What is Love? Part 4

posted on 20 Oct 2007 06:20 by hyukkie in MyFiction

What is Love?
Part 4

"หวัดดีครับ! sakusan" เสียงเด็กหนุ่มที่ทักมา ทำให้ต้องหันหน้าไปตามเสียงเรียกอย่างงงๆ

"ว่าไง วันนี้ขึ้นเล่นรึเปล่าละ" saku ที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน ก็ส่งยิ้มให้อย่างยินดี ก่อนจะเดินเข้าไปหา แล้วตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ เพื่อเป็นการทักทาย

"ขึ้นอยู่แล้ว ^^ ....วันนี้ว่างเหรอครับถึงได้มาเที่ยวเนี่ย" ร่างเล็กเดินนำอีกฝ่ายเข้าไปยังมุมในของร้าน

"ก็นิดหน่อย~ ไม่มีอะไรทำ เลยมาเที่ยวพักผ่อนบ้าง" saku เดินตามร่างเล็ก พร้อมกับคว้านหาบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อนอกของตน

"อืม~ งั้น......" ร่างเล็กหยุดเดินก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้ ทำให้อีกฝ่ายถึงกับชะงักแล้วมองอีกอย่างงงๆ

"อะไร ไอ้ kiyo ....." saku มองอีกฝ่ายที่ยิ้มอย่างมีเล่ห์นัยอย่างเสียวๆ

"อืม~ ก็ว่างอยูใช่ม่ะล่ะ งั้นก็ขึ้นไปโชว์กลองหน่อยน่ะ~" พูดเสร็จก็ส่งยิ้มหวานไปให้อีกฝ่าย

saku มอง kiyo อย่างแปลกใจ 'คนเขาจะมาพักผ่อน ยังเรียกให้ไปโชว์กลองให้เสียพลังงานอีก' -*-

"เรื่อง!" saku ส่ายหน้าอย่างหน่ายๆ แล้วก็คว้านหาไฟแช็คต่อโดยไม่สนใจอีกฝ่าย

"ง่ะ......sakusan ขึ้นไปเล่นเหอะน่ะ พวกผมไม่ได้เห็น sakusan โชว์กลองมานานแล้วน่า~" kiyo ยังไม่ยอมแพ้ และตื้อหว่านล้อมอย่างไม่ลดล่ะ

saku เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างเซงๆ แล้วถอนหายใจออกมา ก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นสูบ

"kiyo~ วันนี้ขอมือกลองคนนี้พักผ่อนหน่อยเหอะ....." saku พูดด้วยน้ำเสียงเล่นๆ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเสียใจเหมือนหมาเหงา ก็อดที่จะสงสารไม่ได้

"เอางี้....ถ้าวันไหนนายมี live เดี๋ยวฉันไปช่วยเล่นให้ ok~" saku ยืนข้อเสนอให้อีกฝ่าย เมื่อ kiyo ได้ยินก็รีบเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วค่อยๆ ยิ้มออกมาช้าๆ ด้วยความดีใจ

"แต่.....เพลงเดียวพอน่ะ - -" saku พูดขัดอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะดีใจเกินไป

"ครับ! เพลงเดียวก็ไม่เป็นไร~ รัก sakusan จังเลย~" kiyo ตอบรับด้วยความตื้นเต้นพร้อมกับเดินเข้ามากอดร่างสูงอย่างรวดเร็ว

"ปล่อยเลย kiyo" saku เอ่ยอย่างเซงๆ เพราะไม่ว่ากี่ครั้งที่ตนตามใจเจ้าตัวเล็กนี้ทีไร ร่างวเล็กชอบเข้ามากอดตนทุกที จนบ้างครั้งก็เกือบจะเป็นข่าวไปแล้ว

"อืมมม ปล่อยก็ได้~ แต่ต้องสัญญามาก่อนว่าวันนี้จะช่วยดูไลฟ์ แล้วก็ comment ด้วย~" เจ้าตัวเล็กรีบยื่นข้อเสนอ ด้วยใบหน้างอนๆ เพราะทุกครั้งที่ขอให้อีกฝ่ายช่วยดูไลฟ์ให้ ไม่เคยเลยสีกครั้งที่ร่างวสูงจะ comment ให้ตนเลย

"เออๆๆ" saku ตอบส่งๆ ไป เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายกอดตนนานไปกว่านี้ แล้วต้องโดนใครบ้างคนฆ่าตายสะก่อน

