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

"แหวะ! อย่างนายเนี่ยนะ มันต้องเป็นเพราะเสียงเพราะๆ ของฉันต่างหาก!" ไฮค์ ได้โอกาสเลยชมตัวเองซะเลย จึงทำให้เกิดสงครามย่อยๆ ขึ้นอีกเป็นครั้งที่ 2

"ขอบใจนะซากุ ฉันก็ขอให้นายประสบความสำเร็จเช่นกัน" เท็ตกล่าวขึ้นโดยไม่สนใจ แมวกับลิง (??) ที่อยู่เบื้องหลัง แต่จับแขนยุกกี้ไว้กันเหนียว เพราะร่างบางพยายามจะหนีกลับไปสองหนแล้ว

"อืม ไปละบาย ฝากบอกไอ้สองตัวนั้นด้วยนะ" พร้อมส่งยิ้มให้เท็ต แล้วหันหลังเดินจากไป

"ไฮค์! เคน!  ซากุกลับแล้วนะ!" เท็ตตะโกนเรียกสติเพื่อนทั้งสองตัว ที่ทะเลาะกันไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

"ซากุ! บายๆ!" เคนกับไฮค์ประสานเสียงตะโกน ไปทางที่ซากุเดินไป

"อย่าลืมมาดูไลฟ์ของพวกเรานะ!" ไฮค์ตะโกนไล่หลังไปอีกครั้ง ซากุจึงเอายกมือขึ้นบายๆ โดยที่ไม่ได้หันกลับไปมอง เพราะเขาเองก็ไม่อยากเห็นหน้าใครบางคนที่ไม่อยากเห็นหน้าเขาเหมือนกัน!

ความเงียบเขามาปกคลุมอีกครั้ง

"งั้นฉันกลับแล้วนะ" ยุกกี้พูดรัวเร็ว และกำลังจะเดินจากไป

"เดี๋ยวยุกกี้!" เท็ตร้องห้าม แล้วดึงแขนเพื่อนให้หันกลับมาอีกครั้ง

"ขอคุยก่อนนะ นายเป็นไรอ่ะ ไม่เห็นต้องปลีกตัวออกไปอย่างงั้นเลยนิ" เท็ตกล่าวขึ้นเมื่อยุกกี้หันหน้ามามองตนบ้างแล้ว

"นั้นสิๆ ทำงั้นทำไมอ่ะ ยุกกี้" ไฮค์ ก็พยายามช่วยเท็ตหาสาเหตุอีกคน แต่กลับมีเพียงความเงียบ เป็นคำตอบเหมือนเคย และยุกกี้กับก้มหน้าลงไปมองพื้นอีก

"ยุกกี้คุง~~" ไฮค์เอื้อมมือไปจับใบหน้าที่ก้มอยู่ให้เงยขึ้นมามองตน

"เฮอ~ ฉันละยอมแพ้พวกนายจริงๆ" ยุกกี้เอ่ยพร้อมยิ้มออกมาให้เพื่อนๆ ได้สบายใจขึ้น

"ที่ฉันแยกออกมาเนี่ย เพราะไม่อยากให้เขาอึดอัด" ยุกกี้ พูดเสียงเรียบๆ แต่ดูเหมือนเพื่อนทั้งสามยังคงไม่เข้าใจ

"ฉันมาแทนตำแหน่งของเขานะ" ยุกกี้จึงพูดอีกประโยคขึ้นมาเบาๆ ช้าๆ

"นายคิดมากไปแล้วยุกกี้" เท็ตปล่อยมือออกจากแขนร่างบาง พร้อมส่ายหน้าเบาๆ

“แต่ที่นายเดินออกไปนะ ซากุจะคิดว่านายไม่อยากอยู่โต๊ะเดียวกับเขารึเปล่า” เท็ตอดกังวัลกับความรู้สึกของซากุไม่ได้ เพราะเขาเองก็รู้ว่าซากุเป็นคนคิดอะไรในแง่ร้ายไว้ก่อนเสมอ

“เหมือนเสียมารยาทอะเหรอ” เจ้าตัวเล็กถามด้วยความสงสัย

"คิดมากน่า~ ซากุไม่คิดอย่างนั้นหรอก" เคนได้ทีก็เปิดปากพูดขึ้นมาบ้าง พลางส่งยิ้มเป็นกำลังใจไปให้