"kiyo" เสียงเรียกจากข้างหลังของร่างเล็ก ทำให้ร่างเล็กต้องรีบหันไปมองทันที

"shinchan~" ร่างเล็กผล่ะออกจาก saku ก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าไปกอดร่างสูงที่ยืนทำหน้าขึงขังอย่างเอาเรี่อง

saku มองอีกฝ่าย ที่จ้องเขม็งมาทางตน ก่อนที่จะยกมือขึ้นแบบยอมแพ้กับยิ้มแห้งๆให้อีกฝ่าย

"shinchan นี่ sakusan....sakusan นี่ shinchan" kiyo แนะนำให้ทั้งสองรู้จักกันอย่างร่าเริง

" ผมได้ยินเรื่องคุณจาก kiyo เยอะแยะเลยทีเดียว ยินดีที่ได้รู้จักครับ" shin ยืมมือไปหาอีกฝ่าย พร้อมรอยยิ้ม เพราะ shin ทราบดีว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขานี้เปลี่ยนเสทือนพี่ชายของ kiyo เลยทีเดียว

"เช่นกัน ยินดีที่ได้รู้จัก" saku เองก็ส่งยิ้มไปให้ก่อยจะจับมืออย่างเป็นมิตรกลับอีกฝ่าย

หลังจากนั้นไม่นานสมาชิกในวงของ kiyo ก็เข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยเช่นกัน ขณะที่ saku ยังคงคุยแลกเปลี่ยนประสบการ์ณกันอยู่นั้น เขาก็สังเกตเห็นเพื่อนรักของตน และมือกลองร่างบางเดินเข้ามาในร้าน จึงคิดที่จะเข้าไปทักทาย แต่ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไง บทสนทนาก็ยังคงวนเวียนอยู่ที่เรื่องของตนเอง จึงทำให้ไม่สามารถปลีกตัวออกไปได้เลย

เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก saku ก็สังเกตเห็นเพื่อนร่างแมวของตนเดินเข้ามาในร้านเช่นกัน เจ้าตัวจึงตัดสินใจที่จะปลีกตัวออกมาทันที ร่างสูงก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังโต๊ะของเพื่อนตน แต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าลงในทันที เมื่อเห็นมือกลองร่างเล็กของวงกำลังหอมแก้มเพื่อนรักของตนอยู่ อย่างไม่เกรงกลัว ken!

saku ทราบดีอยู่แล้วเรื่องความสัมพันธุ์ของเพื่อนรักของตนทั้งสอง ตนจึงแปลกใจเป็นอย่างมาก กับเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นจึงได้แต่สังเกตดูสถานการ์ณต่อไปเท่านั้น แต่เพียงชั่วแปปเดียวเท่านั้น ken ก็ลงมือกับร่างเล็กจนล้มลงไปกลับพื้น saku ตัดสินใจที่จะเข้าไปช่วยทันที แต่ทว่าก็มีคนที่ตนไม่รู้จักเข้ามาช่วยไว้ก่อน จึงทำให้ต้องชะงักกระทำนั้นไป

เมื่อ saku เห็นเพื่อนรักทั้งสองของตนออกจากร้านไปอย่างวุ่วาย saku จึงตัดสินใจที่จะเข้าไปคุยกับร่างเล็กให้รู้เรื่องแต่ทว่าต้องชะงักลงอีกครั้ง เมื่อเห็นร่างเล็กนั่งคุยกับคนที่ตนไม่รู้จักทั้งสองคน เพราะถ้าตนเข้าไปคุยกับร่างเล็กตอนนี้ก็จะทำให้ความลับที่เพื่อนรักทั้งสองเก็บไว้ต้องเปิดเผยออกมา ดังนั้นร่างสูงจึงทำได้เพืยงเก็บงำความสงสัยไว้ในใจแล้วรอโอกาสเท่านั้น

".....จะรีบไปไหนหล่ะ...." saku เอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาทางร่างเล็กที่กำลังเดินออกจากโต๊ะไป ก่อนที่จะนั่งลงตรงที่เคยเป็นโต๊ะของร่างเล็ก

yukkie ที่กำลังจะเดินออกไปก็ต้องหันหน้ามาตามเสียงกวนๆ อย่างช้าๆ เพราะตนมั่นใจว่าเสียงนั่นต้องเป็นคนที่ตนรู้จักแน่นอน แต่ก็ต้องประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าคนๆนั้นเป็นใคร