"ช่างเหอะ! เราไปกินกันต่อเหอะ!" ไฮค์ตะโกนทำลายบรรยากาศเครียดๆ ทันที

ทั้งสามคนมองหน้าไฮค์อยู่ครู่หนึ่งก็หัวเราะออกมา แล้วส่ายหน้ากันพาลวัน

"นี้นายยังจะกินอีกเหรอ ตะกี้ซัดไปเท่าไรแล้วเนี่ย เดี๋ยวก็อ้วนหรอก" เท็ตขัดออกมา เชิงเป็นห่วงสุขภาพ

"ถ้านายยังอยากกินต่ออีกนะไฮค์ ฉันว่านายโทรไปตาม เคะ ของนายดีกว่ามะ" เคนได้โอกาสก็แขวะไฮค์ไปอีกที ก่อนจะจับมือเท็ตแล้ววิ่งหนีเตรียมขึ้นรถ เพราะไม่อยากจะทำสงครามกะลิง(?) ต่อ

"คาซเฟ้ย! ไม่ใช่เคะ!" ไฮค์ตะโกนไล่หลังเคนกับเท็ตไป

"พรุ่งนี้ละ คอยดูนายเจ็บแน่ ไอ้แมวบ้า! " ไฮค์พึมพำกับตัวเองด้วยความแค้น

"เอ่อ....ไฮค์... พรุ่งนี้มันวันหยุดนะ" เมื่อได้ยินเจ้าตัวบ่นพึมพำ ยุกกี้จึงเอ่ยขัดความคิดไฮค์ไว้ก่อน ไฮค์รีบหันหน้ามามองยุกกี้ทันที

"...เชอะ... ชั้นกลับบ้านก็ได้.....แบร่~~" เมื่อรู้ว่าตนหน้าแตกก็รีบหนีไปที่รถของตัวเองทันที แล้วยังหันมาแลบลิ้นใส่ก่อนจะขึ้นรถไปอีก ท่าทางของไฮค์ ทำให้ยุกกี้อดขำนิดๆ ไม่ได้

เมื่อยุกกี้เห็นไฮค์ขับรถออกไปแล้ว ตนเองจึงเดินไปที่รถของตนบ้าง ก่อนที่จะขับรถกลับบ้านไป

________________________________________________________

เสียงปลดล็อคดังขึ้นในคอนโดกว้างแห่งหนึ่ง ที่แบ่งห้องเป็นสัดส่วนได้เป็นอย่างดี ผู้เป็นเจ้าของห้องค่อยๆ เดินตรงมาที่โซฟา แล้ววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกระจกใสที่อยู่หน้าโซฟาเบาๆ ก่อนที่จะทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาสีดำ

 "เฮอ~" เสียงถอนหายใจแทรกผ่านความเงียบเบาๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะเอาแขนกายหน้าผาก

'........เหมือนเสียมารยาท.....' ยุกกี้คิดถึงคำพูดของเจ้าตัวเล็กกับสิ่งที่ตนทำไปเมื่อตอนเย็น ด้วยใบหน้าเครียดๆ

"ค่อยไปขอโทษรึกัน" พึมพำออกเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นเท้าแขนกับหัวเข่า

'วันนี้มีเรื่องให้คิดมากแหะ... พรุ่งนี้ค่อยเข้าไปเอาเกมรึกัน...' ร่างบางคิดในใจ พร้อมกับยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงเกมใหม่ที่ตนจะได้เล่นอย่างยินดี แล้วจึงเดินตรงไปทางห้องนอนของตน

ยุกกี้ค่อยๆ ถอดเครื่องประดับเงินที่อยู่บนร่างกายออกช้าๆ แล้วจึงวางลงบนโต๊ะไม้หน้ากระจกเงาเบาๆ แล้วจึงเดินไปยังห้องน้ำ แต่ก็เหลือบไปเห็นกระดาษสีขาวอยู่บนเตียง ด้วยความสงสัยจึงหยิบขึ้นมาดูทันที

".....รายการเพลงที่จะแสดงไลฟ์นิ..." ยุกกี้พึมพำ แล้วก้มมองรายการเพลงอีกครั้ง

"เพลงเก่า" พูดได้คำเดียว ก็เก็บความตั้งใจที่จะอาบน้ำไว้ แล้วเดินเข้าไปยังห้องซ้อมที่อยู่อีกด้านของห้องนอนแทน

'คลิก' เสียงเปิดไฟดังขึ้น ยุกกี้ก็เดินตรงไปยังชั้นวางโน้ตเพลงริมห้องที่เต็มไปด้วยเครื่องดนตรี ยุกกี้พยายามรื้อค้นกองโน้ตเพลงต่อไป

ในห้องซ้อมที่อยู่ติดกับห้องนอนนั้นมีทางออกหลายทาง เนื่องจากเพื่อความสะดวกในการเข้ามาซ้อมดนตรี กลางห้องซ้อมมีกลองชุดใหญ่ตั้งอยู่ กำแพงด้านในสุดมี กีตาร์ และเบสตั้งเรียงรายกัน พร้อมใช้งานตลอดเวลา รวมทั้งอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มากมาย ข้างๆ ชั้นวาง มีโต๊ะสีดำเรียบๆ ที่ตอนนี้มีของวางเต็มไปหมด รวมถึงโน้ตบุ๊กตัวสำคัญด้วย

"............." เกิดความเงียบขึ้นทันทีที่เจ้าของบ้านหยุดการค้นหา แต่สายตากับจ้องมองไม้กลองที่อยู่ในขวดโหล่บนโต๊ะทำงานแทน

"ค่อยไปขอใหม่รึกัน" ยุกกี้พึมพำกับตัวเอง แล้วจึงปิดไฟ เดินออกจากห้องไป

ร่างเล็กค่อยๆ เดินตรงเข้าไปยังห้องน้ำเรียกความตั้งใจแรกออกมา จึงเดินไปเปิดน้ำให้เต็มอ่าง พลางถอดเสื้อผ้าออกช้าๆ ผิวขาวของร่างเล็กยิ่งขาวมากขึ้นไปอีก เมื่อสะท้อนกับเครื่องสุขภัณฑ์สีดำภายในห้องน้ำ หลังจากที่เห็นน้ำเริ่มเต็มอ่างแล้ว จึงค่อยๆ ลงไปแช่ตัวในอ่างน้ำช้าๆ

'........เพลงเก่า.....สามสิบเพลงต่อกัน.......' ยุกกี้แช่น้ำผ่อนคลายได้เพียงครู่ ก็คิดเรื่องงานที่ตนพึ่งเห็นเมื่อสักครู่อีกครั้ง

'........คงต้องเตรียมร่างกายให้พร้อม ก่อนวันซ้อมซะแล้ว.....' คิดได้ดังนั้น ก็หลับตาลงแล้วค่อยๆ ดันร่างกายลงไปแช่น้ำ ให้ใบหน้าจมหายไปช้าๆ

_________________________________________________________

 

แหะๆ โทดทีๆ แก้เสร็จตั้งนานแล้ว แต่ติดทำงานอยู่ Tongue out
ขอโทษค่าาาา แถมเป็นหวัดอีก พอทำงานเสร็จแล้วก็เลยมึนๆ ลืมมาโพส 

เราก็อยากจะถามนิดหนึ่งว่าสรรพนามแทนตัวเองของผู้ชายอ่ะ เวลาสนิทๆ กันในฟิคเราไม่รู้จะให้เรียกว่าอะไร
อย่างที่เราพิมพ์ไปก็ใช้ "ฉัน" แต่ฉบับแรกเราใช้ "ชั้น" ซึ่งใครคิดว่าแบบไหนดีกว่ากันค่ะ~~
หรือใครมีคำอื่นที่ดีกว่านี้มั้ยยย แนะนำเข้ามาได้เลยนะ~~

อ่านแล้วมึนๆ งงๆ ตรงไหน บอกได้นะ เราจะได้แก้ไขบทที่สองให้เคลียร์~~

บทนำและตอนอื่นๆ เข้าไปที่นี่ได้เลย -> ※ My Fiction ※  

 

Comment

Comment:

Tweet

เพิ่งมาเห็นฟิกค่ะ cry
กำลังอยากอ่านฟิกของลาร์คมากมายช่วงนี้(ปล.ที่จริงก็อยากอ่านมาตลอดแต่มานเซิร์ฟไม่เจอ sad smile )
หลงรักคู่Kaz x Hyde มากค่ะ จะติดตามอ่านตลอดนะค่ะ

#2 By ★ まなみ★ on 2012-03-11 14:41

โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกก
แม๊วววววววววววววววววว
นึงภาพลุงแมวออกเลยนะ คิก
ป๋าไฮด์ด้วย อ่าาา แม้ตอนนี้แต่ละคนจะล่วงเลยไป 4x แล้ว
แต่ก็ยังนึกภาพน่ารักๆ แบบนั้นออกอยู่ล่ะ XDXD

ชั้น มันเป็นภาษาพูดแบบเวลาเราออกเสียง
ใช้ฉันดีกว่าจ้ะ ;)

#1 By TiGGeR-L on 2011-09-07 00:17

Tags