"ว่าไง...จะไม่นั่งคุยกันก่อนรึไง" saku กวาดมือไปที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับตนอย่างเชื้อเชิญอีกฝ่าย

yukkie มองการกระทำของอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ เพราะตนไม่คิดว่าจะเจอหน้าคนๆ นั่นในเวลานี้ แล้วยังเชิญตนนั่ง 'ทำตามที่ tetchan บอกรึกัน ไหนๆ ก็เจอพอดี' yukkie คิดพลางนั่งลงฝั่งตรงข้ามอีกฝ่ายที่กำลังจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ เมื่อเห็นอีกฝ่ายสูบตนจึงตัดสินใจที่จะสูบบางเช่นกัน

".....แผลนั้น...เป็นไรรึเปล่า" saku ใช้นิ้วแตะที่มุมปากของตนเป็นเชิงถาม

yukkie ใช้นิ้วแตะที่มุมปากเหมือนอีกฝ่ายอย่างช้าๆ ก่อนจะสูบบุหรี่เพิ่มเป็นเชิงตอบคำถาม

ความเงียบเข้าครอบคลุมบรรายากาศของโต๊ะทันทีเมื่อจบบทสนทนา saku ยิ่งสูบหนักขึ้นอีกเมื่อได้คำตอบแบบท้าทาย yukkie มองอีกฝ่ายอย่างงๆ 'เรียกมาคุยก็ไม่คุย' เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ดับบุหรี่ลงที่ดต๊ะในทันที

"ถ้าไม่มีธุระก็ขอตัว" yukkie ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเดินจากไป

"เดี๋ยว!" saku ตะโกนขึ้นเมื่อเห็นร่างบางเดินจากไป ก่อนที่จะวิ่งตามไปดึงแขนร่างบางไว้

"ธุระน่ะ มีแน่! สิ่งที่นายทำกับ tet นั้นหมายความว่าอย่างไง!" saku กระชากแขนให้ร่างบางหันมามองตนอย่างแรง แล้วถามด้วยอารมณ์ฉุนๆ  และยังคงไม่ปล่อยมือออกจากร่างบาง

yukkie มองอีกฝ่ายอย่างหงุดหงิดที่มาขึ้นเสียงกับตน 'ขึ้นเสียงงั้นเหรอ.....' yukkie คิดอย่างโกรธๆ

".......โทษที...นั่นมันเรื่องส่วนตัว....แล้วก็ปล่อย..." yukkie เอ่ยอย่างช้าๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ของตน ก่อนจะก้มลงไปมองมือของอีกฝ่ายที่ยังคงบีบแขนของตนอยู่อย่างนิ่งๆ
"...หมายความว่าไง..." saku ไม่พูดเปล่าแต่ยังคงบีบแขนร่างบางแรงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

"...ก็หมายความตามนั่น.........แล้วก็ปล่อย"
yukkie ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างใจเย็น ก่อนจะยืนมือไปดึงมือของร่างสูงออกอย่างช้าๆ แต่ทว่าก็ไม่เป็นผล


"ไม่ปล่อย ..........ถ้านายยังไม่อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น!" saku ขึ้นเสียงอย่างหัวเสีย ที่เห็นร่างบางดูจะไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย พร้อมกับออกแรงบีบตนแขนร่างบางตรงหน้ามากขึ้นอีก

yukkie เงยหน้ามองอีกฝ่ายช้าๆ ก่อนจะยิ้มออก เมื่อ saku เห็นดังนั่นจึงคิดว่าร่างบางตรงหน้ายอมที่จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ตนฟังแล้ว จุงค่อยๆ ผ่อนแรงที่บีบแขนร่างบางลง และนั่นเป็นโอกาสที่ทำให้ yukkie สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างรวดเร็ว และอาศัยช่วงเวลานั่นชกเข้าที่กลางลำตัวร่างสูงอย่างแรง

"รู้สึกจะเป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่องสิน่ะ....." yukkie ก้มมองร่างสูงที่ทรุดลงไปกลับพื้นด้วยใบหน้านิ่งๆ ก่อนที่จะหันหน้าเดินออกจากร้านไป แต่สักพักร่างเล็กก็หันกลับมาเมื่อนึกออะไรออกสักอย่าง

"เรื่องวันนั้น tet บอกว่าฉันทำเสียมารยาทกับนาย......งั้นก็คงต้อง....ขอโทษ.." yukkie พูดช้าๆ เพื่อกวนประสาทอีกฝ่าย ก่อนที่จะหันเดินกลับออกไปจากร้าน

saku ที่กุมหน้าท้องของตนอยู่ ก็ต้องเงยหน้ามองร่างเล็กที่ชกตนอย่างอึ้งๆ กับคำขอโทษที่ดูไม่จริงใจของอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นมา   อย่างหัวเสียที่ตนเสียรู้อีกฝ่ายจนโดนชกเข้า

"โธ่เว้ย!"
________________________________________________________________________

"ken! ปล่อย!" tet ที่ถูกร่างสูงลากออกมาจากร้าน ยังคงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะหยุดอีกฝ่าย แต่ก็ยังไม่มีทีทางว่าจะสำเร็จแม้แต่น้อย

ตั้งแต่ตนเห็นรอยจูบที่คอของร่างบาง ความมีเหตุมีผลของตนก็มลายหายไปในทันที ในตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไง เขาก็ไม่มีทางที่จะปล่อยร่างบางไปอย่างแน่นอน ken ไม่สนใจเสียงสั่งของร่างบางเลยสักนิด ร่างสูงยังคงพาร่างบางเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั้งมาถึงลายจอดรถ

tet ที่เห็นร่างสูงไม่สนใจคำสั่งของตนแม้แต่นิด จึงงียบลงในทันที และเดินตามร่างสูงไปอย่างเงียบๆ จะกระทั่งมาถึงรถของ ken

ken พา tet มานั่งอีกด้านของคนขับ และรัดเข็มขัดให้อีกฝ่าย ก่อนที่จะเดินอ้อมรถไปนั่งที่ฝั่งคนขับ พร้อมกับออกรถอย่างแรง

ken ที่ออกรถมาด้วยความโกรธ และอารมณ์ ก็ขับรถมุ่งตรงกลับบ้านในทันที โดยไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของร่างบางข้างตนเลย ร่างสูงหวังเพียงอย่างเดียวคือเมื่อถึงบ้านเมื่อไรเขาต้องพูดกับ tet ในเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้รู้เรื่อง!

ความเงียบเข้าปกคลุมในทันที ในรถไม่มีเสียงใดที่ออกมาจากปากของ tet เลยแม้แต่น้อย tet นั่งหันหลังให้ ken แล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางคิดถึงการกระทำของ ken ที่ไม่สนใจตน

'.......ฉันไม่มีค่าพอที่จะทำให้นายรักแล้วใช่มั้ย.....' น้ำตาค่อยๆ เอ้อล้นออกจากขอบตาสวยช้าๆ ก่อนที่น่างบางจะยกมือขึ้นปาดมันออกไป

ตอนทางที่ขับนั้นมีแต่ความเงียบ จน ken เองยังแปลกใจ บ่อยครั้งที่เขาหันไปมองดูร่างบาง ร่างบางที่นั่งหลังให้ให้เขายิ่งทำให้ตนรู้สึกผิดมากขึ้นอีกที่ไม่ยอมพูดจากลับอีกฝ่าย

เมื่อรถเคลื่อนตัวเข้ามายังที่จอดรถในบ้านแล้ว เสียงเครนื่องยนต์ก็ค่อยดับลง ยิ่งทำให้เกิดความเงียบที่น่าอึดอัดมากขึ้นอีก ร่างบางนั่งนิ่งยิ่งทำให้ ken รยิ่งรู้สึกสำนึกผิดมากขึ้นเรื่อยๆ ken นั่งนิ่งครุ่นคิดอยู่สักพัก ก็ตัดสินใจที่จะเคลียร์ให้รู้เรื่อง เพราะเขาเองก็ไม่อยากที่จะสูญเสีย tet ให้กลับใครทั้งนั้น

เสียงเปิดประตูของร่างสูงที่ออกไปจากรถ ยิ่งทำให้ร่างบางแทบจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เพียงแค่ร่างสูงปิดประตูลง ทุกสิ่งทุกอย่างก็แทบจะหายไปในทันที

'....ความสัมพันธ์เรามันจบแล้วใช่มั้ย ken.......' ร่างบางสะอื้นกับตัวเองเบา หยดน้ำที่เอ้อล้นอยู่ขอบตามากขึ้นเรื่อยๆ

'แกร๊ก'

ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นตรงหน้าของตน จึงรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาในทันที ก่อนจะทำสิหน้านิ่งเหมือนปกติ

"tetchan.......ลงมาเถอะ...เราเขาไปคุยกันในบ้านน่ะ" ken ที่เปิดประตูออกก็ต้องใจหายในทันที เมื่อเห็นร่างบางตรงหน้าก้มหน้านิ่งไม่สนใจตนเลยแม้แต่น้อย

"tetchan....ขอร้อง...." ken พูดด้วยเสียงแผ่วเบา แล้วก้มลงยืนมือไปให้อีกฝ่ายจับ แต่ร่างบางกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ร่างบางเพียงแค่เงยหน้าขึ้นแล้วหันกลับไปนั่งหน้าตรงแทน การกระทำของร่างบางยิ่งทำให้ ken ปวดใจมากขึ้นอีก ยิ่งรอยคราบน้ำตาและรอยแดงช้ำที่ปรากฏให้เห็นที่ขอบตาของร่างบาง ก็ทำให้ ken รู้สึกผิดมากขึ้น

"tetchan ..............เราต้องคุยกันน่ะ......" ken ยังไม่ยอมแพ้ เพราะถ้าเขายังปล่อยให้เป็นอย่างงี้ต่อไป เขากลัวเหลือเกินว่าร่างบางตรงหน้าของเขาจะกลายไปเป็นของของคนอื่น! ซึ่งเขาจะไม่มีวันยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น!

tet ที่ได้ฟังคำพูดของ ken ก็ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวที่ตนเก็บไว้ รัเบิดออกมาในทันที

"คุยงั้นเหรอ ken" ร่างบางหันกลับไปมองอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

"นายยังมาบอกว่าคุยกับฉันอีกเหรอ?......ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้นายไม่คิดที่จะทำเนี่ยน่ะ?....." ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ซึ่งยิ่งทำให้ ken รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

"........tetchan เราเข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่าน่ะ......" ken พยายามเบี่ยงเบนคำพูด เพราะอากาศก็เริ่มที่จะหนาวแล้ว เสื้อที่ร่างบางใส่อยู่ก็อาจจะไม่สามารถทนอากาศเช่นนี้ได้

"ก่อนหน้านี้ฉันพยายามที่จะคุยกับนายหลายครั้ง! แต่นายไม่คิดที่จะสนใจ!" ความโกรธของ tet ระบายออกมาอย่างรวดเร็ว

"นายเกลียดฉันนายก็บอกมา!.......ฉัน..จะ...จะ..ฮึก..ออกไปจากชีวิตนาย! อะ...อึก..." ความน้อยใจ กับความไม่เข้าในความรู้สึกของ ken ผสมปนเปกันไปหมด ยิ่งทำให้ tet รู้สึกอึดอัดจนต้องร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

ร่างบางที่ร้องไห้ออกมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนยิ่งทำให้ ken รุ้สึกผิดเป็นอย่างมาก ร่างสูงทรุดตัวลงค่อยโอบกอดร่างที่กำลังร้องไห้นั้นอย่างช้าๆ

"tet ฉันไม่เคยเกลียดนายเลยแม้แต่น้อย" ร่างสูงผละออกมาร่างบางเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปรั้งให้ร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองตน ก่อนจะค่อยๆ เกลี่ยน้ำตาที่ไหลอยู่อย่างช้าๆ

"รัก.....ไม่ว่าเมื่อไร คำๆ นี้ก็ไม่เปลี่ยนแปลงไป............... ฉันรักนาย......tetsuya" ken เกลี่ยผมที่บังหน้าออกอย่างช้าๆ คำพูดของ ken ยิ่งทำให้ร่างบางยิ่งร้องไห้ออกมาหนักขึ้นอีก ken ได้เพียงแค่โอบกอดร่างบางนี้ไว้

"ฉันก็รักนาย kenchan" ร่างบางกอดตอบร่างสูงด้วยน้ำตาแห่งความยินดี

________________________________________________________________________
talk

*****
ง่า...ไม่อยากบอกเลยว่าเป็นตอนที่แต่งยากเหลือ -*-
ที่จริงมันก็ไม่มีอะไร แต่ว่า ken กะ tet ทำให้เราจนปัญญา - -
ที่จิงหลังจากนนี้อยากให้มันเป็นแบบ......อย่างงั้นอ่ะ ><

แต่ว่า......แต่ไม่เป็น -*-
ขอเวลาไปศึกษาสักแปป ถ้าไงถ้ามันแต่งแล้ว ok ......
จะเอามาลงในตอน 5 ^^
 

Comment

Comment:

Tweet

Tags